Ζακ Πρεβέρ - Ποιήματα

Ο κακός μαθητής

Ο κακός μαθητής
Λέει όχι με το κεφάλι
Μα λέει ναι με την καρδιά
Λέει ναι σε όσους αγαπάει
Λέει όχι στον καθηγητή
Είναι όρθιος
Τον ρωτούν
Και όλα τα προβλήματα έχουν δοθεί
Ξαφνικά τον πιάνουν ακατάσχετα γέλια
Και τα σβήνει όλα
Τα ψηφία και τις λέξεις
Τις ημερομηνίες και τα ονόματα
Τις φράσεις και τους γρίφους
Και παρά τις φοβέρες του καθηγητή 
Κάτω από τα γιουχαΐσματα των καλών μαθητών 
Με κιμωλίες όλων των χρωμάτων
Πάνω στον μαυροπίνακα της δυστυχίας 
Ζωγραφίζει το πρόσωπο της ευτυχίας.

Αυτός ο έρωτας

Τόσο βίαιος
Τόσο εύθραυστος
Τόσο τρυφερός
Τόσο απελπισμένος
Αυτός ο έρωτας
Όμορφος σαν την μέρα
Κι απαίσιος σαν τον καιρό
Όταν ο καιρός είναι απαίσιος
Αυτός ο έρωτας τόσο αληθινός
Αυτός ο έρωτας τόσο όμορφος
Τόσο ευτυχισμένος
Τόσο χαρούμενος
Και τόσο μηδαμινός
Που τρέμει από φόβο σαν παιδί στο σκοτάδι
Και τόσο σίγουρος για τον εαυτό του
Σαν ήρεμος άντρας τη νύχτα
Αυτός ο έρωτας που έκανε τους άλλους να φοβούνται
Που τους έκανε να μιλάν
Που τους έκανε να χλωμιάζουν
Αυτός ο έρωτας παραφυλαγμένος
Γιατί εμείς τον είχαμε παραφυλάξει
Καταδιωγμένος, πληγωμένος, ποδοπατημένος, αποτελειωμένος, απαρνημένος, ξεχασμένος
Γιατί εμείς τον είχαμε καταδιώξει, πληγώσει, ποδοπατήσει, αποτελειώσει, απαρνηθεί, ξεχάσει
Ολόκληρος αυτός ο έρωτας
Τόσο ζωντανός ακόμη
Και τόσο ηλιόλουστος
Είναι ο δικός σου
Είναι ο δικός μου
Εκείνος που υπήρξε
Αυτό το πάντα καινούριο πράγμα
Και που δεν άλλαξε
Όμοια αληθινός σαν φυτό
Όμοια τρέμοντας σαν πουλί
Όμοια ζεστός όμοια ζωντανός σαν καλοκαίρι
Μπορούμε κι οι δυο
Να φεύγουμε και να ξαναγυρνάμε
Μπορούμε να ξεχνάμε
Και μετά να ξανακοιμόμαστε
Να ξυπνάμε να υποφέρουμε να γερνάμε
Να κοιμόμαστε ακόμη
Να ονειρευόμαστε το θάνατο
Να ξυπνάμε να χαμογελάμε και να γελάμε
Και να ξανανιώνουμε
Ο έρωτάς μας στέκει εκεί
Πεισματάρης σαν γαϊδούρα
Ζωντανός σαν πόθος
Σκληρός σαν μνήμη
Ηλίθιος σαν κλάψα
Τρυφερός σαν ανάμνηση
Κρύος σαν μάρμαρο
Όμορφος σαν μέρα
Εύθραυστος σαν παιδί
Μας κοιτάζει χαμογελώντας
Και μας μιλάει χωρίς να λέει τίποτα
Κι εγώ τον ακούω τρέμοντας
Και φωνάζω
Φωνάζω για σένα
Φωνάζω για μένα
Σε ικετεύω για όλους όσους αγαπιούνται
Και αγαπήθηκαν
Ναι του φωνάζω
Για σένα για μένα και για όλους τους άλλους
Που δεν ξέρω
Στάσου εκεί
Εκεί που είσαι
Εκεί που ήσουν άλλοτε
Στάσου εκεί
Μην κουνιέσαι
Μη φεύγεις
Εμείς αγαπιόμαστε
Σε ξεχάσαμε
Εσύ μη μας ξεχνάς
Δεν έχουμε παρά εσένα πάνω στη γη
Μη μας αφήσεις να κρυώσουμε
Πάντα πολύ μακρύτερα
Κι αδιάφορο που
Δώσε μας σημάδι ζωής
Πολύ αργότερα στη γωνία κάποιας δεντροστοιχίας
Στο δάσος της μνήμης
Πρόβαλε άξαφνα
Τέντωσε μας το χέρι
Και σώσε μας.

PARIS AT NIGHT

Τρία σπίρτα αναμμένα ένα ένα μέσα στη νύχτα

Το πρώτο για να δω ολόκληρο το πρόσωπό σου

Το δεύτερο για να δω τα μάτια σου

Το τρίτο για να δω το στόμα σου

Κι ολόκληρη η σκοτεινιά για να μου θυμίζει όλο αυτό

Σφίγγοντάς σε στην αγκαλιά μου.

ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ

(απόσπασμα από το ποίημα Να είστε ευγενικοί)

Ο ήλιος ερωτεύτηκε τη γη

Κι η γη είν’ ερωτευμένη με τον ήλιο

Είναι δικό τους θέμα

Υπόθεση δική τους

Και σε περίπτωση έκλειψης

Δεν είναι διόλου φρόνιμο κι ευγενικό να τους κοιτάτε

Πίσω απ’ τα βρώμικα μικρά

Φυμέ τζαμάκια σας

Κείνη την ώρα θα τσακώνονται ασφαλώς

Όμως αυτά είναι θέματα προσωπικά

Καλύτερα κανείς να μην ανακατεύεται

Γιατί

Αν μπεις στη μέση κινδυνεύεις πια να μεταμορφωθείς

Σε μια πατάτα παγωμένη

Ή σ’ ένα απλό εργαλείο που τα μαλλιά σγουραίνει

Έτσι είναι

Όσο για τ’ άλλα δε μας αφορούν

Η γη αγαπάει τον ήλιο και γυρίζει ολοένα

Κι εκείνος τη θαυμάζει

Κι όμορφη τη βρίσκει

Και λάμπει επάνω της

Κι όταν κουράζεται

Πάει και ξαπλώνει

Τότε σηκώνεται η Σελήνη

Η παλιά ερωμένη του ήλιου

Που ζήλεψε

Και τιμωρήθηκε γι’ αυτό

Παγώνοντας

Και τώρα βγαίνει μοναχά τη νύχτα