Τζινγκίζ Αϊτμάτωφ - Το μάτι της καμήλας, Απόσπασμα
Δεν είμαι καθόλου σπουδαστής. Δεν προσπάθησα καν να μπω σε Ινστιτούτο. Όταν τελείωσα το σχολείο ήρθα εδώ, στο Αναρχάι. Στη συνέλευση που έγινε πριν την αναχώρησή μας, μας είπαν ότι εμείς, συνεπώς και γω, είμαστε “οι ένδοξοι κατακτητές των χέρσων γαιών, οι τολμηροί σκαπανείς των παρθένων εδαφών”. Να τι ήμουνα στην αρχή! Αλλά τώρα; Ντρέπομαι και να το πω: “ακαδημαϊκός”. Έτσι με βάφτισε ο Αμπακίρ. Και το φταίξιμο είναι δικό μου. Δεν ξέρω να κρύβω τις σκέψεις μου, ονειρεύομαι φωναχτά, σαν παιδάκι, και ξυπνώ όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να γελούν μαζί μου. [...] Μόνος μου ζήτησα να με στείλουν εδώ. Κανένας δε με υποχρέωσε. Άλλοι πήγανε στο Καζακστάν, σε αληθινά χέρσες γαίες, σ’ αυτές που γράφουν οι εφημερίδες. Μα στο Αναρχάι ήρθα μονάχα εγώ. Είναι άλλωστε η πρώτη άνοιξη που εργάζονται εδώ, κι είναι δυο μονάχα τραχτέρια. Πριν ένα χρόνο ο γεωπόνος Σιρόκιν - αυτός είναι εδώ υπεύθυνος για όλα - έσπειρε δοκιμαστικά σε μια μικρή έκταση κριθάρι. Λένε πως δεν πήγε άσχημα. Αν κ...