Φάρος του Πνεύματος

  «Tαξίδεψε. Γνώρισε τη μελαγχολία των καραβιών, τα κρύα ξυπνήματα κάτω απ’ την τέντα, τον ίλιγγο των τοπίων και των ερειπίων, την πίκρα των εφήμερων δεσμών. Ξαναγύρισε. Έκανε κοσμική ζωή, είχε και άλλους έρωτες ακόμη. Μα η αδιάκοπη θύμηση του πρώτου τούς επισκίαζε όλους. Κι έπειτα, η ορμή του πόθου, το άνθισμα των αισθήσεων είχε χαθεί. Οι πνευματικές του φιλοδοξίες επίσης τον είχαν εγκαταλείψει. Πέρασαν χρόνια κι αυτός έσερνε παθητικά τη στειρότητα της σκέψης του και την αδράνεια της καρδιάς του». Γράφει η Νίκη Παπάζογλου Σ’ αυτές τις γραμμές συμπυκνώνεται η θεματική της «Αισθηματικής Αγωγής», του κορυφαίου μυθιστορήματος του γάλλου λογοτέχνη, Γκουστάβ Φλωμπέρ. Αισθηματικό ρομάντζο, αυτοβιογραφικό τεκμήριο, ιστορικό μυθιστόρημα ή χρονικό της επανάστασης του 1848, η «Αισθηματική Αγωγή» εδώ και ένα αιώνα δεν παύει να αντιμετωπίζεται ως ένα έργο που αποτυπώνει τα μοτίβα μιας εποχής, εκφράζοντας ταυτόχρονα μια ορισμένη σύγχυση ιδεών. Πρόκειται για μια ιστορία συναισθημάτων, μια ηθική ...

  Ο βρετανός  διάσημος συγγραφέας κατασκοπευτικής λογοτεχνίας Ντέιβιντ Κόρνγουολ, διάσημος σε όλο τον κόσμο με το λογοτεχνικό του ψευδώνυμο John le Carré, πέθανε σε ηλικία 89 ετών, ανακοίνωσε αργά χθες το βράδυ της Κυριακής ο πράκτοράς του Τζόνι Γκέλερ. «Προς μεγάλη μου θλίψη πρέπει να μοιραστώ μαζί σας την είδηση ότι ο Ντέιβιντ Κόρνγουολ, γνωστός στον κόσμο ως Τζον Λε Καρέ, απεβίωσε έπειτα από σύντομη ασθένεια (δεν είχε σχέση με την COVID-19) στην Κορνουάλη, το απόγευμα του Σαββάτου», ανέφερε ο Γκέλερ, ο διευθύνων σύμβουλος του ομίλου Curtis Brown, που εκπροσωπούσε τον εκλιπόντα. «Ήταν 89 ετών. Οι σκέψεις μας βρίσκονται στους τέσσερις γιους του, στις οικογένειές τους και στην αγαπημένη του σύζυγο Τζέιν», πρόσθεσε. «Χάσαμε μια μεγάλη μορφή της βρετανικής λογοτεχνίας», έκρινε, επαινώντας τη «μεγάλη ευστροφία» του, την «ευγένεια», το «χιούμορ» του. «Με μεγάλη μας θλίψη είμαστε υποχρεωμένοι να επιβεβαιώσουμε ότι ο Ντέιβιντ Κόρνγουολ — ο Τζον Λε Καρέ — απεβίωσε εξαιτίας πνευμονίας...

Δεν είμαι καθόλου σπουδαστής. Δεν προσπάθησα καν να μπω σε Ινστιτούτο. Όταν τελείωσα το σχολείο ήρθα εδώ, στο Αναρχάι. Στη συνέλευση που έγινε πριν την αναχώρησή μας, μας είπαν ότι εμείς, συνεπώς και γω, είμαστε “οι ένδοξοι κατακτητές των χέρσων γαιών, οι τολμηροί σκαπανείς των παρθένων εδαφών”. Να τι ήμουνα στην αρχή! Αλλά τώρα; Ντρέπομαι και να το πω: “ακαδημαϊκός”. Έτσι με βάφτισε ο Αμπακίρ. Και το φταίξιμο είναι δικό μου. Δεν ξέρω να κρύβω τις σκέψεις μου, ονειρεύομαι φωναχτά, σαν παιδάκι, και ξυπνώ όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να γελούν μαζί μου.  [...] Μόνος μου ζήτησα να με στείλουν εδώ. Κανένας δε με υποχρέωσε. Άλλοι πήγανε στο Καζακστάν, σε αληθινά χέρσες γαίες, σ’ αυτές που γράφουν οι εφημερίδες.  Μα στο Αναρχάι ήρθα μονάχα εγώ. Είναι άλλωστε η πρώτη άνοιξη που εργάζονται εδώ, κι είναι δυο μονάχα τραχτέρια. Πριν ένα  χρόνο ο γεωπόνος Σιρόκιν - αυτός είναι εδώ υπεύθυνος για όλα - έσπειρε δοκιμαστικά σε μια μικρή έκταση κριθάρι. Λένε πως δεν πήγε άσχημα. Αν κ...

