Μιγέλ ντε Ουναμούνο - Castilla


Castilla

Εσύ μʼ ανεβάζεις ψηλά γη της Καστίγια
μέσα στη ζαρωμένη του χεριού σου παλάμη,
στον ουρανό που σε πυρώνει και σε δροσίζει,
στον ουρανό, που κύρης σου είναι.

Γη νευρώδης, καθάρια, κατάστεγνη,
μάνα από χέρια και από καρδιές ,
παλιά χρώματα το παρόν μέσα σου παίρνει
μιας ευγενούς εποχής που ʽχει παρέλθει.

Με το θολωτό τʼ ουρανού σου λιβάδι
συνορεύουν οι γύρω γυμνές πεδιάδες,
σε σένα έχει λίκνο ο ήλιος και μνήμα σε σένα
και σε σένα προσκύνημα.

Είναι μια κορυφή η καμπύλη σου έκταση όλη
κι εντός σου νιώθω να ʽμαι ψηλά στα ουράνια
κορφής αέρας είναι αυτός που αναπνέει
εδώ, μέσα στα χέρσα σου μέρη.

Βωμέ απέραντε , γη της Καστίγια
στον αέρα ετούτο τα άσματα μου θʼ αφήσω
και άμα σου πρέπουν θα κατεβούνε στον κόσμο
από ένα ύψος μεγάλο πολύ.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Παναγία των Παρισίων: Ο απολογισμός των ζημιών

Λέσλι Νίλσεν

Σαν Σήμερα 10 Σεπτεμβρίου

Σεμπρεβίβα, το χρυσαφί λουλούδι της ελληνικής υπαίθρου που είναι πάντα ανθισμένο! Συμβολίζει την αιώνια αγάπη και συνδέεται με τον μύθο του Πάρη και της ωραίας Ελένης

Τα 100 βιβλία που πρέπει να έχεις διαβάσει πριν πεθάνεις - 48. «Η Αισθηματική Αγωγή» - Γκουστάβ Φλωμπέρ

Συνάξεις της Παναγίας την Παρασκευή της Διακαινησίμου - ΄Β Μέρος

Θανάσης Βέγγος - Ο πολύ καλός μας άνθρωπος