Τάσος Λειβαδίτης: Καντάτα – αυτός με την Παλόμα

Πες μου, α, πες μου, λοιπόν, πού πήγε όλη εκείνη η άνοιξη, 

τα χωρατά των σπουργιτιών, σγουρά γέλια των θάμνων, 

οι παπαρούνες σα γλυκά κόκκινα στόματα, ρυάκια μου ασυλλόγιστα, πού πάτε; 

Σαν ένας γρύλος που ξεχάστηκε στη μέρα το ξύλινο μαγγανοπήγαδο μακριά, 

πλάι στο πηγάδι ο παππούς παίζοντας την κιθάρα του, 

«μακριά, σα θα φύγω, μάνα, στην ξενιτιά», 

ένα κλωνί βασιλικός μες στα χοντρά ρουθούνια του 

να ευωδιάζουν τα πλεμόνια του απ’ τις στερνές ομορφιές της γης, 

πουλιά πετούσαν στα κλαδιά, σα να πηγαίνανε χαρούμενα μηνύματα 

από κόσμο σε κόσμο. Απρόοπτα, ξαφνιασμένα πρωινά και μεγάλα, μακρόσυρτα σούρουπα με τ’ άστρα να τρέμουν μακριά σαν ανοιξιάτικα μουσκεμένα βλέφαρα, 

έκθαμβες ώρες, βαρειές απ’ όλο το γιγάντιο Αόριστο 

που έφτανε ως τον πόνο. Αίσθηση αβέβαιη όλων των μυστικών της ζωής 

που διαπερνούσαν σα ρίγη, πέρα, κει κάτου, κει κάτου, μακριά, 

τους βραδινούς ορίζοντες.