Ανοίγω τα παράθυρα διάπλατα. Στο δωμάτιο ξεχύνεται, χείμαρρος, ο φρέσκος αέρας. Στο ήρεμο και γαλαζωπό φως της χαραυγής, περιεργάζομαι με προσοχή τα σκίτσα του καινούργιου μου πίνακα. Είναι πολλά, όπως και πολλές ήταν οι φορές που τα άρχιζα. Όμως, για τον πίνακα είναι ακόμη νωρίς να βγάλω συμπέρασμα. Δεν βρήκα ακόμα το βασικότερο, αυτό που έρχεται ξαφνικά και αναπόφευκτα, με απόλυτη σαφήνεια και μιαν ανεξήγητη κι ανεπαίσθητη μελωδία στην ψυχή, σαν αυτά τα καλοκαιριάτικα πρωινά. Πηγαινοέρχομαι στη σιγαλιά του πρωινού και όλο σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι. Κι αυτό γίνεται κάθε φορά. Και κάθε φορά πείθομαι πως ο πίνακάς μου είναι ακόμα μόνο μια ιδέα. Δεν είμαι της γνώμης να γνωστοποιώ εκ των προτέρων ακόμα και στους πιο κοντινούς μου φίλους κάτι που ακόμη δεν τελείωσε. Όχι από ζήλο στη δουλειά μου, απλώς νομίζω πως είναι δύσκολο να προβλέψει κάνεις τι θα γίνει τελικά το παιδάκι που σήμερα ακόμη βρίσκεται κούνια. Έτσι είναι δύσκολο να κρίνει κανείς ένα έργο, όχι που όχι μόνο δεν τε...

Ο Τζινγκίζ Αϊτμάτωφ, ήταν λογοτέχνης με καταγωγή από τη Ρωσία και την Κιργιζία. Το όνομα Τζινγκίζ είναι το ίδιο με εκείνο του Τζένγκις Χαν. Ανήκει στην πρώτη γενιά της διανόησης της Κιργιζίας, που εμφανίστηκε σ' αυτή την ορεινή χώρα μετά την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917. Έχει γράψει στα ρώσικα και στα κιργίζικα και ήταν από τους πιο γνωστούς συγγραφείς της χώρας του. Βιογραφία Γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 1928 από οικογένεια υπαλλήλων στο Σεκέρ (Κιργίζικα: Шекер (Şeker)), κοντά στο Tαλάς της Κιργιζίας. Τα παιδικά του χρόνια συνέπεσαν με την περίοδο του ενεργού περάσματος του κιργίζικου λαού στο σοσιαλιστικό τρόπο ζωής. Πρόλαβε όμως και το νομαδικό τρόπο ζωής, όπως οι πρόγονοί του. Ήταν μαθητής στο σοβιετικό σχολείο του χωριού του. Άρχισε να δουλεύει από πολύ μικρός και στα 14 του ήταν ήδη γραμματέας στο σοβιέτ του χωριού του. Αργότερα έκανε και άλλες δουλειές: φοροεισπράκτορας, φορτωτής, βοηθός μηχανοδηγού και συνέχισε με άλλες δουλειές. Το 1937, ο πατέρας του συνελ...

