Φάρος του Πνεύματος

—Τί έχεις, γιε μου; Τί σε βασανίζει; Πιστεύεις πως θα ’χουμε κι άλλες φασαρίες; Λες; —Λέω, μάνα! Λέω! Σε λίγες ώρες οι Τούρκοι θα βρίσκονται στη Σμύρνη. Πάρτε το χαμπάρι. —Θε και Κύριε! σταυροκοπήθηκε. Κουνήσου, παιδάκι μου, από τη θέση σου… Είναι δυνατόν! Η αδερφή μου, η άμοιρη, που ύστερα απ’ τις δυο ατυχίες της μόλις ξανακατάφερε να βρει αρραβωνιαστικό, μας κοίταξε μ’ αγωνία και μουρμούρισε όλο παράπονο: —Πάλι δε θα προλάβω να βάλω στεφάνι! Γύρισα στον κουνιάδο της, που έπινε το καφεδάκι του κι έστριβε τις μουστάκες του. —Νικόλα, του είπα. Εσύ τι κάθεσαι και δε φεύγεις; Ξέχασες πόσους Τούρκους έκαψες; Το καλό που σου θέλω λάκισε! Καιρό δεν έχουμε. Όπου να ’ναι μπαίνει ο Μπεχλιβάν! —Μπάαχ; έκανε περιφρονητικά ο Νικόλας. Τα παραλές! Η μάνα μου αναστατώθηκε. —Εσύ που συμβουλεύεις τους άλλους, μου ’πε, τι σκέφτεσαι να κάνεις; —Εγώ, μάνα, θα πάω να παραθερίσω στο χτήμα π’ αγοράσατε, να κάνω καινούργιο τζιέρι! Βούρκωσε, οι ρυτίδες βάθυναν στο βασανισμένο πρόσωπό ...

Σεπτέμβρης ήταν του 1910, όταν πρωτοκατέβηκα στη Σμύρνη. Θυμούμαι πόσο σκιάχτηκα μόλις βρέθηκα μοναχός σε μια τόσο μεγάλη πολιτεία. Άγνωστοι, αλλιώτικοι ανθρώποι, άγνωστα και τα σοκάκια. Κανένα δεν ήξερα και κανένας δε μ’ ήξερε να με καλωσορίσει· ένιωθα σαν το ξεριζωμένο δεντρί. Ακούμπησα σ’ ένα χάνι το τρίχινο ζεμπίλι με τις αλλαξιές και τα φαγώσιμα που μου ’δωκε η μάνα μου, και βγήκα ν’ ανταμώσω το σταφιδέμπορα που θα μ’ έπαιρνε στη δούλεψή του. Με την αντρέσα στο χέρι, με τα πρώτα παπούτσια που φόραγα στη ζωή μου να με στενεύουνε, με το ντρίλινο φράγκικο πανταλόνι, κάπως κοντό για τις μακριές κανάρες μου, να με κόβει κι αυτό στον καβάλο, περπατούσα, άτσαλα, δειλά. Ωστόσο ήμουνα περήφανος για το νέο σουλούπι μου και κάθε τόσο έσκυφτα και καθάριζα με το χέρι τα παπούτσια μου κι έριχνα κλεφτές, φοβισμένες ματιές ολούθε ν’ αντιληφθώ πού βρίσκομαι κι αν με προσέχουν οι περαστικοί. Μόλις βγήκα στην προκυμαία τα ξέχασα όλα, ακόμα και τη δειλία μου. Ήρθαν οι εντυπώσεις και με πήραν ...

