Φάρος του Πνεύματος

Ο Έρωτας μου τίναξε  το νου, σαν άνεμος του βουνού πού πέφτει στις βαλανιδιές. (Η δύναμη του έρωτα παραλληλίζεται με την ορμή του ανέμου που λυγίζει τα δέντρα.) Ήρθες, κι εγώ σε λαχταρούσα,  και δρόσισες την ψυχή μου που ‘καιγε ο πόθος. Ο ωραίος όσο τον βλέπεις είναι ωραίος,  ενώ ο καλός θα γίνει κι ωραίος. Όπως το γλυκόμηλο που ροδίζει στην άκρη του κλαδιού  ακρινό στο ακρότατο και το ξέχασαν μηλοκόποι,  μα όχι, δεν το ξέχασαν, αλλά δεν μπορούσαν να το φτάσουν.  Πάλι με λύνει, με δονεί, ο έρωτας,  το γλυκόπικρο απολέμητο ερπετό. Όπως τον υάκινθο στα βουνά οι βοσκοί  πατούν με βαριά πέλματα, όμως χάμω ακόμη ανθίζει πορφυρός. Αλλά δεν είμαι απ’ αυτούς με τη μνησίκακη  φύση, έχω αθώα ψυχή.  Πλούτος χωρίς αρετή συγκάτοικος, δεν είναι ακίνδυνος,  η ένωση των δύο κρατάει την κορφή της ευτυχίας. Βασιλεμένο το φεγγάρι κι η Πούλια. Μεσάνυχτα, ...

"Κάποιος κι άλλος λέω θα μας θυμηθεί." Για την αρχαία ελληνίδα ποιήτρια από τη Λέσβο, που συνέδεσε το όνομά της στην Ιστορία τόσο με τη λυρική ποίηση όσο και με τον λεσβιακό έρωτα, δεν είναι και πολλά γνωστά. Η μόνη σύγχρονη πηγή που αναφέρεται στον βίο της Σαπφούς είναι η ίδια της η ποίηση, με τους ιστορικούς και τους ακαδημαϊκούς κύκλους να είναι ωστόσο ιδιαίτερα επιφυλακτικοί στο να συνάγουν βιογραφικά στοιχεία από το έργο της ή να αποδεχτούν τις πληροφορίες που η ίδια παραθέτει στα ποιήματά της ως αυτοβιογραφικές αναφορές. Ταυτοχρόνως, όλες οι κατοπινές πηγές που κάνουν λόγο για τη Σαπφώ έχουν τεθεί εν αμφιβόλω, κάθε στοιχείο λοιπόν που αφορά στον βίο της παρατίθεται με επιφυλάξεις. Όπως κι αν έζησε βέβαια η Σαπφώ, όποια κι αν ήταν, δεν έμεινε στην Ιστορία άδικα ως η μεγαλύτερη ποιήτρια της αρχαιότητας! Ο ζωντανός, έντονος και συναισθηματικά φορτισμένος τρόπος γραφής της έμελλε να έχει απήχηση στο παγκόσμιο κοινό κάθε εποχής, κάνοντας τους στίχους της πραγματ...

Μου φαίνεται εκείνος όμοιος θεός  να είναι ο άντρας που απέναντί σου  κάθεται κι όπως μιλάς, κοντά σου  γέρνει ν’ ακούσει, κι όπως τρυφερά γελάς, αυτό αχ  την καρδιά στα στήθη μου τρομάζει,  γιατί μόλις λίγο σε κοιτάξω, φωνή  πια δε μου βγαίνει, αλλά μου τσακίζει η γλώσσα και ψηλή  φωτιά με περιτρέχει αμέσως  και στα μάτια τίποτα δε βλέπω και βουίζουν  τ’ αυτιά μου κι ο ιδρώτας κρύος με κυλάει και τρεμούλα  ολόκληρη μ’ αρπάζει κι απ’ το χόρτο πιο χλωρή  είμαι και κοντά να πεθάνω  μου φαίνεται. Αλλά όλα αντέχονται, αφού κι ο φτωχός… Το ποίημα είναι από τα πιο γνωστά αποσπάσματα της Σαπφούς. Έχει διατυπωθεί η άποψη πως το ποίημα ήταν υμέναιος, δηλαδή γαμήλιο τραγούδι, με τον συνηθισμένο μακαρισμό του γαμπρού στην αρχή. Άλλοι το πήραν ως εγκώμιο της κόρης και άλλοι ως έκφραση του έρωτα της Σαπφούς προς την κοπέλα. Η σκηνή είναι απλή: Ένας άντρας κάθεται απέναντι σε μια νέα κι ακούει τη φωνή και το γέλιο τ...