Μόνιμος ο Κυνικός Φιλόσοφος

Ο Μόνιμος καταγόταν από τις Συρακούσες, ήταν μαθητής του Διογένη και οικέτης (=  ήταν δούλος, που όμως είχε γεννηθεί από γονείς δούλους επίσης, στο σπίτι στο οποίο ζούσε. Η θέση του ήταν πολύ καλύτερη από τη θέση των αγορασμένων δούλων και οι εργασίες στις οποίες απασχολούνταν δεν βρίσκονταν σχεδόν ποτέ εκτός του σπιτιού) στο σπίτι ενός Κορινθίου τραπεζίτη, όπως λέει ο Σωσικράτης. Αυτόν τον επισκεπτόταν συχνά ο Ξενιάδης, που είχε αγοράσει τον Διογένη, και του διηγιόταν πόσο σπουδαίος ήταν εκείνος, στα λόγια και στα έργα. Αυτό έκανε τον Μόνιμο ν’ αρχίσει να θαυμάζει τον Διογένη. Άρχισε τότε να παριστάνει τον τρελό και να πετά τα κέρματα και τα χρήματα από την τράπεζα (το τραπέζι του τραπεζίτη), μέχρι που ο αφέντης του τον έδιωξε. Από τότε αφοσιώθηκε στον Διογένη. Συχνά παρακολουθούσε και τις διαλέξεις του κυνικού Κράτη και ασπαζόταν τέτοιου είδους αντιλήψεις. Βλέποντάς τον ο αφέντης του σιγουρευόταν όλο και περισσότερο ότι είναι τρελός.

Έγινε άντρας σπουδαίος, ώστε και ο κωμικός Μένανδρος τον αναφέρει λέγοντας σε ένα από τα δράματα του, στον “Ιπποκόμο”, το εξής:

Α: Υπήρχε,Φίλων, κάποιος Μόνιμος, άνθρωπος σοφός, όχι όμως πολύ γνωστός.
Β: Αυτός που είχε σακούλι;
Α: Τρία σακούλια, όμως, μα τον Δία, δεν είπε τίποτε παρόμοιο με το “γνώθι σ’ αυτόν” ούτε με όσα ανάλογα θρυλούντε. Είπε μόνο πως είναι κούφια λόγια οι υποθέσεις που κάνουν οι άνθρωποι.

Ήταν άνθρωπος βαρύς που περιφρονούσε τις πιθανολογίες και ενδιαφερόταν μόνο για την αλήθεια.

Έγραψε κωμωδίες με συγκαλυμμένη σοβαρότητα, δύο βιβλία “Περί ορμών” και το “Προτρεπτικόν”. 

Πηγή: Διογένης Λαέρτιος, Άπαντα (Βίοι Φιλοσόφων, Βιβλίο ΣΤ), Εκδόσεις Κάκτος, Τόμος 3