Για περισσότερα από πενήντα έξι χρόνια, η Ποντικοπαγίδα ενθουσιάζει το κοινό στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου. Το μακροβιότερο θεατρικό έργο στον κόσμο έκανε πρεμιέρα, για πρώτη φορά, το 1952 στο θέατρο The Ambassandors, με πρωταγωνιστή τον σπουδαίο ηθοποιό Σερ Ρίτσαρντ Ατένμπορο. Το αρχικό πρόγραμμα για την Ποντικοπαγίδα δεν είχε τίτλο στο εξώφυλλο, μόνο μια ποντικοπαγίδα ζωγραφισμένη πάνω σε μια πιτσιλιά Κόκκινου χρώματος. Έκτοτε, πολλοί διάσημοι ηθοποιοί έχουν παίξει στην εξυπνότερη ιστορία μυστηρίου του Βρετανικού θεάτρου. Η ίδια η Αγκάθα Κρίστι δεν περίμενε να έχει τέτοια επιτυχία. Στην αυτοβιογραφία της, αναφέρεται σε μία συζήτηση με έναν έμπιστο φίλο της. “Θα του δώσω 14 εβδομάδες το πολύ” είπε ο φίλος της για να του απαντήσει η Αγκάθα Κρίστι “Δεν πρόκειται να αντέξει τόσο, 8 εβδομάδες και αν…” Στις 25 Απριλίου 1955 είχε χίλιες παραστάσεις, ενώ στις 13 Σεπτεμβρίου 1957 ανακηρύχθηκε το μακροβιότερο έργο του West End. Στις 9 Δεκεμβρίου 1964 είχε φτάσει τις 5000 παραστάσεις, ενώ...

627: Μάχη της Νινευή: Ο στρατός του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ηράκλειου συντρίβει τους Πέρσες στη μάχη της Νινευί, κοντά στα Γαυγάμηλα και ανακτά όλες τις βυζαντινές επαρχίες στην Εγγύς Ανατολή. 1800: Η Ουάσινγκτον γίνεται πρωτεύουσα των ΗΠΑ. 1803: Οι Σουλιώτες αναγκάζονται να έρθουν σε συμφωνία με τον Αλή Πασά. Εγκαταλείπουν το Σούλι και καταφεύγουν στα Ιόνια Νησιά. 1820: Οι Σουλιώτες επανέρχονται στην πατρίδα τους, μετά από συμφωνία με τον Αλή Πασά, και μετέχουν στον πόλεμο μαζί του εναντίον του σουλτάνου. 1868: Ιδρύεται η Ανακτορική Φρουρά, η σημερινή Προεδρική Φρουρά. 1909: Το Πατριαρχείο διαμαρτύρεται προς την Πύλη για τον από μέρους των τουρκικών αρχών αυθαίρετο διορισμό Τούρκων και Εβραίων εφόρων στα ελληνικά σχολεία. 1911: Στην Ελλάδα γίνονται τα εγκαίνια του νέου Εργατικού Κέντρου, παρουσία του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου και άλλων επισήμων. Την ίδια μέρα το Δελχί αντικαθιστά την Καλκούτα ως πρωτεύουσα της Ινδίας. 1916: «Ανάθεμα» του Ελευθέριου Βενιζέλου ...

Ντυμένη μία φρεσκοπλυμένη άσπρη φούστα, και μία ντρίλινη κλειστή ζακέτα, μ’ ένα άσπρο μαντήλι στο κεφάλι, βαδίζει αργά στο μονοπάτι που περνάει μέσα από τις καλαμιές. Ολόγυρα ερημιά.  Το καλοκαίρι έφυγε. Στον κάμπο δεν ακούγονται πια φωνές. Τα φορτηγά αυτοκίνητα δεν σηκώνουν κουρνιαχτό στους χωραφόδρομους. Δε φαίνονται πια τα κομπάιν. Τα κοπάδια δεν ήρθαν ακόμα να βοσκήσουν στα θερισμένα χωράφια. Μακριά, πέρα από την γκρίζα δημοσιά, απλώνεται απέραντα η φθινοπωρινή στέπα.  Πάνω της πλανιούνται σιωπηλά τα πουπουλένια σύννεφα. Ο αγέρας φυσάει αθόρυβα πάνω από τον κάμπο αναδεύοντας τις φτέρες και τα ξερά χορτάρια, και χάνεται προς το ποτάμι. Στην πρωινή παγωνιά μοσχοβολάει βρεγμένη χλόη.  Η γη ξεκουράζεται αφού δώρισε τον καρπό της. Όπου και να ναι θ’ αρχίσουν οι βροχές. Κι ύστερα το πρώτο χιόνι θα σκεπάσει τη γη. Θα ξεσπάσουν οι θύελλες. Για την ώρα όμως βασιλεύει παντού ησυχία και σιωπή. Βαδίζει ολομόναχη.  Να, τώρα, στέκεται και ώρα πολλή χ...