Στις 23 Σεπτεμβρίου 2004 πέθανε μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της λογοτεχνίας, η Διδώ Σωτηρίου. Όπως έλεγε έζησε έναν φοβερό αιώνα, που ξεκίνησε με αισιοδοξία και τελείωσε με μια πικρία. Το πραγματικό της όνομα ήταν Διδώ Παππά, αλλά έγινε γνωστή με το επίθετο του συζύγου της, του καθηγητή Πλάτωνα Σωτηρίου.  «Το πρώτο ερέθισμα το δέχεται η ευαισθησία του συγγραφέα από τα προσωπικά του βιώματα», λέει η Διδώ Σωτηρίου σε συνέντευξή της στα ΝΕΑ και τον Γιώργο Πηλιχό, το 1976 μετά την έκδοση του βιβλίου της «Εντολή». »Τα δικά μου προσωπικά βιώματα ήταν αναπόσπαστα δεμένα με την περιπέτεια του Ελληνισμού του 20ου αιώνα. Τέτοια ήταν η μοίρα της γενιάς μου. Δύο προηγούμενα μυθιστορήματά μου (σ.σ. Οι νεκροί περιμένουν, Ματωμένα χώματα) βγήκαν απ’ τη Μικρασιατική καταστροφή, που την έζησα μικρό παιδί» »Τα βιώματά μου από την Ελλάδα, που πέρασε μέσα από την Κατοχή, τον Δεκέμβρη, τον Εμφύλιο κι όσα ακολούθησαν με την αμερικανοκρατία, φέρανε στην άκρη της πέννας μου την...

Στις 6, φερ’ ειπείν, ξεκινά Στις 6:30 κατακλύζει τις ακτές μας  κι εκεί που πρι λίγο περπατούσαμε  γίνεται βυθός.

Η Τόνι Μόρρισον (αγγλικά: Toni Morrison‎ 18 Φεβρουαρίου 1931-6 Αυγούστου 2019) ήταν αμερικανίδα λογοτέχνιδα, βραβευμένη με τα βραβεία Νόμπελ το 1993 και Πούλιτζερ. «Είναι γεγονός ότι έχω απολαύσει αρκετές τιμές. Καθεμιά από αυτές είναι πολύτιμη αλλά ορισμένες είναι πιο ξεχωριστές από άλλες. Αναμφισβήτητα το Νομπέλ Λογοτεχνίας δεσπόζει ανάμεσα στα βραβεία μου. Πρώτον, επειδή η τελευταία φορά που το απέσπασε γυναίκα και Αμερικανίδα ήταν η Περλ Μπακ το 1938 και, δεύτερον, επειδή ως τότε δεν το είχε λάβει ποτέ κάποιος αφροαμερικανός συγγραφέας, άνδρας ή γυναίκα. Επομένως η διάσταση της αντιπροσώπευσης ήταν σημαντική για εμένα» είχε δηλώσει η ίδια στο «Βήμα της Κυριακής», στη μοναδική της συνέντευξη σε ελληνικό μέσο ενημέρωσης τον Φεβρουάριο του 2016. Βίος Γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου το 1931 στο Λορέιν του Οχάιο και βαφτίστηκε Chloe Anthony Wofford. Ήταν το δεύτερο απο τα τέσσερα παιδια της οικογένειας της. Οι γονείς της, Ράμα Γούφορντ και Τζωρτζ Γούφορντ, ήταν μετανάστες από τ...

Τώρα πια έμειναν κάτι υπόλοιπα στίχων,  τώρα πια έμειναν κάτι απερριμένα υπόλοιπα στίχων που κάπου κρύφτηκαν και διέφυγαν,  που κάπου κρύφτηκαν κι επανέρχονται γι’ αναθεώρηση ελπίζοντας τις ευνοϊκότερες περιστάσεις.

