Φάρος του Πνεύματος

«Ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη» λέμε για να δείξουμε πως μια επιτυχία ή μόνο μια ένδειξη δεν μπορεί να μας πείθει ότι καταφέραμε τους σκοπούς μας. Η φράση μάς έρχεται από ένα μύθο του Αισώπου. Σε αυτόν διαβάζουμε πως ένας άσωτος και σπάταλος νέος, αφού έφαγε όλη την περιουσία του, δεν του είχε απομείνει παρά μόνο ο καινούργιος του μανδύας. Κάποια μέρα, λοιπόν, που είδε ένα χελιδόνι, να πετάει έξω απ' το παράθυρό του, φαντάστηκε πως ο χειμώνας πέρασε, ήρθε η άνοιξη και δεν χρειαζόταν πλέον ο μανδύας κι έτσι τον πούλησε. Αλλά την άλλη μέρα το χειμωνιάτικο κρύο ξαναγύρισε πιο τσουχτερό. Οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν τη φράση αυτή με τα λόγια «μία χελιδών έαρ ου ποιεί». Κατά τον Αριστοτέλη: «Το γάρ έαρ ούτε μία χελιδών ποιεί ούτε μία ημέρα». Επίσης, συγγενική είναι η φράση: «Μ’ ένα χελιδόνι, καλοκαίρι δεν κάνει, ούτε μια μέλισσα μέλι» και «μ’ ένα λουλούδι καλοκαίρι δε γίνεται». Πηγή:  newsbeast.gr

Σου ‘λειψά τότε που ήταν άνοιξη επιγής. Ο Απρίλιος πλουμιστός κι ολόχαρος φυσούσε νιώτης πνοή στο καθετί που ώς κι ο βαρύς μαζί του ο Κρόνος γέλαε και χοροπηδούσε. Μα ούτε λαλιές, πουλιά, ούτε λογής λουλούδια μπορούσαν μ’ ευωδιές και κάλλη να με κάνουν να είπω χαρούμενα ανοιξιάτικα τραγούδια, ή να τ’ ανθολογούσα, χάρος τους σαν να ‘μουν. Ούτε θαμάστηκα το κρίνου την ασπράδα, ούτε ύμνησα του ρόδου το άλικο βαθύ, τι αυτά από σένα είχαν τη γλύκα κι ομορφάδα ζωγραφιστή, αφού σ’ όλα πρότυπο είσαι εσύ. Κι έτσι ήτανε χειμώνας, τι ήσουν συ μακριά, και έπαιξα γω μ’ αυτά σαν με δική σου σκιά.

Εαρινή ισημερία θα υπάρξει το πρωί της Παρασκευής 20 Μαρτίου, στις 05:50 ώρα Ελλάδος, με την οποία θα αρχίσει και τυπικά (αστρονομικά) η άνοιξη του 2020 στην Ελλάδα και γενικότερα στο βόρειο ημισφαίριο, στο οποίο ανήκει η χώρα μας. Αστρονομικό φαινόμενο, κατά το οποίο η ημέρα και η νύχτα έχουν περίπου την ίδια διάρκεια. Συμπίπτει πάντα με την 20η ή 21η Μαρτίου για το βόρειο ημισφαίριο και τις 22 ή 23 Σεπτεμβρίου για το νότιο ημισφαίριο. Εαρινή ισημερία ονομάζεται στο βόρειο ημισφαίριο, όπου ανήκει και η χώρα μας και σηματοδοτεί ως εκ της ονομασίας της την πρώτη ημέρα της άνοιξης, μιας από τις τέσσερις εποχές του έτους. Στη συνέχεια, η ημέρα μεγαλώνει και η νύχτα μικραίνει, ώσπου η ημέρα να φθάσει στο ζενίθ της κατά το θερινό ηλιοστάσιο της 21ης Ιουνίου. Ισημερία, έναρξη άνοιξης Αντίθετα, στο νότιο ημισφαίριο η ισημερία του Μαρτίου σηματοδοτεί την έναρξη του φθινοπώρου, γι’ αυτό καλείται φθινοπωρινή. Στη συνέχεια, η νύχτα μεγαλώνει και η ημέρα μικραίνει, ώσπου η νύχτα να φθ...

