Φάρος του Πνεύματος

  .].[]ρ̣.β̣α̣. . . . . . . . . δ̣ε̣. .ω̣ρ̣ ἠ̣μειβόμ[ην· «γ̣ύνα[ι], φάτιν μὲν τὴν π̣ρ̣ὸς ἀνθρώπω̣[ν κακὴν μὴ τετραμήνηις μηδ̣έν· ἀμφὶ δ᾽ εὐφ̣[ρόνηι, 10ἐμοὶ μελήσει· [θ]υμὸν ἵλ[α]ον τίθεο. [ ἐς τοῦτο δή τοι τῆς ἀνολβίης δοκ[έω ἥ̣κειν; ἀνήρ τοι δειλὸς ἆρ̣᾽ ἐφαινόμην[, οὐ]δ᾽ οἷός εἰμ᾽ ἐγὼ [ο]ὗτος οὐδ᾽ οἵων ἄπο. [ ἐπ]ίστα̣μαί τοι τὸν φιλ[έο]ν̣[τα] μὲν φ[ι]λ̣εῖν̣[, 15τὸ]ν̣ δ̣᾽ ἐχθρὸν ἐχθ̣αί̣ρ̣ειν̣ τ̣ε̣ [κα]ὶ κακο̣[ μύ]ρμηξ. λόγωι ν̣υν τ[ῶιδ᾽ ἀλη]θείη πάρ[α. πό]λιν δὲ ταύτη̣[ν . . .]α̣[. . . . ἐ]πιστρέ[φεα]ι̣[ . .]τ̣οι ποτ᾽ ἄνδρες ἐξε̣[πόρθη]σαν, σὺ δ̣[ὲ ν]ῦ̣ν εἷλες αἰχμῆι κα̣[ὶ μέγ᾽ ἐ]ξήρ(ω) κ̣[λ]έος. 20κείνης ἄνασσε κα̣ὶ̣ τ̣[υραν]ν̣ίην ἔχε̣· π̣[ο]λ̣[λοῖ]σ̣[ί θ]η[ν ζ]η̣λ̣ωτὸς ἀ[νθρ]ώ̣πων ἔσεα̣ι.» Μετάφραση (Ι.Θ.Κακριδής) …κι εγώ της αποκρίθηκα: – Γυναίκα, κι αν κακά σου σούρνει ο κόσμος λόγια, καθόλου μη φοβάσαι! Το καλό σου τ᾽ όνομα το διαφεντεύω εγώ, καμιά μην έχεις έγνοια! Σε τέτοια με θαρρείς πως ξέπεσα κατάντια; Για φοβιτσιάρη μ᾽ έχεις, φαίνεται· δεν ξέρεις μηδέ ποιος είμαι εγώ μηδ...

  οὐ φιλέω μέγαν στρατηγὸν οὐδὲ διαπεπλιγμένον οὐδὲ βοστρύχοισι γαῦρον οὐδ᾽ ὑπεξυρημένον, ἀλλά μοι σμικρός τις εἴη καὶ περὶ κνήμας ἰδεῖν ῥοικός, ἀσφαλέως βεβηκὼς ποσσί, καρδίης πλέως. Δεν θέλω να είναι μεγαλόσωμος ο στρατηγός ούτε να περπατάει με πόδι αλύγιστο ούτε να καμαρώνει για τα κυματιστά του τα μαλλιά ούτε να ξυρίζει επιτηδευμένα τα γένια του· ας είναι, αν θες, μικρόσωμος, ας είναι στραβοκάνης, μονάχα να πατάει γερά στα πόδια του και να ᾽χει καρδιά στα στήθη. (μετάφραση Θ. Κ. Στεφανόπουλος) Πηγή: greek-language.gr

