Ελ Γκρέκο - Έργα


Η προσκύνηση των Μάγων 1565-7 40 x 45 cm Αθήνα, Μουσείο Μπενάκη


Η Κοίμηση της Θεοτόκου 1565-6 40 x 45 cm Ερμούπολη, Ναός της Κοιμήσεως


Η θεραπεία του τυφλού 1567 65,5 x 84 cm Δρέσδη, Πινακοθήκη των Παλαιών Δασκάλων


Ο Μυστικός Δείπνος 1568 43 x 52 cm Μπολόνια, Pinacoteca Nazionale


Η Ταφή 1569-70 41,5 x 43 cm Αθήνα, Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου


El Soplón (Αγόρι που φυσά για ν’ ανάψει φωτιά) 1571-72 60,5 x 50,5 cm Νάπολη, Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε


Expolio (Ο διαμερισμός των ιματίων) 1577-79 285 x 173 cm Τολέδο, Catedral


Ο Χριστός φέρων τον Σταυρόν 1580 105 x 79 cm Νέα Υόρκη, Μητροπολιτικό Μουσείο


Αυτοπροσωπογραφία (υποτιθέμενη) 1595-1600 52,7 x 46,7 cm Νέα Υόρκη, Μητροπολιτικό Μουσείο


Λαοκόων 1610-14 137,5 x 172,5 cm Ουάσινγκτον, National Gallery of Art


Ευαγγελισμός 1609-14 330 x 211 cm Μαδρίτη, Colección Santander Central Hispano


Το Τολέδο στην καταιγίδα 1604-14 121 x 106 cm Νέα Υόρκη, Μητροπολιτικό Μουσείο

Πηγή: wikipedia.org

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πώς βγήκε η φράση χωρίο που φαίνεται, κολαούζο δεν θέλει;

Εικόνα
Όταν κάτι είναι αυταπόδεικτο και δεν χρειάζονται επεξηγήσεις ή καθοδήγηση, χρησιμοποιούμε την έκφραση «χωρίο που φαίνεται, κολαούζο δεν θέλει». Πρόκειται για μια σχεδόν κυριολεκτική φράση, καθώς Κολαούζος (kilavuz) στα Τουρκικά σημαίνει ο οδηγητής, ο οδηγός. Χωριό, λοιπόν, που φαίνεται, δεν χρειάζεται οδηγό για να σε πάει σε αυτό. Με τον τρόπο αυτό χρησιμοποιούσαν αρχικά την έκφραση ότι δηλαδή κάποιο χωριό ήταν τόσο φανερό που δεν χρειαζόταν ο οδηγός για να δείξει το δρόμο. Πηγή:  newsbeast.gr
Διαβάστε περισσότερα

Πώς βγήκε η φράση λίθοι και πλίνθοι και ξύλα και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα;

Εικόνα
Η φράση «λίθοι και πλίνθοι και ξύλα και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα» λέγεται με την έννοια της ακαταστασίας και αταξίας. Συνήθως, μάλιστα, αναφέρεται μόνο ένα μέρος της φράσης, πχ. «ξύλα και κέραμοι» και τα άλλα υπονοούνται. Η φράση σημαίνει κατά λέξη: «λιθάρια και πλίθες και ξύλα και κεραμίδια, ριγμένα άταχτα (στην τύχη)». Η έκφραση προέρχεται από τα Απομνημονεύματα του Ξενοφώντος, όπου μιλάει ο Σωκράτης για τις ιδιότητες του στρατηγού. Θέλοντας να δείξει τη σπουδαιότητα της τακτικής τέχνης, είπε πως ο άτακτος στρατός θυμίζει υλικά για χτίσιμο ριγμένα ανάκατα κι επομένως άχρηστα για να κτιστεί καλά το σπίτι. Συγκεκριμένα ο Ξενοφώντας αναφέρει τα εξής: «καλὸν δὲ καὶ τὸ τακτικὸν εἶναι· πολὺ γὰρ διαφέρει στράτευμα τεταγμένον ἀτάκτου, ὥσπερ λίθοι τε καὶ πλίνθοι καὶ ξύλα καὶ κέραμος ἀτάκτως μὲν ἐρριμμένα οὐδὲν χρήσιμά ἐστιν» Πηγή:  newsbeast.gr
Διαβάστε περισσότερα

