Έντγκαρ Άλλαν Πόε - Η πιο ευτυχισμένη μέρα

Η πιο ευτυχισμένη μέρα -  η πιο ευτυχισμένη ώρα
Που γνώρισε η Καμμένη και καταραμένη καρδιά μου,
Η ανώτερη ελπίδα περηφάνιας και δύναμης,
Νιώθω ότι έχει πετάξει.

Δύναμης! είπα; ναι! Το πιστεύω.
Αλλά έχουν χαθεί από καιρό, αλίμονο!
Τα οράματα της νιότης μου έχουν χαθεί -
Μα δεν πειράζει.

Και, περηφάνια ποια έχω τώρα με σένα;
Έχω άλλο μέτωπο μπορεί ακόμη να κληρονομήσει
Το δηλητήριο που έχυσες πάνω μου
Μείνε ήρεμη, ψυχή μου!

Η πιο ευτυχισμένη μέρα -  η πιο ευτυχισμένη ώρα
Που θα δουν τα μάτια μου - που έχουν ποτέ δει
Η πιο λαμπερή μάτια περηφάνιας και δύναμης,
Νιώθω - πως ήταν:

Ναι ήταν εκείνη η ελπίδα περηφάνιας και δύναμης
Που τώρα δόθηκε με τον πόνο
Ακόμη και τότε το ένιωσα - αυτή την τόσο λαμπρή ώρα
Δεν θα την ξαναζούσα:

Γιατί στα φτερά της ήταν ένα σκοτεινό κράμα,
Και, οπως φτερούγισε - έπεσε
Ένα απόσταγμα - αρκετά δυνατό για να καταστρέψει
Μια ψυχή που το ήξερε καλά.

Έντγκαρ Άλλαν Πόε, Το κοράκι και άλλα, Εκδόσεις Δαμιανός