Φάρος του Πνεύματος

Ο πόλεμος δεν είναι περιπέτεια. Είναι αρρώστια. Είναι σαν τον τύφο. Το χαμόγελο δεν αξίζει τίποτα σ' αυτόν που το προσφέρει, ενώ αξίζει πολλά σ' αυτόν που το δέχεται. Το χαμόγελο χαρίζει φίλους, το βλοσυρό ύφος ρυτίδες. Γιατί να μισούμε ο ένας τον άλλον; Είμαστε επιβάτες του ίδιου πλανήτη, που ο ένας εξαρτάται από τον άλλον, πλήρωμα του ίδιου καραβιού. Να είσαι άνθρωπος, σημαίνει ακριβώς να είσαι υπεύθυνος. Να γνωρίσεις την ντροπή απέναντι σε μια δυστυχία που δε μοιάζει να έρχεται από σένα. Να νιώθεις περηφάνια για μια νίκη που πέτυχαν οι συνάδελφοί σου. Να αισθάνεσαι, βάζοντας κι εσύ το λιθαράκι σου, πως συντελείς στο κτίσιμο του κόσμου.

Οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν ποτέ το παραμικρό μόνοι τους, και για τα παιδιά είναι πολύ κουραστικό να τους δίνουν ξανά και ξανά εξηγήσεις. Οι μεγάλοι αγαπούν τα νούμερα. Όταν τους μιλάς για ένα καινούργιο σου φίλο, δεν σε ρωτάνε πότε για την ουσία. Ποτέ δεν σου λένε: “Πώς είναι η φωνή του; Ποιά παιχνίδια προτιμάει; Κάνει συλλογή από πεταλούδες;” Σε ρωτάνε: “Πόσο χρονώ είναι; Πόσους αδελφούς έχει; Πόσο είναι το βάρος του; Πόσα κερδίζει ο πατέρας του;” Και τότε μόνο θαρρούν πως τον ξέρουν. Αν πεις τους μεγάλους: “Είδα ένα ωραίο σπίτι από τριανταφυλλιά τούβλα, με γεράνια και περιστέρια στη σκεπή”, δεν καταφέρνουν να σχηματίσουν την παραμικρή ιδέα για το σπίτι αυτό. Πρέπει να τους πεις: “Είδα ένα σπίτι που κοστίζει δέκα χιλιάδες χρυσές”. Θα τους ακούσεις τότε ν’ αναφωνούν: “ Τι όμορφο που είναι”. Έτσι, αν τους πεις: “Η απόδειξη πως ο μικρός πρίγκιπας έζησε πραγματικά, είναι πως ήταν γοητευτικός, πως γελούσε και πως ήθελε ένα αρνί. Όταν θες ένα αρνί αυτό π...

Ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ γεννήθηκε στη Λυόν Στις 29 Ιουνίου του 1900. Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια, η οποία όμως είχε χάσει όλη της την περιουσία. Το μόνο που του απέμενε ήταν ο τίτλος, ο οποίος σταδιακά έχανε την ισχύ του τον 20ο αιώνα.  Στα 17 του χρόνια, ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ έγινε ο νοσοκόμος του μικρότερου αδερφού του, του 15χρονου Φρανσουά. Ήταν βαριά άρρωστος με ρευματικό πυρετό. Ο Σαιντ-Εξυπερύ βρισκόταν στο προσκεφάλι του κάθε στιγμή, μέχρι που πέθανε. Στις σημειώσεις του έγραψε: «Ο Φρανσουά έμεινε ακίνητος για μια στιγμή. Δεν κραύγασε. Έπεσε απαλά, όπως πέφτει ένα νεαρό δέντρο». Πολλά χρόνια αργότερα, θα έκλεινε με παρόμοιο τρόπο το πιο διάσημο βιβλίο του, τον «Μικρό Πρίγκιπα». Μετά τον θάνατο του αδερφού του, ο Σαιντ-Εξυπερύ προσπάθησε να καταταχτεί στο ναυτικό, αλλά απέτυχε στις εξετάσεις και τις δύο φορές που προσπάθησε. Αποπειράθηκε να σπουδάσει αρχιτεκτονική, αλλά τα παράτησε μετά από ένα χρόνο. Τελικά, μετά από πολλές περιστασιακές δου...

Ένα παράξενο αγόρι με χρυσαφένια μαλλιά προσγειώνεται μυστηριωδώς στη Γη από κάποιο μακρινό και άγνωστο πλανήτη.  Ο μικρός πρίγκιπας ταξιδεύει εδώ και ένα χρόνο, επισκέπτεται καινούργιους πλανήτες, θέλει να δει και να μάθει. Είναι όμορφος κι ευαίσθητος, αμείλικτος και διάφανος, περίεργος κι απρόβλεπτος όπως μονάχα τα παιδιά μπορούν να είναι.  Καταμεσής της ερήμου, συναντά έναν πιλότο και ανάμεσά τους γεννιέται μια δυνατή φιλία. Οι ρόλοι αντιστρέφονται και, αντί ο "σοβαρός" ενήλικας να μάθει πράγματα στο αγόρι, εκείνο, μέσα από τον αυθορμητισμό και την αγνότητά του, παραδίδει μαθήματα ζωής. Ένα βιβλίο γραμμένο για παιδιά, που όμως μιλά στις καρδιές όλων! "Ο μικρός πρίγκιπας", ένα αριστούργημα της κλασικής λογοτεχνίας, συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο πολυδιαβασμένα έργα όλων των εποχών. Γραμμένο σε γλώσσα απλή και μεστή εντυπωσιάζει και αγγίζει βαθιά τον μικρό, αλλά και τον μεγάλο αναγνώστη, μεταδίδοντάς του νοήματα και αλήθειες. Αλήθειες για την αγάπη και τη φιλ...