Διονύσιος Σολωμός - Η καταστροφή των Ψαρών

Εικόνα
Νικόλαος Γύζης - Η Δόξα των Ψαρών Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη Περπατώντας η Δόξα μονάχη Μελετά τα λαμπρά παλικάρια Και στην κόμη στεφάνι φορεί Γεναμένο από λίγα χορτάρια Που είχαν μείνει στην έρημη γη. Τον Ιούνιο του 1824 οι Τούρκοι θα καταλάβουν τα Ψαρά και θα προβούν σε μία ανελέητη σφαγή των κατοίκων του νησιού∙ ένα χρόνο μετά ο Διονύσιος Σολωμός θα συνθέσει το έξοχο αυτό επίγραμμα για να τιμήσει τους θυσιασθέντες Ψαριανούς. Η θανάτωση χιλιάδων Ελλήνων που έλαβε χώρα στα Ψαρά υπήρξε ένα ανεπανόρθωτο πλήγμα για όλο το ελληνικό έθνος, και μια ασύλληπτη καταστροφή για το ίδιο το νησί. Ο ποιητής συγκλονισμένος, όπως και οι υπόλοιποι Έλληνες, επιχειρεί με τους στίχους του να τονίσει πως ο χαμός των ηρωικών αυτών Ελλήνων θα συνοδευτεί από αθάνατη δόξα, που θα υπενθυμίζει πάντοτε την πολύτιμη θυσία και την υπέρμετρη προσφορά των Ψαριανών στον επαναστατικό αγώνα της Ελλάδας. Ο Σολωμός προκρίνει τη σύνθεση ενός ολιγόστιχου επιγράμματος, ακολουθώντας την αντίστοιχη π...
Διαβάστε περισσότερα

Οδυσσέας Ελύτης - Να γίνομαι άνεμος για το χαρταετό και χαρταετὸς για τον άνεμο

Εικόνα
Ὅτι μπόρεσα ν΄ ἀποχτήσω μία ζωὴ ἀπὸ πράξεις ὁρατὲς γιὰ ὅλους, ἑπομένως νὰ κερδίσω τὴν ἴδια μου διαφάνεια, τὸ χρωστῶ σ΄ ἕνα εἶδος εἰδικοῦ θάρρους ποὺ μοῦ ῾δωκεν ἡ Ποίηση: νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο, ἀκόμη καὶ ὅταν οὐρανὸς δὲν ὑπάρχει…. Ο. Ελύτης, Μικρός Ναυτίλος
Διαβάστε περισσότερα

Ιμμάνουελ Καντ - Αποφθέγματα

Εικόνα
Αυτός που μεταμορφώνεται σε σκουλήκι δεν πρέπει έπειτα να παραπονιέται πως τον ποδοπατούν. Θα πειστεί κάποτε το χοντροκέφαλο ανθρώπινο γένος ότι μεγαλύτερη μωρία και συμφορά από τον πόλεμο δεν υπάρχει, και από τα παθήματα του θα διδαχθεί κάποτε ότι πρέπει να τον καταργήσει, σαν υπερβολικά οδυνηρό και ακριβό τρόπο για επίλυση διαφορών; Όσο περισσότερο σκέφτομαι, τόσο περισσότερο δυο πράγματα γεμίζουν την ψυχή μου με μεγάλο θαυμασμό και ολοένα μεγαλύτερη ευλάβεια: ο έναστρος ουρανός από πάνω μου και ο ηθικός νόμος μέσα μου. Να ενεργείς με τέτοιο τρόπο, ώστε η αρχή στην οποία στηρίζεται η πράξη σου να μπορούσε να γίνει παγκόσμιος νόμος. Δημιουργία: ο καλύτερος τρόπος να απολαμβάνεις τη ζωή. Εκείνος που απέρριψε τα περιττά, εκείνος απέφυγε τις στερήσεις. Ο ένας κοιτάζει το νερόλακκο και βλέπει τη λάσπη, ο άλλος βλέπει μέσα του τα άστρα που αντανακλούνται.
Διαβάστε περισσότερα

