Μάνος Ελευθερίου - Αγιασμένα τραγούδια


Στίχοι:  Μάνος Ελευθερίου
Μουσική:  Χρήστος Νικολόπουλος

Τα τραγούδια τ’ αγιασμένα
τα έχουν άνθρωποι γραμμένα
που μιλούσαν μονάχα με τη σιωπή
κι είχαν φίλους τους αγγέλους
σαν αγάπες κάποιου τέλους
όταν όλα είχαν μια ανατροπή

 Τα τραγούδια τ’ αγιασμένα
Σαν φιλία είναι καρφωμένα
Στον αέρα, όπως τ’ άστρα που κοιτάς
Χτίστηκαν κι αυτά με λάσπες
Με τις έχθρες και μ’ αγάπες
Και με πείσματα που χρόνια μου κρατάς

 Μόνο τα μαργαριτάρια
Δεν αφήνουνε σημάδια
Όταν μείνουνε καιρό σ’ ένα λαιμό
Και γι’ αυτό κι εγώ σφυρίζω
Τους σκοπούς που αιχμαλωτίζω
Για ν’ ακούς τραγούδια δίχως σπαραγμό

 Τα τραγούδια τ’ αγιασμένα
Σαν φιλιά είναι καρφωμένα
Στον αέρα, όπως τ’ άστρα που κοιτάς
Χτίστηκαν κι αυτά με λάσπες
Με τις έχθρες και μ’ αγάπες
Και με πείσματα που χρόνια μου κρατάς

 Τα τραγούδια τ’ αγιασμένα
Τα έχουν άνθρωποι γραμμένα
που μιλούσαν μονάχα με τη σιωπή
κι είχαν φίλους τους αγγέλους
σαν αγάπες κάποιου τέλους
όταν όλα είχαν μια ανατροπή

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ζωή Εν Τάφω

Εικόνα
Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ, κατετέθης Χριστέ, καὶ Ἀγγέλων στρατιαὶ ἐξεπλήττοντο συγκατάβασιν δοξάζουσαι τὴν σήν. Ἡ ζωὴ πῶς θνῄσκεις; πῶς καὶ τάφῳ οἰκεῖς; τοῦ θανάτου τὸ βασίλειον λύεις δέ, καὶ τοῦ ᾅδου τοὺς νεκροὺς ἐξανιστᾶς. Μεγαλύνομέν σε, Ἰησοῦ Βασιλεῦ, καὶ τιμῶμεν τὴν Ταφὴν καὶ τὰ Πάθη σου, δι' ὧν ἔσωσας ἡμᾶς ἐκ τῆς φθορᾶς. Μέτρα γῆς ὁ στήσας, ἐν σμικρῷ κατοικεῖς, Ἰησοῦ παμβασιλεῦ τάφῳ σήμερον, ἐκ μνημάτων τοὺς θανόντας ἀνιστῶν. Ἰησοῦ Χριστέ μου, Βασιλεῦ τοῦ παντός, τί ζητῶν τοῖς ἐν τῷ ᾅδῃ ἐλήλυθας; ἢ τὸ γένος ἀπολῦσαι τῶν βροτῶν. Ὁ Δεσπότης πάντων, καθορᾶται νεκρός, καὶ ἐν μνήματι καινῷ κατατίθεται, ὁ κενώσας τὰ μνημεῖα τῶν νεκρῶν. Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ κατετέθης Χριστέ, καὶ θανάτῳ σου τὸν θάνατον ὤλεσας, καὶ ἐπήγασας τῷ κόσμῳ, τὴν ζωήν. Μετὰ τῶν κακούργων, ὡς κακοῦργος Χριστέ, ἐλογίσθης δικαιῶν ἡμᾶς ἅπαντας, κακουργίας τοῦ ἀρχαίου πτερνιστοῦ. Ὁ ὡραῖος κάλλει, παρὰ πάντας βροτούς, ὡς ἀνείδεος νεκρὸς καταφαίνεται, ὁ τὴν φύσιν ὠραΐσας τοῦ παντός. ᾅδ...
Διαβάστε περισσότερα

Βρήκε το τηλέφωνό του στη ζούγκλα, γεμάτο selfies πιθήκων

Εικόνα
Ο Ζάκριτζ Ρότζι ξύπνησε ένα πρωί στο σπίτι του στη Μαλαισία και εξεπλάγη όταν ανακάλυψε ότι το κινητό του δεν ήταν εκεί που το έβαλε το προηγούμενο βράδυ. Υπήρχε μόνο η θήκη του τηλεφώνου. "Νόμιζα ότι ήταν κάποιο παράξενο είδος ληστείας", είπε ο Ρότζι. Αποδείχθηκε ότι πράγματι υπήρξε ληστεία. Αλλά αυτό που δεν θα μπορούσε ποτέ να μαντέψει ο Ρότζι είναι ποιος θα ήταν ο ένοχος. Ο Ρότζι έψαξε παντού για το τηλέφωνο, σε περίπτωση που το είχε τοποθετήσει κάπου που δεν θυμόταν, αλλά δεν το βρήκε. "Ζήτησα τότε από τον αδερφό μου να μου τηλεφωνήσει, ενώ  έψαχνα το κινητό στην αυλή μου", είπε ο Ρότζι. "Άκουσα τον ήχο κλήσης κοντά στη ζούγκλα πίσω από το σπίτι μου". Εκεί, στη ζούγκλα, ο Ρότζι βρήκε τη συσκευή - και πάνω του, στοιχεία για τον κλέφτη που προφανώς μπήκε από κάποιο ανοιχτό παράθυρο. σύμφωνα με το Thedodo.com, το τηλέφωνο είχε πέσει σε λάσπη και αυτό του προκάλεσε κάποια εσωτερική ζημιά. Αλλά για καλή τύχη του Ρότζι δούλευε ακόμα. ...
Διαβάστε περισσότερα

Ένα από τα πιο ιστορικά ελληνικά γεφύρια

Εικόνα
Αν περάσεις από κείνα τα μέρη, δεν μπορεί να το προσπεράσεις. Τόσο ο Αώος όσο και το παρθένο τοπίο της περιοχής θα σε μαγέψουν. Και τότε το μάτι θα πέσει πάνω σε ένα μονότοξο λιθόκτιστο γεφύρι, εκεί στο δέλτα του ποταμού, που θα σε μεταφέρει μαγικά σε εποχές αλαργινές. Για το ιστορικό Γεφύρι της Κόνιτσας ο λόγος, ένα από τα μεγαλύτερα της Ελλάδας, που απλώνεται στα 40 μέτρα μάκρος και ξεπερνά τα 20 μέτρα ύψος. Στήθηκε για να τα βάλει με τα καιρικά στοιχεία, καθώς όλους τους ξύλινους πρόγονούς του τους έπαιρνε το ρέμα. Το 1870 είπαν να το φτιάξουν σωστά. Ο γιαννιώτης τραπεζίτης Λούλης έβαλε τα μισά από τα 120.000 τούρκικα γρόσια που χρειαζόταν, ένα τρελό ποσό. Πρωτομάστορα όρισαν τον Ζιώγα Φρόντζο από την Πυρσόγιαννη, έναν λαϊκό τεχνίτη χωρίς θεωρητικές γνώσεις και κατάρτιση. Ο πρωτομάστορας ήταν όμως μεγάλος μάστορας. Το παρέδωσε μέσα σε έναν χρόνο και στέκει ακόμα εκεί, λαμπρό μνημείο της ηπειρώτικης τέχνης και αντάξιο της παράδοσης των μεγάλων κτιστών. Σαν να βγήκε ...
Διαβάστε περισσότερα

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς - Σε έναν άγνωστο άνθρωπο για την βοήθεια του Θεού

Εικόνα
Μου γράφετε από τη Γαλλία. Ταξιδεύατε στη θάλασσα και στη στεριά, σας έπιασε κάποια αρρώστια, και ήσασταν κοντά στην απελπισία. «Ταξίδευα μόνος», γράφετε «δεν μπορούσα να απευθυνθώ σε κανέναν, ούτε ήθελα, αφού ήμουν πεπεισμένος για την αδυναμία των ανθρώπων. Η μόνη μου ελπίδα ήταν ο Θεός. Σ’ Αυτόν απευθύνθηκα, και Αυτός με βοήθησε. Άκουσε την σύντομη αλλά από καρδιάς προσευχή μου μέσα στη νύχτα. Σαν έκφραση ευγνωμοσύνης στέλνω τριακόσια δηνάρια για τους φτωχούς ή για την εκκλησία. Μοιράστε τα, όπως Εσείς θεωρείτε σκόπιμο.» Επειδή δεν έχω άλλο τρόπο να σας πληροφορήσω, το κάνω μ’ αυτόν τον τρόπο. Έλαβα, λοιπόν, και το γράμμα και τα χρήματα, και έπραξα σύμφωνα με την επιθυμία σας. Ο Θεός να σας είναι πάντοτε αρωγός. Ποτέ μην αφήσετε την προσευχή, και ο Θεός δεν θα σας εγκαταλείψει. Με την προσευχή παραδεχόμαστε δύο πράγματα: την αδυναμία μας και την παντοδυναμία του Θεού. Με την προσευχή υψώνουμε τον Θεό στην θέση που Του αρμόζει, και κατεβάζουμε τον άνθρωπο στην θέση που του ανα...
Διαβάστε περισσότερα

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς - Προς μια φτωχή γυναίκα για την επιτυχημένη προσευχή

Εικόνα
Ζείτε σε μεγάλη ανέχεια, με τον άνδρα και τον μικρότερο γιό. Ο μεγαλύτερος γιος είναι ήδη προ πολλού υπάλληλος. Αλλά αυτός έχει εντελώς αποκοπεί από τους γονείς του. Χρόνια δεν ήθελε να φανεί ούτε με γράμμα ούτε με κάποιο δώρο για σάς, τους φτωχούς και στοργικούς γονείς. Ο πατέρας δεν ήθελε πια ούτε να ακούσει για αυτόν. Όμως εσείς τον ησυχάζατε υπερασπιζόμενη τον γιο, και βρίσκατε συγχώρεση για την αμέλεια του προς εσάς. Κρυφά όμως, χύνατε δάκρυα και προσευχόσασταν στον Θεό για τον απομακρυσμένο γιό. Κι αυτό διήρκεσε μερικά χρόνια. Τη μητρική ψυχή σας γέμιζε ο φόβος και η ντροπή. Ο φόβος να μην καταραστεί ο πατέρας τον γιο, αλλά και η ντροπή να μην τον αποκηρύξει δημόσια. Εξαιτίας αυτού, όλο και πιο εγκάρδια, όλο και πιο συχνά υψώνονταν οι προσευχές σας σε Εκείνον, που είναι ο μόνος που μπορούσε να βοηθήσει. Προσευχόσασταν, νηστεύατε, ανάβατε κεριά, δίδατε ελεημοσύνη και όλα τα άλλα που καθορίζει η πίστη. Ασταμάτητα, από μέρα σε νύχτα, πέρασαν επτά χρόνια. Ούτε σταματούσατε, ούτε ...
Διαβάστε περισσότερα

Μέγας Βασίλειος - Προς τους νέους: Πως να ωφελούνται από τα Ελληνικά γράμματα, Η Μέρος

Εικόνα
  ΕΝΑΣ ΑΞΙΟΔΑΚΡΥΤΟΣ ΗΝΙΟΧΟΣ Ἀλλά, θὰ πεῖ κανείς: Τί πρέπει, λοιπόν, νὰ κάνουμε; Ἁπλούστατα: τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ παραμερίσουμε τὸ κάθε τι καὶ νὰ μεριμνήσουμε γιὰ τὴν ψυχή. Δὲν πρέπει νὰ εἴμαστε ὑποταγμένοι στὸ σῶμα, χωρὶς ἀπόλυτη ἀνάγκη. Ἀλλὰ νὰ παρέχουμε στὴν ψυχὴ ὅ,τι τὸ πιὸ καλό, χρησιμοποιώντας τὴ σωστὴ σκέψη καὶ λύνοντας τὴν ἔτσι ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῶν παθῶν τοῦ σώματος, ποὺ εἶναι κατὰ κάποιο τρόπο ἡ φυλακή της. Καί, παράλληλα κάνοντας τὸ σῶμα ἀνώτερο ἀπὸ τὰ πάθη. Λόγου χάρη, παρέχοντας στὸ στομάχι ὅ,τι εἶναι ἀναγκαῖο κι ὄχι ὅ,τι εἶναι εὐχάριστο. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι, ποὺ ψάχνουν σὲ στεριὲς καὶ σὲ θάλασσες, γιὰ νὰ βροῦν σπουδαίους μαγείρους καὶ τραπεζοποιούς, λὲς καὶ τοὺς πρόσταξε νὰ τὸ κάνουν κάποιος ἀπαιτητικὸς ἡγεμόνας, σὰν φόρο στὴ βουλιμία του. Εἶναι ἄνθρωποι γιὰ κλάματα. Δεινοπαθοῦν ὅπως οἱ κολασμένοι στὸν ᾅδη. Καὶ γιὰ ποιὸ λόγο; Ὅπως λέγει ἡ παροιμία, κουβαλοῦν νερὸ μὲ κόσκινο σὲ τρύπιο πιθάρι κι οἱ κόποι τους τέλος δὲν ἔχουν. Κι ἡ περίσσια περιποίηση τῶν μαλλιῶν καὶ τοῦ ντυσίματ...
Διαβάστε περισσότερα

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς - Πού θα θάψεις τον δολοφονημένο;

Εικόνα
Είναι αδιάφορο, εάν θα με σκοτώσουν μικρόβια ή άνθρωποι. Μόνο που τα μικρόβια δεν θα απολογηθούν για τη δολοφονία, ενώ οι άνθρωποι ναι. Ας σε διδάξει το παράδειγμα της μέλισσας. Το τσίμπημα στον άνθρωπο η μέλισσα το πληρώνει με τη ζωή της.  Όλοι οι δολοφονημένοι από το χέρι σου έχουν δύο αιώνια σπίτια, το ένα σ’ άλλο κόσμο, ενώ το δεύτερο στη συνείδησή σου. Θάψε τον δολοφονημένο όπου θες, αυτός θα σηκωθεί τα μεσάνυχτα στα βάθη της ψυχής σου και θα σου θέτει ερωτήματα, στα οποία  με δυσκολία και ιδρώτα θα απαντάς μέχρι την αυγή. Στοχασμοί περί καλού και κακού, Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, σελ. 59
Διαβάστε περισσότερα