Φάρος του Πνεύματος

  Μπορείς σε με να ιδείς την εποχή του έτους  που λίγα φύλλα κίτρινα κρέμονται αραιά  σε κλάδους που απ’ το κρύο τρέμουν, έρμους, σκέτους  ναούς που πριν γλυκολαλούσαν τα πουλιά. Σε μένα βλέπεις τη βασιλεμένη εσπέρα  που προς τη δύση σκοτεινή κατηφορίζει,  που αγάλι-αγάλι διώχνει η νύχτα την ημέρα,  θάνατος άλλος που όλα με ησυχία σφραγίζει. Σε μένα βλέπεις φέγγος από τη φωτιά που πα’ στης νιότης της τη στάχτη σιγοσβήεται,  στο νεκροκρέβατό της σαν να ξεψυχά κι απ’ ότι πριν ετράφει τώρα καταλύεται. Αυτά παρατηρείς κι η αγάπη σου θεριεύει  για ν’ αγαπάει πολύ ότι γλήγορα μισεύει. 

Τα νιάτα πώς διαβαίνουν θα σου πει ο καθρέφτης, και το ρολόι πώς φεύγουν οι ακριβές στιγμές σου· τη σκέψη σου οι λευκές σελίδες θα κρατήσουν, κι απ’ ό,τι γράψεις ένα δίδαγμα θα πάρεις. Πιστά ρυτίδες ο καθρέφτης θα σου δείξει, που κάποιους τάφους ανοιχτούς θα σου θυμίσουν, και θα σε μάθει αργός ο ίσκιος στο ρολόι πώς προχωρεί προς την αιωνιότητα ο Χρόνος. Πρέπει να εμπιστευθείς σε τούτα τ’ άδεια φύλλα όσα η ανάμνησή σου δεν μπορεί να σώσει· και κάποτε θα δεις μεγάλα αυτά τα τέκνα της σκέψης σου, που έτσι ξανά θα τη γνωρίσεις. Όσες φορές κοιτάξεις τον καθρέφτη, το ρολόι, θα ωφεληθείς· και θα γεμίζουν οι σελίδες. Πηγή: latistor.blogspot.com

Χαίρε, ακριβός πολύ είσαι για να σ’ έχω εγώ,  μάλιστα αφού καλά γνωρίζεις την τιμή σου,  φιρμάνι της αξίας σου σ’ έχει αμολητό,  τα ομόλογά μου έληξαν της καλλονής σου.  Και πώς να σε κρατήσω αν δεν το θέλεις συ; Και για τον πλούτο σου αυτόν εγώ τι σου προσφέρω; Μου λείπει εμένα λόγος για τη χάρη αυτή  κι έτσι γυρίζει η ιδέα μου δίχως ενδιαφέρο. Την έδωσες χωρίς να ξέρεις την αξία σου,  σε ποιον την έδωσες δεν έχεις νιώσει ακόμη,  κι έτσι η τρανή σου η χάρη εγίνη απαρεσιά σου,  και γύρισε στα ίδια με αλλαγμένη γνώμη. Ήμουν, καθώς σ’ ένα όνειρο που σε απατά,  στον ύπνο βασιλιάς, στο ξύπνο τίποτα.

Όταν συλλογιστώ για κάθε τι που αξαίνει πως στην ακμή του στέκει μόνο μια στιγμή, πως τούτη η θεόρατη σκηνή μόνο ίσκιους παρασταίνει, που τ’ άστρα τους σχολιάζουνε μ’ επήρεια μυστική, όταν θωρώ πως οι άνθρωποι σαν τα φυτά ωριμάζουν  με τη στοργή κι οργή του ίδιου αυτού ουρανού, καυκιόνται όσα ‘χουν νέους χυμούς, ακμάζουν, παρακμάζουν κι η ωραία στολή τους πάει της λησμονιάς και του χαμού, τότε, όταν πιάνει ο νους μου αυτή την άστατη σειρά, στην όψη μου σε φέρνει νιότη πάμπλουτη, κι ο χαλαστής ο χρόνος συζητάει με τη φθορά να κάμει την αυγή σου νύχτα ζοφερή. Μα εγώ για την αγάπη σου θα πολεμάω τον χρόνο, κι ότι σου παίρνει αυτός εγώ θα σου το αναπληρώνω.