1. Η Γραμμή Ήταν στα 1926. Έμπαινα σαν νεαρός πιλότος γραμμή στην εταιρεία Λατεκοέρ που έκανε, πριν από την Αεροποστάλ και την Air France, τη συγκοινωνία Τουλούζης - Ντακάρ. Εκεί θα μάθαινα όλη την τεχνική της υπηρεσίας μου. Με τη σειρά μου, καθώς όλοι οι συνάδελφοί μου, θα γινόμουν και εγώ δόκιμος, όπως όλοι οι νέοι, πριν αναλάβω την τιμή να πιλοτάρω την ταχυδρομική μεταφορά. Δοκιμαστικές πτήσεις, μετακινήσεις ανάμεσα Τουλούζης και Περπινιάν, ανιαρά μετεωρολογικά μαθήματα σ’ ένα παγερό υπόστεγο. Ζούσαμε με το φόβο των Σπανιόλικων βουνών, που ακόμα δεν τα ξέραμε, και ζούσαμε ακόμα με σεβασμό για τους παλαιότερους συναδέλφους. Αυτούς τους παλιούς τους ξανά βρίσκαμε στο εστιατόριο σκυθρωπούς, κρατώντας κάποια απόσταση από μας, δίνοντας μας συμβουλές αφ’ υψηλού. Και όταν κάποιος απ’ αυτούς, που γύριζε απ’ την  Αλικάντη ή από την Καζαμπλάνκα, μας συναντούσε αργότερα με το μαντύα του μούσκεμα από τη βροχή και κάποιος από μας τον ρωτούσε για το ταξίδι του, οι σύντομες απαντήσ...

Πρέπει, για να προσπαθήσουμε ν' αποκαλύψουμε αυτό το ουσιαστικό που υπάρχει στον άνθρωπο, να ξεχάσουμε για λίγο τις διαιρέσεις, που, απ' τη στιγμή που τις παραδεχόμαστε, φέρνουν μαζί τους ολόκληρο Κοράνι από ακλόνητες αλήθειες και το φανατισμό που τις ακολουθεί. Μπορούμε να κατατάξουμε τους ανθρώπους σε δεξιούς και σ' αριστερούς, σε καμπούρηδες και σε ίσιους, σε φασίστες και σε δημοκράτες και οι διακρίσεις αυτές είναι απρόσβλητες. Όμως η αλήθεια, το ξέρετε, είναι εκείνο που απλουστεύει τον κόσμο και όχι εκείνο που δημιουργεί το χάος. Η αλήθεια είναι η γλώσσα που αποκαλύπτει το καθολικό. Ο Νεύτων δεν "ανακάλυψε" ένα νόμο για καιρό κρυμμένο, όπως λύνει κανείς ένα γρίφο: έκανε μια δημιουργική πράξη. Ίδρυσε μιαν ανθρώπινη γλώσσα, που μπορεί να εκφράσει ταυτόχρονα το πέσιμο του μήλου σ' ένα χωράφι και την πορεία του Ήλιου. Η αλήθεια δεν είναι εκείνο που αποδείχνεται, μα εκείνο που απλουστεύει.  (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου - εκδόσεις Ηριδαν...

1. Γράμμα σ'έναν Όμηρο Εκδόσεις: Πατάκης Στο πιο πολυμεταφρασμένο και εμβληματικό γαλλικό έργο του εικοστού αιώνα, ο Μικρός Πρίγκιπας θα μάθει για την αγάπη και τη φιλία από μια αλεπού. "Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν" θα πει η αλεπού στον Μικρό Πρίγκιπα. Με πολλούς τρόπους, το "Γράμμα σ' έναν όμηρο" είναι η ανάλυση αυτού του ίδιου αισθήματος, καθώς ο Σαιντ-Εξυπερύ ανιχνεύει αυτά τα ουσιώδη συστατικά που καθορίζουν την ύπαρξή μας. Ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ έγραψε το "Γράμμα σ' έναν όμηρο" το 1942, κατά τη διάρκεια της εξορίας του στην Αμερική. Απευθύνεται στον φίλο που έμεινε "όμηρος" στην κατεχόμενη Γαλλία, διωκόμενος στην πατρίδα του που δεν μπορούσε να εγκαταλείψει. Τα συναισθήματα που έδεναν τον Σαιντ-Εξυπερύ με τον φίλο του Λεόν Βερτ γέννησαν ένα συμβολικό κείμενο. Ο Σαιντ-Εξυπερύ συνεχίζει να απευθύνεται σε ενικό αριθμό στον "όμηρο" φίλο του, τον οποίο, για να τον προστα...