Ουίλιαμ Σαίξπηρ: Σονέτο 1
Πανώρια πλάσματα ποθούμε να καρπίζουν,
ώστε ποτέ ο ανθός του Ωραίου να μη χαθεί
παρά, αφού με καιρό τα πιο ώριμα σαπίζουν,
η μνήμη του σ’ αβρόν του διάδοχο ν’ ανθεί.
Μα συ, των ίδιων σου λαμπρών ματιών λατρεία,
καις του εαυτού σου ουσία να συντηράς το φως σου,
και κάνεις να ‘ναι πείνα εκεί που ‘ν’ αφθονία,
ο ίδιος εχθρός σκληρός για τον γλυκόν εαυτό σου.
Συ που ‘σαι τώρα κόσμημα του κόσμου νέο
και μόνο προάγγελος του Μάη του προφαντού,
θάβεις μες στο μπουμπούκι σου ότι έχεις ωραίο
και σαν τσιγκούνης νέος σωρεύεις του χαμού.
Σπλαχνίσου τη ζωή, αλλιώς σαν φάουσα άπληστη
τρως της ζωής το δίκιο, ο τάφος λέω και συ.

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου