Φάρος του Πνεύματος

Σαν τη λαίδη Μακμπέθ σε υπνοβασία πιτσιλισμένη απ’ τον ασβέστη στα μαλλιά και το φόρεμα. Και τα δωμάτια μοσχοβολούσαν παραμονές Δεκαπενταύγουστου. Οι φωτιές της ροδιάς. Η αυλή με τη βρύση. Τα μυρμήγκια που τρέχουν για να γλιτώσουν. Τα σκούπιζες και τα ’ριχνες στο κηπάκι για να σωθούν. Ώρα έξι το απόγευμα και μάζευες την άγκυρα να ελευθερωθεί το σπίτι. Μάζευες τα σκοινιά κι άναβες τις μηχανές να φύγει το σπίτι, να σαλπάρει το σπίτι και να ταξιδέψει στο άσπιλε, αμόλυντε, άφθορε, άχραντε και σ’ εκείνο το θεόνυμφε που υποσχόταν δόξες. Από τη συλλογή Η πόρτα της Πηνελόπης (2004) του Μάνου Ελευθερίου Πηγή:  thepoetsiloved

Απ’ της αγάπης μου τα μάτια φεύγει και πετά μια αχτίδα φλογερή, τόσο λαμπρή,  που μέσα απ’ τα δικά μου, αν και κλειστά, περνάει στην καρδιά. Γι’ αυτό κουτσαίνει ο Έρωτας,  τόσο άνισο φορτίο κουβαλάει,  σ’ εμένα φέρνει φως και κλέβει το σκοτάδι. Μαδριγάλι (στίχοι τραγουδιού με κύριο χαρακτηριστικό την απουσία συνοδείας (εκτελούνται δηλαδή a cappella), 1524-1526  Μιχαήλ Άγγελος, Τα ποιήματα, Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Μες σ’ αυτή τη βάρκα είμαι μοναχή κι έχω συντροφιά μου κάτασπρο πουλί Σημάδι ρίχνω στο γιαλό, μα πώς να σου το πω Είσαι ένα αστέρι μακρινό, τη νύχτα σε φιλώ Θέλω να φυτέψω πεύκο λυγερό για να μεγαλώσει και να το χαρώ Σημάδι ρίχνω στο γιαλό, μα πώς να σου το πω Είσαι ένα αστέρι μακρινό, τη νύχτα σε φιλώ Μπλέκω τα μαλλιά μου μ’ άστρα και βροχή και στα όνειρά μου κάνω προσευχή Σημάδι ρίχνω στο γιαλό, μα πώς να σου το πω Είσαι ένα αστέρι μακρινό, τη νύχτα σε φιλώ

Εκεί ψηλά στον Υμηττό υπάρχει κάποιο μυστικό  Και είναι, πώς να σάς το πω, πολύ μπλεγμένο ομολογώ  Αν και γω από παιδάκι είχα πάντα ένα μεράκι  Να 'χω συντροφιά ένα αστέρι κι ένα σκύλο στην αυλή  Όμως, εκεί στον Υμηττό, δεν μου το βγάζετ' απ' το μυαλό  Υπάρχει κάποιο μυστικό, εκεί ψηλά στον Υμηττό  Πέτρα που κύλησε, μη την εκρατήσεις  το ριζικό της είν' κακό και θα μετανοήσεις  Τη συμβουλή μου αυτή μη την εξεχάσεις  γιατί 'ναι το λιγότερο τους φίλους σου να χάσεις  Όμως, εκεί στον Υμηττό, υπάρχει κάποιο μυστικό  Να το ξεχάσω δεν μπορώ, ούτε τη λύση του να βρω  Αν και γω από μικρή δεν μ' αρέσανε τα χάδια  Ήμουνα προσεκτική, ιδιαίτερα τα βράδια  Όμως, εκεί στον Υμηττό, δεν μου το βγάζετ' απ' το μυαλό  Υπάρχει κάποιο μυστικό, εκεί ψηλά στον Υμηττό  Εκεί ψηλά, εκεί ψηλά, εκεί ψηλά στον Υμηττό  Υπάρχει κά-, υπάρχει κά-, υπάρχει κάποιο μυστικό

Ηθοποιος σημαίνει φως. Είναι καημός πολύ πικρός και στεναγμός πολύ μικρός. Μίλησε, κλαις; Όχι δε λες. Μήπως πεινάς; Και τι να φας! Όλο γυρνάς, πες μου πού πας; Σ’ αναζητώ στο χώρο αυτό, γιατί είμ’ εγώ πολύ μικρός και θλιβερός ηθοποιός. Θα παίξεις μια, θα παίξω δυο. Θα κλάψεις μια, θα κλάψω δυο. Σαν καλαμιά θα σ’ αρνηθώ, θα σκεπαστώ, θα τυλιχτώ μ’ άσπρο πανί κι ένα πουλί, άσπρο πουλί που θα καλεί τ’ άλλο πουλί, το μαύρο πουλί. Παρηγοριά στη λυγαριά, υπομονή! Αχ πώς πονεί! Κι ύστερα λες για δυο τρελές που μ’ αγαπούν γιατί σιωπούν, γιατί σιωπούν...... Έλα στο φως, παίζω θα δεις. Είμαι σοφός μην απορείς, έλα στο φως, παίζω θα δεις. Ηθοποιός, ό,τι κι αν πεις είναι καημός πολύ πικρός και στεναγμός πολύ βαθύς. Ηθοποιός, είτε μωρός, είτε σοφός είμαι κι εγώ, καθώς κι εσύ είσαι παιδί, που καρτερεί κάτι να δει. Πιες το κρασί, στάλα χρυσή απ’ την ψυχή, ως την ψυχή.

Είναι εκεί στην πολιτεία σε πλατείες και γραφεία, μια φωλιά που ζει μια ράτσα τετραπέρατη καπάτσα. Σκάβουν, σπέρνουν και θερίζουν και τρυγάνε νε τις γλώσσες και τα χέρια τα`χουν μόνο να υπογράφουν, να μουτζώνουν και ποτέ τους τόνα χέρι που`ναι τ`άλλο τους δεν ξέρει γλωσσομάχοι, γλωσσοφάγοι που τις γλώσσες τους να φάνε. Από τον δίσκο Όρνιθες (του Αριστοφάνους) του 1964

Δώδεκ' αγόρια του σκολειού κι η Χριστινιώ μια τάξη, μη βρέξει και μη στάξει. Τ' αγόρια τ' ορκιστήκανε στην παληκαροσύνη να κλέψουν τη Χριστίνη. Βαρκούλα αρματώνουνε με σταυρωτό πανάκι- Χριστίνα-Χριστινάκι. Ποιός είδε πετροπέρδικα να παίζει με γεράκια στο πλάι στα θυμαράκια; Ποιός είδε την ξανθόμαλλη γελούσα και πανώρια να παίζει με τ' αγόρια; Έμπα, καλή, στη βάρκα μας να πάμε και να ΄ρθούμε τραγούδι που θα ειπούμε! Τ' αστέρια τρεμουλιάζουνε στου ζέφυρου το χάδι τ’' όμορφο τούτο βράδυ. Σπαρμένο χρυσολούλουδα το πέλαγο λιβάδι τ' όμορφο τούτο βράδυ. 'Aλλοι ταιριάζουν τα πανιά κι άλλοι κουπί τραβούνε, Χριστίνα, ο νους σου πού 'ναι; Το Χριστινάκι τραγουδεί της βάρκας κυβερνήτης, γλυκειά που 'ν' η φωνή της! Και λέει τραγούδι του έρωτα και για τον πόθο λέει, για το φιλί που καίει κι η βάρκα εποθοφτέρωσε κι ορθοπηδάει το κύμα τραβώντας όλο πρίμα. Γέλια,τραγούδια εσώπασαν, τ΄αγόρια συμπαλεύουν, μοχτούν, φιλί γυρεύουν. Χ...

Κάποια Κυριακή σε παραλία ερημική είδα τον φονιά ν’ ανοίγει κόκκινα πανιά Πάτησαν τη γη του κάτω κόσμου οι κυνηγοί Αλληλούια μη ζητάς άδικα γιατρειά Δύσκολοι καιροί να τους αντέξει ποιος μπορεί Ούτε ο αδερφός στον αδερφό δε δίνει φως Μάτωσαν τη γη του Παραδείσου οι ναυαγοί Αλληλούια ο Θεός κρύβεται μακριά Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος

Ρίξ’ ένα βλέμμα σιωπηλό στον κόσμο τον αμαρτωλό και δες η γη πως καίει. Και με το χέρι στην καρδιά αν δε σ’ αγγίξει η πυρκαγιά, ψάξε να βρεις ποιος φταίει. Σα χαμοπούλι ταπεινό που δεν εγνώρισ’ ουρανό και περπατάει στο χώμα, την ενδεκάτη εντολή δεν την σεβάστηκες πολύ γι’ αυτό πονάς ακόμα. Την ενδεκάτη εντολή δεν την σεβάστηκες πολύ γι’ αυτό πονάς ακόμα. Είναι καινούργια και παλιά σαν της ψυχής την αντηλιά, σαν της καρδιάς τα βάθη. Μα μες του κόσμου τη φωτιά που μπερδευτήκαν τα χαρτιά κανείς δε θα τη μάθει. Τράβα να βρεις τον Μωυσή και ξαναρώτατον κι εσύ μήπως αυτός την ξέρει την ενδεκάτη εντολή που ν’ ολοκάθαρο γυαλί και κοφτερό μαχαίρι. Την ενδεκάτη εντολή που ν’ ολοκάθαρο γυαλί και κοφτερό μαχαίρι. Στην παγωμένη σου ερημιά το γέλιο γίνεται ζημιά κι η ομορφιά σκοτάδι. Έτσι είναι φίλε μου η ζωή φέρνει τον ήλιο το πρωί την καταχνιά το βράδυ. Κάνε λοιπόν υπομονή τώρα που φως δε θα φανεί κι ούτε θα 'ρθει καράβι. Την ενδεκάτη εντολή τ...

Είσ’ ένα περιστέρι που πετάς στον ουρανό πάμε να βρούμε ένα αστέρι σ’ ένα κόσμο μακρινό Έλα ένα βρούμε έν’ αστέρι που πετά ψηλά ψηλά στον ουρανό Είσαι ένα καρδιοχτύπι μου χεις κόψει τα φτερά έλα πάρε μου τη λύπη έλα δώσ’ μου τη χαρά Είσαι ένα καρδιοχτύπι μου χεις κόψει τα φτερά Τα γαρίφαλα σου μέτρα σ’ αγαπώ όσο κανείς κάνω την καρδιά μου πέτρα και προσμένω να φανείς Έλα και σε περιμένω στη γωνιά του δρόμου να φανείς Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Θα φέρει η θάλασσα πουλιά κι άστρα χρυσά τ’ αγέρι να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά, να σου φιλούν το χέρι. Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη ακρογιαλιά, αν με πίστευες λιγάκι θα σαν όλα αληθινά. Δίχως τη δική σου αγάπη δύσκολα περνά ο καιρός. Δίχως τη δική σου αγάπη είναι ο κόσμος πιο μικρός. Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη ακρογιαλιά, αν με πίστευες λιγάκι θα σαν όλα αληθινά. Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Όποιος πόνεσε μέσα στη ζωή όποιος έκλαψε σαν μικρό παιδί τώρα τίποτα πια δε σου ζητά μόνο στ’ όνειρο θα σ’ αναζητά Άσπρο περιστέρι μεσ’ τη συννεφιά μου `δωσες το χέρι να `χω συντροφιά άσπρο περιστέρι μαύρο μου φτερό κάθε καλοκαίρι θα σε καρτερώ Όταν σήκωσα το βαρύ σταυρό μου παράγγειλες να `ρθω να σε βρω κι όταν δάκρυσα σαν την Παναγιά ήταν άνοιξη και Πρωτομαγιά Άσπρο περιστέρι μεσ’ τη συννεφιά μου `δωσες το χέρι να `χω συντροφιά άσπρο περιστέρι μαύρο μου φτερό κάθε καλοκαίρι θα σε καρτερώ Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Έβαλε ο Θεός σημάδι παλληκάρι στα Σφακιά κι ο πατέρας του στον Άδη άκουσε μια τουφεκιά. Της γενιάς μου βασιλιά, μην κατέβεις τα σκαλιά. Πιες αθάνατο νερό να νικήσεις τον καιρό. Έβαλε ο Θεός σημάδι παλληκάρι στα Σφακιά κι η μανούλα του στον Άδη τράβηξε μια χαρακιά. Της καρδιάς μου βασιλιά με τον ήλιο στα μαλλιά, μην περνάς τη χαρακιά η ζωή είναι πιο γλυκιά. Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Με βασιλικό γιαρέμ γιαρέμ και δυόσμο στόλισε ο Θεός γιαρέμ γιαρέμ τον κόσμο μα `ρθε συννεφιά γιαρέμ γιαρέμ και μπόρα κι έπεσε κακό γιαρέμ γιαρέμ στη χώρα. Τώρα το παιδί γιαρέμ γιαρέμ μονάχο μοιάζει με πουλί γιαρέμ γιαρέμ σε βράχο, τέτοιο ξαφνικό Χριστέ Χριστέ Χριστέ μου να μην ξαναδώ ποτέ ποτέ ποτέ μου. Με της ομορφιάς γιαρέμ γιαρέμ τον ήλιο σου `χτισα κι εγώ γιαρέμ γιαρέμ βασίλειο μα `ρθανε καιροί γιαρέμ γιαρέμ και χρόνοι κι έγινε καπνός γιαρέμ γιαρέμ και σκόνη. Κι έμεινε η καρδιά γιαρέμ γιαρέμ μονάχη σαν της ερημιάς γιαρέμ γιαρέμ το στάχυ, τέτοια συμφορά Χριστέ Χριστέ Χριστέ μου να μην ξαναδώ ποτέ ποτέ ποτέ μου. Με του φεγγαριού γιαρέμ γιαρέμ τ’ αγιάζι τ’ όνειρο χαρές γιαρέμ γιαρέμ μοιράζει μα στην ξαστεριά γιαρέμ γιαρέμ της μέρας γίνεται φτερό γιαρέμ γιαρέμ κι αγέρας. Τώρα στου ματιού γιαρέμ γιαρέμ την άκρη θάλασσα κυλάει γιαρέμ γιαρέμ το δάκρυ, τι να πω κι εγώ Χριστέ Χριστέ Χριστέ μου που `μαι ένα μικρό πουλί πουλί τ’ ανέμου. Μουσική: Γιώργος Χατζην...

Συνθέτης: Μηλιός Δημήτρης Στιχουργός: Μαλκώτσης Κώστας Καλλιτέχνης: Αγγελόπουλος Μανώλης Δυο μάνες κλαίγανε τα ίδια λέγανε τα μοιρολόγια για γιους που θρέψανε κι αυτοί πιστέψανε σε κούφια λόγια Και οι δυο λεβέντες για δυο κουβέντες είναι στο χώμα είναι στο χώμα Και η μάνα η Τούρκα η μάνα η Γκρέκα τους κλαιν ακόμα τους κλαιν ακόμα Στα ξένα σμίξανε και οι δυο τραβήξανε λάζο μαχαίρι “άπιστε!” βρίζανε κι ύστερα στήσανε ψηλά το χέρι

Πρωτομαγιά με το σουγιά χαράξαν το φεγγίτη και μια βραδιά  σαν τα θεριά  σε πήραν απ' το σπίτι. Κι ένα πρωί σε μια γωνιά στην Κοκκινιά είδα το μπόγια να περνά και το φονιά γύρευα χρόνια μες στον κόσμο να τον βρω μα περπατούσε με το χάρο στο πλευρό. Νυν και αεί μες στη ζωή σε είχα αραξοβόλι μα μιαν αυγή  στη μαύρη γη σε σώριασε το βόλι. Κι ένα πρωί σε μια γωνιά στην Κοκκινιά είδα το μπόγια το ληστή και το φονιά του 'χανε δέσει στο λαιμό του μια τριχιά και του πατάγαν το κεφάλι σαν οχιά. Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Παράξενη πρωτομαγιά μ’ αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια ηρθ’ ο καιρός του «έχε γεια» τι να την κάνεις πια την περηφάνια. Στα δυο σου μάτια τα χρυσαφιά σκοτάδι πέφτει και συννεφιά ποιες μπόρες φέρνεις και ποιες βροχές σε κουρασμένες νεκρές ψυχές Παράξενη πρωτομαγιά ο ήλιος καίει το πέλαγο στη δύση μα της καρδιάς την πυρκαγιά πού θα βρεθεί ποτάμι να την σβήσει. Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Πρώτη Μαΐου κι απ’ τη Βαστίλη ξεκινάνε οι καρδιές των φοιτητών χίλιες σημαίες κόκκινες μαύρες Ο Φρεδερίκο η Κατρίν και η Σιμόν Μέσα στους δρόμους μέσα στο πλήθος τρέχω στους δρόμους ψάχνω στο πλήθος πού ειν’ το κορίτσι το κορίτσι που αγαπώ Πες μου Μαρία μήπως θυμάσαι κείνο το βράδυ που σε πήρα αγκαλιά Πρώτη Μαΐου, όπως και τώρα κι εγώ φιλούσα τα μακριά σου τα μαλλιά Μέσα στους δρόμους μέσα στο πλήθος τρέχω στους δρόμους ψάχνω στο πλήθος πού ειν’ το κορίτσι το κορίτσι που αγαπώ Πρώτη Μαΐου μαύρα τα ξένα κλείσε το τζάμι μην κρυώσει το παιδί Στίχοι - Μουσική: Μάνος Λοΐζος

Στίχοι:  Μάνος Ελευθερίου Μουσική:  Χρήστος Νικολόπουλος Τα τραγούδια τ’ αγιασμένα τα έχουν άνθρωποι γραμμένα που μιλούσαν μονάχα με τη σιωπή κι είχαν φίλους τους αγγέλους σαν αγάπες κάποιου τέλους όταν όλα είχαν μια ανατροπή Τα τραγούδια τ’ αγιασμένα Σαν φιλία είναι καρφωμένα Στον αέρα, όπως τ’ άστρα που κοιτάς Χτίστηκαν κι αυτά με λάσπες Με τις έχθρες και μ’ αγάπες Και με πείσματα που χρόνια μου κρατάς Μόνο τα μαργαριτάρια Δεν αφήνουνε σημάδια Όταν μείνουνε καιρό σ’ ένα λαιμό Και γι’ αυτό κι εγώ σφυρίζω Τους σκοπούς που αιχμαλωτίζω Για ν’ ακούς τραγούδια δίχως σπαραγμό Τα τραγούδια τ’ αγιασμένα Σαν φιλιά είναι καρφωμένα Στον αέρα, όπως τ’ άστρα που κοιτάς Χτίστηκαν κι αυτά με λάσπες Με τις έχθρες και μ’ αγάπες Και με πείσματα που χρόνια μου κρατάς Τα τραγούδια τ’ αγιασμένα Τα έχουν άνθρωποι γραμμένα που μιλούσαν μονάχα με τη σιωπή κι είχαν φίλους τους αγγέλους σαν αγάπες κάποιου τέλους όταν όλα είχαν μια ανατροπή

Στίχοι:  Νίκος Γκάτσος Μουσική:  Δήμος Μούτσης Βράδιασε στο μουράγιο βράδιασε θαλασσοπούλια της νύχτας ρωτώ αν θά’ρθεις απ’ τα ξένα. Βράδιασε στην καρδιά μου βράδιασε τον ουρανό θα ρωτήσω για σένα μα δε θα στο πω. Άργησες πολύ και σε περιμένω μ’ ένα μου φιλί κι ένα δάκρυ μου Βράδιασε στο μουράγιο βράδιασε τα τρεχαντήρια της νύχτας ρωτώ αν θά `ρθεις απ’ τα ξένα Βράδιασε στην καρδιά μου βράδιασε τον ουρανό θα φωτίσω για σένα μ’ ένα άστρο χρυσό.