Γλωσσοδεμένη η μούσα μου σεμνά σωπαίνει, ενώ η ωδή σου καμαρώνει με σωρόν τα πλούσια ξόμπλια, με χρυσή πένα γραμμένη, φράση ακριβή, εργόχειρο όλων των Μουσών. Καλός στη σκέψη εγώ, καλοί στα λόγια οι άλλοι, σαν τον αγράμματο αναγνώστη ολοένα λέω αμήν σε κάθε ύμνον που προβάλλει πνεύμα ικανό, ανάγλυφη όψη, φίνα πένα. Ακούω τον ύμνο σου και λέω: σωστά ειπωμένα, έτσι είναι και παινέματα προσθέτω κι άλλα που ‘χω στον νου μου, αλλά η αγάπη μου για σένα, στα λόγια αν μένει πίσω, πάει μπροστά καβάλα. Άλλους γι’ αεράτα λόγια εχτίμα ποιητές, εμένα γι’ άηχες σκέψεις, κάτι λεν αυτές.

Ο τίτλος της κωμωδίας τούτης, “Love’s Labour’s Lost”, έχει μέσα του το συμβολικό του νόημα, το διδακτικό και κατατοπιστικό για το θέμα του, είναι ερωτικός αγώνας χαμένος, αποτυχημένος. Θέμα λοιπόν ερωτικό. Αλλά ο Σαίξπηρ δεν καταπιάνεται θέματα για να παρουσιάσει στο φως της σκηνής γοητευτικές ερωτικές σκηνές, παρά προβάλει μ’ αυτά το πνεύμα ή το πάθος της εποχής του κι έτσι, γενικότερα, του ανθρώπου. Και γιατί ο αγώνας αποτυχημένος; Επειδή ρομαντικός, ψεύτικος. Η αγάπη χάνεται μέσα στις εξυπνάδες, στην ψευτοφιλοσοφία, τον έρωτα τον τρώει η φιλολογία, τον διώχνει η λογοκρατία. Πίσω όμως απ’ αυτή την εξωτερική, φιλολογική ή λογοκρατική μάσκα, κρύβεται η ψευτιά, η - νεανική έστω - πρεμούρα του πόθου, που θαρρεί πως θα φτάσει ευκολότερα το σκοπό της, αλλά δεν το καταφέρνει. Κι εδώ μπαίνει το ηθικό ή διδακτικό στοιχείο που, πολύ καλά χωμένο μέσα το εξαίσιο σύνολο, προσφέρει την πολύτιμη ουσία του για κοινωνική χαρά και υγεία. Τέσσερις νεαροί άρχοντες, με πρώτο τον βασιλιά της Ναβάρρα...

Τα μάτια σου αγαπώ κι αυτά με συμπονούν για της καρδιάς σου τη σκληρή ακαταδεξιά,  και μαυροφόρα κι ερωτόπαθα πενθούν  θωρώντας τον καημό μου με σπλαχνιά γλυκιά. Κι αλήθεια ο ήλιος δεν ταιριάζει ο πρωινός  πιο ωραία στης χαραυγής τα μάγουλα τα ωχρά,  ούτε δοξάζει ο Αποσπερίτης ο λαμπρός  τη μουχρωμένη δύση τόσο, όσο αυτά τα δυο της όψης σου θλιμμένα μάτια. Ω,  ας ήταν κι η καρδιά σου το ίδιο να πενθεί  για μένα, αφού πολύ σου πάει το μαύρο αυτό, κι όλα τα μέλη σου να μ’ είχαν σπλαχνιστεί. Τότε θα ορκίζομαι πως μαύρο είναι τ’ Ωραίο κι όποια δε θα σου μοιάζει “ειν’ άσχημη” θα λέω.

Πανώρια πλάσματα ποθούμε να καρπίζουν, ώστε ποτέ ο ανθός του Ωραίου να μη χαθεί  παρά, αφού με καιρό τα πιο ώριμα σαπίζουν,  η μνήμη του σ’ αβρόν του διάδοχο ν’ ανθεί. Μα συ, των ίδιων σου λαμπρών ματιών λατρεία, καις του εαυτού σου ουσία να συντηράς το φως σου,  και κάνεις να ‘ναι πείνα εκεί που ‘ν’ αφθονία,  ο ίδιος εχθρός σκληρός για τον γλυκόν εαυτό σου. Συ που ‘σαι τώρα κόσμημα του κόσμου νέο  και μόνο προάγγελος του Μάη του προφαντού,  θάβεις μες στο μπουμπούκι σου ότι έχεις ωραίο  και σαν τσιγκούνης νέος σωρεύεις του χαμού. Σπλαχνίσου τη ζωή, αλλιώς σαν φάουσα άπληστη  τρως της ζωής το δίκιο, ο τάφος λέω και συ.

