Ουίλλιαμ Σαίξπηρ: Σονέτο 4

Ακάρπιστη ομορφιά, του κάλλους σου γιατί

τον πλούτο τον ξοδεύεις στον εαυτό σου; Η φύση

δεν χαρίζει, δανείζει, και όντας αγαθή

δίνει σ’ αυτούς που κάνουνε γεννέα χρήση.

Ε, πως, ωραίε τσιγκούνη, καταχράσαι βιο

που απλόχερα άφθονο σου δόθη για να δίνεις;

Άκερδε κερδοσκόπε, τι χαλάς αυτό

το πλούτος των πλουτών και τη ζωή προδίνεις;

Τι μόνον συναλλάζεσαι με τον εαυτό σου,

με αυτό το Εγώ το εγώ σου το όμορφο απατάς;

Αλλ’ ανοιχτόν θα αφήσεις τον λογαριασμό σου

όταν θα σε καλέσει η φύση για να πας.

Μαζί σου το άχρηστό σου κάλλος θα θαφτεί,

αντί σ’ άλλους θνητούς για ζωή να ξοδευτεί.