Σαπφώ - Μόλις λίγο σε κοιτάξω, φωνή πια δε μου βγαίνει

Μου φαίνεται εκείνος όμοιος θεός 
να είναι ο άντρας που απέναντί σου 
κάθεται κι όπως μιλάς, κοντά σου 
γέρνει ν’ ακούσει,

κι όπως τρυφερά γελάς, αυτό αχ 
την καρδιά στα στήθη μου τρομάζει, 
γιατί μόλις λίγο σε κοιτάξω, φωνή 
πια δε μου βγαίνει,

αλλά μου τσακίζει η γλώσσα και ψηλή 
φωτιά με περιτρέχει αμέσως 
και στα μάτια τίποτα δε βλέπω και βουίζουν 
τ’ αυτιά μου

κι ο ιδρώτας κρύος με κυλάει και τρεμούλα 
ολόκληρη μ’ αρπάζει κι απ’ το χόρτο πιο χλωρή 
είμαι και κοντά να πεθάνω 
μου φαίνεται.

Αλλά όλα αντέχονται, αφού κι ο φτωχός…

Το ποίημα είναι από τα πιο γνωστά αποσπάσματα της Σαπφούς. Έχει διατυπωθεί η άποψη πως το ποίημα ήταν υμέναιος, δηλαδή γαμήλιο τραγούδι, με τον συνηθισμένο μακαρισμό του γαμπρού στην αρχή. Άλλοι το πήραν ως εγκώμιο της κόρης και άλλοι ως έκφραση του έρωτα της Σαπφούς προς την κοπέλα. Η σκηνή είναι απλή: Ένας άντρας κάθεται απέναντι σε μια νέα κι ακούει τη φωνή και το γέλιο της. Ο άντρας αυτός φαίνεται στα μάτια της Σαπφούς όμοιους με τους θεούς, όχι εξαιτίας δικών του χαρακτηριστικών αλλά από την κυριαρχία και τη συμμετοχή του στην ομορφιά που βρίσκεται ενώπιόν του. Η χάρη και η γοητεία της κόρης επιδρούν έντονα και στη Σαπφώ, που παραδίδεται στην επίδραση του πάθους, περιγράφοντας και τα φυσικά συμπτώματα που αυτό της προκαλεί. Ο τελευταίος στίχος, που διασώζεται από τον Λογγίνο στο Περί ύψους, πρέπει να έχει την έννοια “όλα πρέπει να τα υποφέρει κάνεις”.