Τζέιμς Ράσελ Λόουελ - Οι αρχιερείς και οι ηγεμόνες θρηνούν

“Ω Αφέντη και Κύριε, το σφάλμα δεν είναι δικό μας, 
χτίζουμε όπως έχτισαν κι οι πατεράδες μας.
Δες τις εικόνες σου πως στέκουνε 
κυρίαρχες κι αποκλειστικές σ’ ολάκερη τη χώρα μας.

Το καθήκον μας είναι βαρύ: με ξίφος και με φωτιά 
να διατηρήσουμε τη γη σου ανάλλαγη παντοτινά.
Και με ατσάλινα τσιγκέλια κοφτερά να κρατούμε 
το ποίμνιο σου ήσυχο, όπως τ’ άφησες εσύ.”

Τότ’ ο Χριστός πηρ’ έναν τεχνίτη, 
σμιχτοφρύδι, μπασμένον και τσακισμένον,
κι ένα κορίτσι δίχως μάνα, που τα λεπτά της δάχτυλα 
ήταν τσαλακωμένα απ’ τη δειλήν επιθυμία και την αμαρτία.

Αυτούς έβαλε ανάμεσό τους
κι όπως οι αρχόντοι μάζευαν τα ρούχα τους, 
μήπως κι ατιμαστούν, “Να δέστε”, είπε,
“τι εικόνες μου φτιάσατε”.

Τζέιμς Ράσελ Λόουελ
Μια παραβολή, 1843