Nίκος Kαρούζος - Στο γκρίζο τρένο του Δεκέμβρη

Σα να μὴν υπήρξαμε ποτὲ
κι όμως πονέσαμε απ᾿ τὰ βάθη. 
Ούτε που μας δόθηκε μία εξήγηση 
για το άρωμα των λουλουδιών τουλάχιστον.
Η άλλη μισή μας ηλικία θα περάσει 
χαρτοπαίζοντας με το θάνατο στα ψέματα.

Και λέγαμε πως δεν έχει καιρὸ η αγάπη 
να φανερωθεί ολόκληρη. 
Μία μουσικὴ 
άξια των συγκινήσεών μας 
δεν ἀκούσαμε.

Βρεθήκαμε σ᾿ ένα διάλειμμα του κόσμου 
ο σώζων εαυτὸν σωθήτω.
Θα σωθοῦμε απὸ μία γλυκύτητα 
στεφανωμένη με αγκάθια.

Χαίρετε άνθη σιωπηλὰ 
με των καλύκων την περισυλλογὴ 
ο τρόμος εκλεπτύνεται στην καρδιά σας. 
Ενδότερα ο Κύριος λειτουργεί
ενδότερα υπάρχουμε μαζί σας.

Δεν έχει η απαλὴ ψυχὴ βραχώδη πάθη 
και πάντα λέει το τραγούδι της υπομονής.

Ω θα γυρίσουμε στην ομορφιὰ 
μία μέρα… 
Με τη θυσία του γύρω φαινομένου 
θα ανακαταλάβει, η ψυχὴ τη μοναξιά της.