Μιχαήλ Άγγελος - Σονέτο (1535-1541) για τον Tommaso del' Cavalieri

Τίποτα δεν αντίκρισαν θνητό τα μάτια μου 
όταν γαλήνη απόλυτη μες στα δικά σου βρήκα,
μα μέσα τους, εκεί όπου τίποτα κακό δεν έχει θέση, 
είδα εκείνον που γεμίζει αγάπη την ψυχή για να του μοιάσει
κι  αν καθ’ ομοίωση του Θεού δεν ήτανε πλασμένη, 
τίποτα περισσότερο δε θα ποθούσα 
από την εξωτερική την ομορφιά, το βλέμμα που γητεύει,
μα  επειδή αυτή είναι τόσο απατηλή, πετά η ψυχή προς την παγκόσμια μορφή (*).
Σου λέω πως το θνητό του αθάνατου (**)
τον πόθο να χορτάσει δεν μπορεί ούτε γυρεύεις το αιώνιο μες στο χρόνο, 
όπου η σάρκα μεταβάλλεται διαρκώς.
Πόθοι αχαλίνωτοι είναι οι αισθήσεις, όχι η αγάπη, 
που την ψυχή σκοτώνουν, ενώ οι δική μας 
φίλους ιδανικούς εδώ μας κάνει κι ακόμα περισσότερο, νεκρούς στον ουρανό. 

(*) Η "ιδεατή μορφή" του Πλάτωνα, όπως πρώτος παρατήρησε ο Varchi. Το ιδανικό και αναλλοίωτο πρότυπο της ομορφιάς.

(**) Κυριολεκτικά, “εκείνο που πεθαίνει δεν μπορεί να χορτάσει τον πόθο εκείνου που ζει”. Οι γνώμες διίστανται κατά πόσον εννοεί την ψυχή, που είναι αθάνατη, ή τον άνθρωπο που ζει ενάρετα. 

Μιχαήλ Άγγελος, Τα ποιήματα, Εκδόσεις Γαβριηλίδης