Pierre Auguste Cot  'Άνοιξη" (1873) John Everett Millais  «Άνθη μηλιάς – Άνοιξη» (1856-1859) Vincent van Gogh "Πασχαλιές" (1889) Vincent van Gogh "Ανθισμένος κήπος" (1888) Vincent van Gogh "Ψάρεμα την Άνοιξη" (1887) Sergey Andreev "Crimea Spring" Alfred Thompson Bricher "Springtime" Edward Henry Potthast "Springtime" Pierre Auguste Renoir "Spring Bouquet" Ρέγκος Πολύκλειτος "Κρίνα στο Σέιχ – Σου" (Θεσσαλονίκη, 1936) Walter Crane "Άνοιξη" (1883) Henry Roland "Η αλληγορία της Άνοιξης" Πάουλ Κλέε "Θάμνοι της Άνοιξης" (1925) Κλοντ Μονέ " Τρία δέντρα την Άνοιξη" (1891) Κλοντ Μονέ "Η Άνοιξη στο Vetheuil"  (1881) Κλοντ Μονέ "Άνοιξη" (1875) Κλοντ Μονέ "Ανοιξιάτικο τοπίο" (1894) Κλοντ Μονέ "Π...

Ο χειμώνας είναι ένα χαρακτικό, η άνοιξη μια ακουαρέλα, το καλοκαίρι μια ελαιογραφία και το φθινόπωρο ένα μωσαϊκό όλων αυτών. Stanley Horowitz Θέλω να σου κάνω αυτό που κάνει η άνοιξη στις κερασιές. Pablo Neruda Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να ‘ρθει. Pablo Neruda Ήρθε πάλι η Άνοιξη. Η γη μοιάζει με παιδί που έχει αποστηθίσει ποιηματάκια. Ράινερ Μαρία Ρίλκε Η μέρα που ο Θεός δημιούργησε την ελπίδα ήταν πιθανότατα η ίδια μέρα που δημιούργησε την Άνοιξη. Bernard Williams Άνοιξη είναι η παιδική ηλικία του έτους. Alfred Tennyson Κείνο που σου προσάπτουνε τα χελιδόνια είναι η άνοιξη που δεν έφερες. Οδυσσέας Ελύτης Η άνοιξη είναι ο τρόπος του Θεού να πει: «πάμε άλλη μια φορά». Robert Orben Η φύση έχει τέσσερα μεγάλα σκηνικά –τις εποχές του χρόνου– και τους ίδιους ηθοποιούς –τον ήλιο, το φεγγάρι και τ’ άστρα– αλλά συνεχώς αλλάζει ...

1. Αν δε σπείρεις την Άνοιξη, δε θερίζεις το Καλοκαίρι. 2. Αν δε σπείρεις την Άνοιξη, σε αργεί το Καλοκαίρι. 3. Ένας κούκος δε φέρνει την Άνοιξη. 4. Λουλουδάτα τρία πανέρια, η άνοιξη κρατάει στα χέρια. 5. Μ’ ένα λουλούδι, Άνοιξη δεν έρχεται. Πηγή: sansimera.gr

Θὰ πρέπει νὰ ἦταν ἄνοιξη γιατὶ ἡ μνήμη αὐτὴ ὑπερπηδώντας παπαροῦνες ἔρχεται. Ἐκτὸς ἐὰν ἡ νοσταλγία ἀπὸ πολὺ βιασύνη, παραγνώρισ᾿ ἐνθυμούμενο. Μοιάζουνε τόσο μεταξύ τους ὅλα ὅταν τὰ πάρει ὁ χαμός. Ἀλλὰ μπορεῖ νά ῾ναι ξένο αὐτὸ τὸ φόντο, νά ῾ναι παπαροῦνες δανεισμένες ἀπὸ μιὰν ἄλλην ἱστορία, δική μου ἢ ξένη. Τὰ κάνει κάτι τέτοια ἡ ἀναπόληση. Ἀπὸ φιλοκαλία κι ἔπαρση. Ὅμως θὰ πρέπει νά ῾ταν ἄνοιξη γιατὶ καὶ μέλισσες βλέπω νὰ πετοῦν γύρω ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ μνήμη, μὲ περιπάθεια καὶ πίστη νὰ συνωστίζονται στὸν καλύκά της. Ἐκτὸς ἂν εἶναι ὁ ὀργασμὸς νόμος τοῦ παρελθόντος, μηχανισμὸς τοῦ ἀνεπανάληπτου. Ἂν μένει πάντα κάποια γῦρις στὰ τελειωμένα πράγματα γιὰ τὴν ἐπικονίαση τῆς ἐμπειρίας, τῆς λύπης καὶ τῆς ποίησης. Πηγή:  users.uoa.gr