"Κάποιος κι άλλος λέω θα μας θυμηθεί." Για την αρχαία ελληνίδα ποιήτρια από τη Λέσβο, που συνέδεσε το όνομά της στην Ιστορία τόσο με τη λυρική ποίηση όσο και με τον λεσβιακό έρωτα, δεν είναι και πολλά γνωστά. Η μόνη σύγχρονη πηγή που αναφέρεται στον βίο της Σαπφούς είναι η ίδια της η ποίηση, με τους ιστορικούς και τους ακαδημαϊκούς κύκλους να είναι ωστόσο ιδιαίτερα επιφυλακτικοί στο να συνάγουν βιογραφικά στοιχεία από το έργο της ή να αποδεχτούν τις πληροφορίες που η ίδια παραθέτει στα ποιήματά της ως αυτοβιογραφικές αναφορές. Ταυτοχρόνως, όλες οι κατοπινές πηγές που κάνουν λόγο για τη Σαπφώ έχουν τεθεί εν αμφιβόλω, κάθε στοιχείο λοιπόν που αφορά στον βίο της παρατίθεται με επιφυλάξεις. Όπως κι αν έζησε βέβαια η Σαπφώ, όποια κι αν ήταν, δεν έμεινε στην Ιστορία άδικα ως η μεγαλύτερη ποιήτρια της αρχαιότητας! Ο ζωντανός, έντονος και συναισθηματικά φορτισμένος τρόπος γραφής της έμελλε να έχει απήχηση στο παγκόσμιο κοινό κάθε εποχής, κάνοντας τους στίχους της πραγματ...

Μου φαίνεται εκείνος όμοιος θεός  να είναι ο άντρας που απέναντί σου  κάθεται κι όπως μιλάς, κοντά σου  γέρνει ν’ ακούσει, κι όπως τρυφερά γελάς, αυτό αχ  την καρδιά στα στήθη μου τρομάζει,  γιατί μόλις λίγο σε κοιτάξω, φωνή  πια δε μου βγαίνει, αλλά μου τσακίζει η γλώσσα και ψηλή  φωτιά με περιτρέχει αμέσως  και στα μάτια τίποτα δε βλέπω και βουίζουν  τ’ αυτιά μου κι ο ιδρώτας κρύος με κυλάει και τρεμούλα  ολόκληρη μ’ αρπάζει κι απ’ το χόρτο πιο χλωρή  είμαι και κοντά να πεθάνω  μου φαίνεται. Αλλά όλα αντέχονται, αφού κι ο φτωχός… Το ποίημα είναι από τα πιο γνωστά αποσπάσματα της Σαπφούς. Έχει διατυπωθεί η άποψη πως το ποίημα ήταν υμέναιος, δηλαδή γαμήλιο τραγούδι, με τον συνηθισμένο μακαρισμό του γαμπρού στην αρχή. Άλλοι το πήραν ως εγκώμιο της κόρης και άλλοι ως έκφραση του έρωτα της Σαπφούς προς την κοπέλα. Η σκηνή είναι απλή: Ένας άντρας κάθεται απέναντι σε μια νέα κι ακούει τη φωνή και το γέλιο τ...

Σαν βγαίνει ο κυνηγός στο βουνό, Επικύδη, ψάχνει για όλους τους λαγούς, για τα ίχνη κάθε ζαρκαδιού μεσ’ απ’ τον πάγο και το χιόνι. Αλλά αν του πει κανείς “Να, ετούτο το θηρίο είναι χτυπημένο”, ο κυνηγός δεν θα το πάρει. Κάπως έτσι είναι και ο έρωτάς μου: το ‘χει συνήθειο να κυνηγάει αυτά που πάνε να ξεφύγουν, αλλά αυτά που ‘ναι πεσμένα μες στο δρόμο του τα προσπερνάει. Ανθολογία Ελληνική (Παλατινή), Βιβλίον ΙΒ, Τόμος 11, Εκδόσεις Κάκτος

Γκρίζοι πια μας είναι  οι κρόταφοι, άσπρισε το κεφάλι  η χαριτωμένη νιότη δεν υπάρχει  πια. Τα δόντια μας είναι γερασμένα.  Κι απ’ τη γλυκιά ζωή δε μένει  πια πολύς καιρός να ζήσουμε. Γι’ αυτό έχω αναστεναγμούς  συχνά, καθώς τρέμω τον Τάρταρο. Γιατί είναι φοβερός του Άδη ο κόλπος  και δύσκολο το κατέβασμα σ’ αυτόν. Γιατί όποιος κατέβει εκεί κάτω  δεν μπορεί πάνω να ξανανέβει.