1016: Ο Έντμουντ ο Σιδηρόπλευρος διαδέχεται τον πατέρα του, Έθελρεντ του Ουέσεξ, ως βασιλιάς της Αγγλίας. 1348: Την ημέρα του Αγίου Γεωργίου, ο βασιλιάς Εδουάρδος Γ' της Αγγλίας ανακοινώνει την ίδρυση του Τάγματος της Περικνημίδας. 1516: Υιοθετείται από τους Γερμανούς ζυθοποιούς ο νόμος για την καθαρότητα της μπύρας («Reinheitsgebot»). Σύμφωνα με αυτόν, τα συστατικά της μπύρας είναι: νερό, κριθάρι και λυκίσκος. 1635: Ιδρύεται το Λατινικό Σχολείο της Βοστώνης (Boston Latin School), το πρώτο δημόσιο σχολείο στις ΗΠΑ. 1661: Ο Κάρολος Β' στέφεται βασιλιάς της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας στο Αβαείο του Ουέστμινστερ. 1821: Οι ελληνικές επαναστατικές δυνάμεις υπό τους Γεώργιο Δυοβουνιώτη, Δημήτριο Πανουργιά και Αθανάσιο Διάκο αντιμετωπίζουν στη γέφυρα της Αλαμάνας (περιοχή Θερμοπυλών) τις υπέρτερες οθωμανικές ορδές του Ομέρ Βρυώνη και του Κιοσέ Μεχμέτ και ηττώνται. 1827: Πεθαίνει ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης. Δευτερόλεπτα προτού ...

Άγγλος, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός και θεατρικός επιχειρηματίας. Θεωρείται ο κορυφαίος δραματουργός των νεωτέρων χρόνος και ο μόνος, ίσως, που μπορεί να σταθεί δίπλα στους τρεις μεγάλους αρχαίους έλληνες τραγικούς ποιητές, έχοντας στο ενεργητικό του 37 θεατρικά έργα, 154 σονέτα καιδύο αφηγηματικά ποιήματα. Ο δημιουργός του «Άμλετ», του «Μάκθεβ», του «Βασιλιά Λιρ» και άλλων αριστουργημάτων ζωντάνεψε με τους ήρωές του, όχι μόνο το πνεύμα της εποχής του, αλλά όλων των αιώνων. Είναι γνωστός και ως «Βάρδος του Έιβον» (Bard of Avon) ή ως «Κύκνος του Έιβον» (Swan of Avon). Οι περισσότεροι μπορούν να κατονομάσουν κάποιο θεατρικό του, πολλοί μπορούν να απαγγείλουν μερικούς στίχους του, ενώ μερικοί θυμούνται απ’ έξω ολόκληρα σονέτα του. Αν όμως ρωτήσετε κάποιον περαστικό στον δρόμο για τη ζωή του, είναι ζήτημα αν θα σας απαντήσει κάτι πέρα από το γεγονός ότι γεννήθηκε στο Στράτφορντ και ότι μετακόμισε στο Λονδίνο για να κυνηγήσει τη θεατρική του καριέρα. Ακόμα και οι πλέον α...