Γιάννης Τσαρούχης - Οι 4 εποχές

Πες μου, α, πες μου, λοιπόν, πού πήγε όλη εκείνη η άνοιξη,  τα χωρατά των σπουργιτιών, σγουρά γέλια των θάμνων,  οι παπαρούνες σα γλυκά κόκκινα στόματα, ρυάκια μου ασυλλόγιστα, πού πάτε;  Σαν ένας γρύλος που ξεχάστηκε στη μέρα το ξύλινο μαγγανοπήγαδο μακριά,  πλάι στο πηγάδι ο παππούς παίζοντας την κιθάρα του,  «μακριά, σα θα φύγω, μάνα, στην ξενιτιά»,  ένα κλωνί βασιλικός μες στα χοντρά ρουθούνια του  να ευωδιάζουν τα πλεμόνια του απ’ τις στερνές ομορφιές της γης,  πουλιά πετούσαν στα κλαδιά, σα να πηγαίνανε χαρούμενα μηνύματα  από κόσμο σε κόσμο. Απρόοπτα, ξαφνιασμένα πρωινά και μεγάλα, μακρόσυρτα σούρουπα με τ’ άστρα να τρέμουν μακριά σαν ανοιξιάτικα μουσκεμένα βλέφαρα,  έκθαμβες ώρες, βαρειές απ’ όλο το γιγάντιο Αόριστο  που έφτανε ως τον πόνο. Αίσθηση αβέβαιη όλων των μυστικών της ζωής  που διαπερνούσαν σα ρίγη, πέρα, κει κάτου, κει κάτου, μακριά,  τους βραδινούς ορίζοντες.

Άνοιξη: Ο κήπος του ασύλου στο Saint-Rémy (Μάιος 1889).  Τον Μάιο του 1889, μετά από αρκετές περιόδους θεραπείας στο νοσοκομείο της Arles, ο Van Gogh εισήχθη στο άσυλο Saint-Paul de Mausole στο Saint-Rémy-de-Provence, περίπου 24 χλμ. βορειοανατολικά της Arles. Ο Βαν Γκογκ ήταν πολύ ευχαριστημένος στην αρχή και περίπου στις 23 Μαΐου, μόλις δύο εβδομάδες μετά την εισαγωγή του, είπε στον Theo για «τους τέσσερις καμβάδες με κήπους που ετοίμαζε». Ο Βαν Γκογκ απεικονίζει εδώ το μονοπάτι που βρισκόταν κατά μήκος του εξωτερικού μέρους της βόρειας πτέρυγας των ανδρών στο άσυλο, όπου του είχε δοθεί η άδεια να δημιουργήσει ένα μικρό στούντιο. Φωτογραφία: Rik Klein Gotink/Kröller-Müller Museum, Όττερλο, Κάτω Χώρες  Πηγή: lifo.gr

Όταν μιαν άνοιξη χαμογελάσει θα ντυθείς μια καινούργια φορεσιά και θα 'ρθεις να σφίξεις τα χέρια μου παλιέ μου φίλε Κι ίσως κανείς δε σε προσμένει να γυρίσεις μα εγώ νιώθω τους χτύπους της καρδιάς σου κι ένα άνθος φυτρωμένο στην ώριμη, πικραμένη σου μνήμη Κάποιο τρένο, τη νύχτα, σφυρίζοντας, ή ένα πλοίο, μακρινό κι απροσδόκητο θα σε φέρει μαζί με τη νιότη μας και τα όνειρά μας Κι ίσως τίποτα, αλήθεια, δεν ξέχασες μα ο γυρισμός πάντα αξίζει περισσότερο από κάθε μου αγάπη κι αγάπη σου παλιέ μου φίλε

