Σαρλ Πιερ Μπωντλαίρ - Semper Eadem

Τι σας προκαλεί, πείτε μου, αυτή την παράξενη λύπη,
Που ανεβαίνει όπως η θάλασσα στο βράχο το μαύρο και γυμνό;
- Όταν η καρδιά μας έκανε μια φορά τη συγκομιδή της,
Η ζωή είναι πόνος. Είναι μυστικό σ’ όλους γνωστό.

Μια οδύνη πολύ απλή, καθόλου μυστική,
Και, σαν τη χαρά μας, που εκδηλώνεται για όλους.
Σταματήστε λοιπόν να ψάχνετε, ω ωραία περίεργη!
Αν κι η φωνή σας είναι γλυκιά σωπάστε!

Σωπάστε, άπειρη! ψυχή ολόχαρη κι ανέμελη!
Στόμα με γέλιο παιδικό! Πιο πολύ κι απ’ τη ζωή ακόμη,
Ο θάνατός μας κρατά συχνά με λεπτά δεσμά.

Αφήστε, αφήστε την καρδιά μου να μεθύσει με ψέμα.
Να βυθιστεί μες στα όμορφα μάτια σας όπως σ’ όμορφο όνειρο,
Και για καιρό ν’ αλαφροκοιμάται στη σκιά των βλεφαρίδων σας! 

Σαρλ Μπωντλαίρ
Τα άνθη του κακού