Υπάρχει μεγάλη ζήτηση στίχων για την Τουρκική εισβολή. Η κυρία Μ τους θέλει επειγόντως για μια ραδιοφωνική εκπομπή στο Παρίσι, δυο Ελληνικά κι ένα Αγγλικό περιοδικό τους χρειάζονται για τα ειδικά αφιερώματά τους, στην Camden Town και στη Νέα Υόρκη οργανώνονται δυο φιλανθρωπικὲς χοροεσπερίδες που θα τις ποικίλλει απαγγελία επικαίρων ποιημάτων. Είναι θέμα προβολής της Κύπρου που πολύ θα βοηθήσει στον έρανο για τους πρόσφυγες. Πως να τους πεις πως έπηξε το μελάνι στην πέννα σου, πως να τους πεις πως έπηξε το αίμα στην καρδιά σου, πως να τους πεις να μας αφήσουν ήσυχους; Πηγή:  sansimera.gr

Αυτή η κούκλα με το κομμένο χέρι,  που κρεμάστηκε στο παράθυρο  του γκρεμισμένου σπιτιού,  ποιο παιδάκι ήθελε ν’ αποχαιρετήσει,  σε ποιο παιδάκι σύρθηκε ως το παράθυρο ν’ ανεμίσει το χέρι και της το ‘κοψαν.

Τι άλλους στίχους θα γράφαμε, Κύριε,  τι άλλα πράγματα θα τραγουδούσαμε  αν προσέχαμε πόσο απλά στόλισες τον ουρανό Σου,  αν αντιλαμβανόμαστε την υπόδειξη .

Είν’ τόσο μακρινή και ξεχασμένη πια, παιδιά,  αυτή η αμιχούλα στην καρδιά,  η στάχτη αυτή από τη σβησμένη πυρκαγιά  σαν το σημάδι που μας άφησε  το μπόλι για την ευλογιά.   

Για να φλογίσεις την καρδιά μου, Έρωτα, δε μένει πλέον  χρόνος  ούτε για ν’ απολαύσω ή να φοβηθώ τα εφήμερα τα κάλλη  έφτασε η ώρα η στερνή κι ο χρόνος ο χαμένος  για κείνον που του μένει λιγοστός δίπλα πονάει. Όσα μεγάλα πλήγματα παίρνω απ’ το χέρι σου  ο θάνατος τα σβήνει  και τα δικά του περισσότερο από ποτέ ενισχύει. Οι σκέψεις και τα λόγια της φωτιάς, που, δυστυχία μου, εσύ ‘χες εμπνεύσει, τώρα γινήκανε νερό (δάκρυα) κι είθε ο Θεός να δώσει  όλες οι αμαρτίες μου να ξεπλυθούν μ’ αυτό. Μιχαήλ Άγγελος, Τα ποιήματα, Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Τίποτα δεν αντίκρισαν θνητό τα μάτια μου  όταν γαλήνη απόλυτη μες στα δικά σου βρήκα, μα μέσα τους, εκεί όπου τίποτα κακό δεν έχει θέση,  είδα εκείνον που γεμίζει αγάπη την ψυχή για να του μοιάσει κι  αν καθ’ ομοίωση του Θεού δεν ήτανε πλασμένη,  τίποτα περισσότερο δε θα ποθούσα  από την εξωτερική την ομορφιά, το βλέμμα που γητεύει, μα  επειδή αυτή είναι τόσο απατηλή, πετά η ψυχή προς την παγκόσμια μορφή (*). Σου λέω πως το θνητό του αθάνατου (**) τον πόθο να χορτάσει δεν μπορεί ούτε γυρεύεις το αιώνιο μες στο χρόνο,  όπου η σάρκα μεταβάλλεται διαρκώς. Πόθοι αχαλίνωτοι είναι οι αισθήσεις, όχι η αγάπη,  που την ψυχή σκοτώνουν, ενώ οι δική μας  φίλους ιδανικούς εδώ μας κάνει κι ακόμα περισσότερο, νεκρούς στον ουρανό.  (*) Η "ιδεατή μορφή" του Πλάτωνα, όπως πρώτος παρατήρησε ο Varchi. Το ιδανικό και αναλλοίωτο πρότυπο της ομορφιάς. (**) Κυριολεκτικά, “εκείνο που πεθαίνει δεν μπορεί να χορτάσει τον πόθο εκείνου ...