Όλα τα ποιήματά μου για την άνοιξη  ατέλειωτα μένουν.  Φταίει που πάντα βιάζεται η άνοιξη,  φταίει που πάντα αργεί η διάθεσή μου.  Γι’ αυτό αναγκάζομαι κάθε σχεδόν ποίημά μου για την άνοιξη  με μια εποχή φθινοπώρου ν’ αποτελειώνω.

Διάβαζα ένα ποίημα για την άνοιξη  όταν την είδα  να έρχεται από μακριά:  μισή γυναίκα,  μισή όνειρο.  Κατέβαινε το μονοπάτι κάτω  στεφανωμένη  με άνθη κερασιάς.  Τότε κατάλαβα  τι δύναμη έχουν τα ποιήματα.

«Εαρινή Συμφωνία» «Ακου τα σήμαντρα των εξοχικών εκκλησιών. Φτάνουν από πολύ μακριά από πολύ βαθιά. Απ' τα χείλη των παιδιών απ' την άγνοια των χελιδονιών απ' τις άσπρες αυλές της Κυριακής απ' τ' αγιοκλήματα και τους περιστεριώνες των ταπεινών σπιτιών. --- Ακου τα σήμαντρα των εαρινών εκκλησιών. Είναι οι εκκλησίες που δε γνώρισαν τη σταύρωση και την ανάσταση. --- Γνώρισαν μόνο τις εικόνες του Δωδεκαετούς που 'χε μια μάνα τρυφερή που τον περίμενε τα βράδια στο κατώφλι έναν πατέρα ειρηνικό που ευώδιαζε χωράφι που 'χε στα μάτια του το μήνυμα της επερχόμενης Μαγδαληνής. --- Χριστέ μου τι θα 'τανε η πορεία σου δίχως τη σμύρνα και το νάρδο Γιάννης Ρίτσος 1 Μαϊου 1909 - 11 Νοεμβρίου 1990

Στ’ ακρογιάλια του Αιγαίου η άνοιξη βγαίνει από τη θάλασσα. Ένα πρωί ο αγέρας φέγγει πιο γαλάζιος, τα κύματα ξεδιπλώνουν στον άμμο το νέο ρυθμό με κοντές αναπνοές. Το πέλαγο μυρίζει φρεσκάδα, παντού το κεντάνε σύντομες απανωτές αστραψιές. Τότες ανοίγουν πάνω στα τρεμουλιάρικα νερά κύκλοι ασημένιοι, μ’ ένα χρώμα σαν το στήθος του παγονιού. Είναι αμέτρητοι, ο ένας μέσα στον άλλον, ο ένας κυνηγά τον άλλον. Έτσι ως τον ορίζοντα. Από τη μέση, από την καρδιά του ανθού της θάλασσας, βγαίνει η άνοιξη του Αιγαίου. Η Αναδυόμενη. Παντού πεταρίζουν άσπρες, γαλανές φτερούγες. Γιορτάζει ο αγέρας, η στεριά, τα λαφριά σύννεφα κι ο μεταξωτός ουρανός. Τα καράβια μέσα στο λιμάνι ισάρουν όλα τα πανιά να στεγνώσουν, κ’ είναι να κάθεσαι να τα βλέπεις. Στις ρηχοπατιές σειούνται, πιασμένα από τις μαλλιασμένες πέτρες του βυθού, λιγνά, μακριά τσουνιά από νερολούλουδα. Τα φύλλα τους είναι ζωντανά, είναι ξανθιά. Απλώνουν ράθυμα κάτι νήματα από μαλακό μάργαρο, και κρεμάζουν αρμαθιές από μικρούς καρπούς, χρ...

Paul Cezanne  "Άνοιξη" (1861)

Edward Henry Potthast , Springtime