Φάρος του Πνεύματος

Τι σας προκαλεί, πείτε μου, αυτή την παράξενη λύπη, Που ανεβαίνει όπως η θάλασσα στο βράχο το μαύρο και γυμνό; - Όταν η καρδιά μας έκανε μια φορά τη συγκομιδή της, Η ζωή είναι πόνος. Είναι μυστικό σ’ όλους γνωστό. Μια οδύνη πολύ απλή, καθόλου μυστική, Και, σαν τη χαρά μας, που εκδηλώνεται για όλους. Σταματήστε λοιπόν να ψάχνετε, ω ωραία περίεργη! Αν κι η φωνή σας είναι γλυκιά σωπάστε! Σωπάστε, άπειρη! ψυχή ολόχαρη κι ανέμελη! Στόμα με γέλιο παιδικό! Πιο πολύ κι απ’ τη ζωή ακόμη, Ο θάνατός μας κρατά συχνά με λεπτά δεσμά. Αφήστε, αφήστε την καρδιά μου να μεθύσει με ψέμα. Να βυθιστεί μες στα όμορφα μάτια σας όπως σ’ όμορφο όνειρο, Και για καιρό ν’ αλαφροκοιμάται στη σκιά των βλεφαρίδων σας!  Σαρλ Μπωντλαίρ Τα άνθη του κακού

Ο έρωτας θέλει να βγει από τον εαυτό του, να αναμιχθεί με το θύμα του, όπως αναμιγνύεται ο νικητής με τον νικημένο, συνάμα όμως να κρατήσει και τα προνόμια του κατακτητή.

Αν ένας ποιητής ζητούσε από το κράτος το δικαίωμα να έχει μερικούς αστούς στον στάβλο του, αυτό θα προκαλούσε μεγάλη έκπληξη, ενώ αν ένας αστός ζητούσε ψητό ποιητή, ο κόσμος θα το έβρισκε απολύτως φυσικό.

Κάτω από το χλωμό φως, τρέχει, Χορεύει κι ασυλλόγιστα περιστρέφεται  Η Ζωή, ασύστολη και βουερή. Τη στιγμή που στον ορίζοντα Ανεβαίνει η νύχτα ηδονική, Όλα τα κατευνάζει, ακόμα και την πείνα, Όλα τα σβήνει, ακόμη και τη ντροπή, Ο Ποιητής μονολογεί: “Επιτέλους! Το πνεύμα μου σαν τους σπονδύλους Καλεί τον αναπαμό θερμά Με την καρδιά γεμάτη όνειρα πένθιμα, Πηγαίνω ανάσκελα να κατακλιθώ Μες στην αυλαία σας να κυλισθώ, Ω δροσιστικά σκοτάδια!” Σαρλ Μπωντλαίρ Τα άνθη του κακού

Θρήνος εκ βαθέων (De Profundis Clamavi) Τη συμπόνια σου εκλιπαρώ, εσένα της μόνης που αγαπώ, Απ’ το βάθος σκοτεινής αβύσσου όπου η καρδιά μου έπεσε. Είναι ένα σύμπαν σκυθρωπό με ορίζοντα μολυβένιο, Όπου επιπλέουν μες τη νύχτα η φρίκη κι η βλασφημία Ένας ήλιος αναιμικός πλανιέται από πάνω έξι μήνες, Κι άλλους έξι μήνες η νύχτα σκεπάζει τη γη Είναι μια χώρα πιο γυμνή κι απ’ την πολιτική γη Δίχως ζώα, δίχως ρυάκια, δίχως πρασινάδες, δίχως δάση Όπου δεν υπάρχει τρόμος στον κόσμο να υπερβαίνει Την παγερή σκληρότητα τούτου του παγωμένου ήλιου Κι αυτή την απέραντη νύχτα όμοια με το αρχαίο Χάος Φθονώ την τύχη των πιο ταπεινών ζώων Που μπορούν να βυθιστούν σ’ έναν ανόητο ύπνο, Όσο το κουβάρι του χρόνου ξετυλίγεται αργά αργά! Σαρλ Μπωντλαίρ Τα άνθη του κακού

