Ουίλιαμ Σαίξπηρ: Σονέτο 73

 

Μπορείς σε με να ιδείς την εποχή του έτους 

που λίγα φύλλα κίτρινα κρέμονται αραιά 

σε κλάδους που απ’ το κρύο τρέμουν, έρμους, σκέτους 

ναούς που πριν γλυκολαλούσαν τα πουλιά.

Σε μένα βλέπεις τη βασιλεμένη εσπέρα 

που προς τη δύση σκοτεινή κατηφορίζει, 

που αγάλι-αγάλι διώχνει η νύχτα την ημέρα, 

θάνατος άλλος που όλα με ησυχία σφραγίζει.

Σε μένα βλέπεις φέγγος από τη φωτιά

που πα’ στης νιότης της τη στάχτη σιγοσβήεται, 

στο νεκροκρέβατό της σαν να ξεψυχά

κι απ’ ότι πριν ετράφει τώρα καταλύεται.

Αυτά παρατηρείς κι η αγάπη σου θεριεύει 

για ν’ αγαπάει πολύ ότι γλήγορα μισεύει.