Το κτίριο της Σερβικής Τηλεόρασης, στο Βελιγράδι, βομβαρδίζεται από αεροπλάνα του ΝΑΤΟ, με αποτέλεσμα 16 άτομα να σκοτωθούν και πολλά να τραυματιστούν. Στην Ελλάδα, οι εφημερίδες της επόμενης ημέρας κυκλοφορούν με μαύρη κορδέλα σε ένδειξη πένθους, ενώ η Βορειοατλαντική Συμμαχία, που γιορτάζει τα 50χρονά της σε πανηγυρική σύνοδο στις Βρυξέλλες, υπογράφοντας Διακήρυξη για τον νέο της ρόλο, χαρακτηρίζει το κτίριο στο Βελιγράδι «νόμιμο στόχο». Κοντά στα ερείπια της σερβικής τηλεόρασης, που προκάλεσαν τα ΝΑΤΟικά όπλα ήταν και αυτά ενός παιδικού θεάτρου και του ναού του Αγίου Μάρκου. Όλοι οι Έλληνες δημοσιογράφοι που βρεθήκαμε δέκα λεπτά μετά την επίθεση των ΝΑΤΟϊκών πυραύλων μπροστά στα συντρίμμια του κτιρίου, λίγα μόλις μέτρα από την ομοσπονδιακή Βουλή, γίναμε θεατές μιας απέραντης φρίκης. Γιατροί και τεχνικοί αναγκάσθηκαν να κόψουν τα... πόδια εγκλωβισμένου ατόμου για να μην πεθάνει! (Από το ρεπορτάζ του Γιάννη Δ. Διακογιάννη στα Νέα) Δημοσιογράφοι του κρατικού ραδιοτηλεοπτ...

Του Στάθη Ταξίδη Οι Πύργοι Πτολεμαΐδας (πρ. Καστράνιτσα) είναι ένα πανέμορφο και ιστορικό χωριό, χτισμένο στους βορειοδυτικούς πρόποδες του Βερμίου, κοντά στη λίμνη Βεγορίτιδα, κατοικημένο συνεχώς από την αρχαιότητα. Αυτό αποδεικνύεται από την ύπαρξη θολωτού μακεδονικού τάφου του 5ου π.Χ. αιώνα, από ευρήματα παλαιοχριστιανικού ναού και δύο άριστα σωζόμενα τοξωτά γεφύρια. Το 1737 γεννήθηκε στους Πύργους ο μεγαλέμπορος της Βιέννης και συνεργάτης του Ρήγα Φεραίου Χρήστος Μάνος, γενάρχης της οικογενείας Χρηστομάνου, ενώ στα 1740 δρα στο Βέρμιο με τριακόσια παλικάρια ο Καστρανιτσιώτης κλέφτης Γούτας, ο οποίος συλλαμβάνεται το 1747 στη Βέροια. Εξαιτίας του γεγονότος αυτού οι Τούρκοι αυξάνουν τα μέτρα πίεσης στην ανθούσα κοινότητα, με αποτέλεσμα πολλοί κάτοικοι να αποδημήσουν στην Αυστροουγγαρία. Ο ιστοριοδίφης τούς συναντά εκεί ως μεγαλέμπορους και διπλωμάτες (Πέτρος Ίτσκος), δημάρχους (Παναγιώτης Μόρφης) και τυπογράφους στο Σεμλίνο (Δημ. Καραμάτας). Οι σερβικές πηγές καταγράφουν πάν...

Το άρθρο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Άι μου Γιώργη!» δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ακρόπολις» στις 23 Απριλίου 1892.    Ανέτειλε το έαρ· δεύτε ευφρανθώμεν! Εξέλαμψεν η Ανάστασις Χριστού· δεύτε ευφρανθώμεν!    Η του αθλοφόρου μνήμη τους πιστούς φαιδρύνουσα ανεδείχθη.    Ένθεν μεν ψάλλει η Εκκλησία, συγκαταβατικωτέρα κατά τας ημέρας ταύτας της αναστάσεως του Σωτήρος, παρά την ανωτέραν πνευματικήν έννοιαν τοιούτων παρακελεύσεων· ένθεν δε ο ελληνικός λαός, όστις φαντάζεται πρώτον λεβέντην και αστραπόμορφον νεανίαν τον ήρωα πρόμαχον του Χριστιανισμού, περιβάλλει με όλην την ποίησιν των μακραιώνων ονείρων του, με παμφαείς ακτίνας αφθίτου νεότητος και αϊδίου καλλονής τον Άγιον Γεώργιον. Αϊ μου Γιώργη αρματολέ και πρώτε καβαλάρη, αρματωμένε με σπαθί και με χρυσό κοντάρι...    Και ιστορείται δια στίχων επικής απλότητος και ύψους, πως το θεριό εφώλιαζε σιμά εις την βρύσιν, πως απήτει περιοδικώς αιματηρόν φόρον, από τους κατοίκους της πόλεως, ...