Ο Σαρλ Πιερ Μπωντλαίρ (9 Απριλίου 1821 – 31 Αυγούστου 1867) ήταν Γάλλος ποιητής, ένας από τους σημαντικότερους της γαλλικής λογοτεχνίας. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Μπωντλαίρ υπέστη δριμεία κριτική για τις συγγραφές του και τη θεματική του. Ελάχιστοι από τους σύγχρονούς του τον κατανόησαν. Στις 5 Ιουλίου 1857, η γαλλική εφημερίδα Le Figaro έγραφε σχετικά με την πρόσφατη εμφάνιση των Ανθέων του Κακού: «Σε ορισμένα σημεία αμφιβάλλουμε για την πνευματική υγεία του κ. Μπωντλαίρ. Όμως ορισμένα άλλα, δεν μας επιτρέπουν περαιτέρω αμφιβολίες. Κυριαρχεί, ως επί το πλείστον, η μονότονη και επιτηδευμένη επανάληψη των ίδιων πραγμάτων, των ίδιων σκέψεων. Η αηδία πνίγει την αχρειότητα — για να την καταπολεμήσει σμίγει με το μόλυσμα». Ο Μπωντλαίρ σήμερα αναγνωρίζεται ως σημαντικός ποιητής της γαλλικής και της παγκόσμιας λογοτεχνίας, και συγκαταλέγεται μεταξύ των κλασικών. Χαρακτηριστικά, ο Μπαρμπέ ντ' Ωρεβιγύ τον αποκάλεσε «Δάντη μιας παρηκμασμένης εποχής». Σε ολόκληρο το έργο του ο...

 Ελεύθερε άνθρωπε, πάντα θα λατρεύεις τη θάλασσα! Δεν μπορώ να συλλάβω κάποιο τύπο ομορφιάς, στον οποίο δεν υπάρχει μελαγχολία. Να είσαι πάντα ποιητής, ακόμα και στον πεζό λόγο. Αγάπη: η ανάγκη να φύγεις από τον εαυτό σου. Αν η λέξη δεν υπάρχει, επινόησέ την, αλλά πρώτα βεβαιώσου ότι δεν υπάρχει. Στη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του ανθρώπου ξέχασαν δύο δικαιώματα: της αντίρρησης και της φυγής.

Για να σηκώσει κανείς βάρος τόσο μεγάλο Σίσυφε έπρεπε να ’ναι της δικής σου αντοχής! Όση καρδιά και κόπο για τη δουλειά κι αν βάλω η Τέχνη είναι μακρά κι είν’ ο Χρόνος βραχύς. Μακριά ’πο καθ’ ενταφιασμό δοξασμένο, προς εν’ απόμερο κοιμητήριο, σαν ένα τύμπανο η καρδιά μου αποσταμένο, οδεύει πένθιμο βαρώντας εμβατήριο. -Πόσοι θησαυροί που κοιμούνται θαμμένοι στα σκοτάδια μεσ’απολησμονημένοι, μακριά απ’ το βυθομέτρι κι από τα τσαπιά· Πόσα λουλούδια το γλυκό τους μύρο σαν μυστικό άσκοπα σκορπάνε γύρω σε βαθύτατη μέσα μοναξιά.

Συχνά για να περάσουνε την ώρα οι ναυτικοί άλμπατρος πιάνουνε, πουλιά μεγάλα της θαλάσσης, που ακολουθούνε σύντροφοι, το πλοίο, νωχελικοί καθώς γλιστράει στου ωκεανού τις αχανείς εκτάσεις. Και μόλις στο κατάστρωμα του καραβιού βρεθούν αυτοί οι ρηγάδες τ’ ουρανού, αδέξιοι, ντροπιασμένοι, τ’ αποσταμένα τους φτερά στα πλάγια παρατούν να σέρνονται σαν τα κουπιά που η βάρκα τα πηγαίνει. Πως κείτεται έτσι ο φτερωτός ταξιδευτής δειλός! Τ’ ωραίο πουλί τι κωμικό κι αδέξιο που απομένει! Ένας τους με την πίπα του το ράμφος του χτυπά κι άλλος. χωλαίνοντας, το πως πετούσε παρασταίνει. Ίδιος με τούτο ο Ποιητής τ’ αγέρωχο πουλί που ζει στη μπόρα κι αψηφά το βέλος του θανάτου, σαν έρθει εξόριστος στη γη και στην οχλοβοή μες στα γιγάντια του φτερά χάνει τα βήματά του.