Ευριπίδη - Κρεσφόντης, Απόσπασμα

Εικόνα
Νοσταλγία για την Ειρήνη Οι στίχοι προέρχονται από την τραγωδία Κρεσφόντης (430-424 π.Χ.), από την οποία σώζονται μόνο αποσπάσματα. Σύμφωνα με μυθογραφικές πηγές ο μύθος του έργου φαίνεται πως ήταν ο εξής: Ο Πολυφόντης, ο οποίος, όπως και ο Κρεσφόντης, κατάγεται από τη γενιά των Ηρακλειδών, σκότωσε τον βασιλιά της Μεσσήνης Κρεσφόντη και τους δυο από τους τρεις γιους του, σφετερίστηκε το βασίλειό του και παντρεύτηκε, παρά τη θέλησή της, τη γυναίκα του δολοφονημένου Μερόπη. Η Μερόπη είχε καταφέρει να σώσει τον τρίτο γιο της και τον είχε μεταφέρει σε ασφαλές μέρος. Εκείνος, όταν ανδρώθηκε, σαν άλλος Ορέοτης, γύρισε κρυφά στην πατρίδα του, λέγοντας ότι είναι αυτός που σκότωσε τον επικηρυγμένο από τον Πολυφόντη επιζώντα γιο του Κρεσφόντη. Το βράδυ, όταν κοιμάται, η Μερόπη είναι έτοιμη να σκοτώσει τον υποτιθέμενο φονιά του γιου της, ο οποίος στην πραγματικότητα είναι ο ίδιος ο γιος της, την τελευταία όμως στιγμή, με τη μεσολάβηση ενός γέρου υπηρέτη, τον αναγνωρίζει. Ο γιος της Μερόπης ...
Διαβάστε περισσότερα

π. Ανδρέας Κονάνος - Άγιοι που δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους

Εικόνα
Έβγαινα από ένα εστιατόριο με μια οικογένεια που μου έκανε το τραπέζι αυτές τις μέρες. Τα φαγητά ήταν τέλεια, συγκρατήθηκα στο τέλος και δεν έφαγα γλυκό. Απόρησα κι εγώ με την αυτοκυριαρχία μου. Οι σερβιτόροι άψογοι στην περιποίησή τους, όλοι φορούσαν μάσκες, το σέρβις ήταν φοβερό, τα φαγητά υπέροχα, περάσαμε τέλεια. Λόγω ζέστης κρατούσα τη ζακέτα μου στον ώμο, την είχα μαζί κυρίως για τυπικούς - διακοσμητικούς- λόγους και όχι για να τη φορέσω. Μου λέει ένας σερβιτόρος στην έξοδο: «Τελικά δεν το λέτε μόνο στους άλλους! Το κάνετε κι εσείς!!» «Δεν κατάλαβα. Τι ακριβώς εννοείτε;» «Ζακέτα να πάρεις! Εσείς, βλέπω, παίρνετε!», μου λέει. «Α, ναι! Χαχα. Γνωριζόμαστε;» «Ναι, σας ακούω συχνά και διαβάζω αυτά που γράφετε. Πήρα και το βιβλίο σας, τη Ζακέτα. Ήσασταν μεγάλη μου παρηγοριά στην καραντίνα, όταν έχασα και τη γυναίκα μου» «Τι λες τώρα!!!» «Ναι, πάτερ μου» «Είχε κάτι σοβαρό;» «Έφυγε ξαφνικά» «Κι ...
Διαβάστε περισσότερα