Φάρος του Πνεύματος

  Η γνωστή φράση «πήρε το κρίμα στο λαιμό του» λέγεται όταν κάποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για μια πράξη που ουδέποτε διέπραξε. Σύμφωνα με τον Τάκη Νατσούλη, η φράση προέρχεται από τη βυζαντινή εποχή όποτε κι όταν κάποιος πλούσιος καταδικαζόταν να μείνει στη φυλακή, είχε δικαίωμα να βάλει κάποιον άλλο στη θέση του, τον οποίο, βέβαια πλήρωνε πλουσιοπάροχα. Το δικαίωμα αυτό το είχαν μόνο όσοι καταδικάζονταν λιγότερο από ένα χρόνο. Οι άνθρωποι αυτοί, που δέχονταν να μπουν στη φυλακή, ονομάζονταν «κριματάρηδες», επειδή έπαιρναν τα αμαρτήματα των άλλων πάνω τους. Από τότε έμεινε και η φράση «το κρίμα στο λαιμό του». Πηγή:  newsbeast.gr

  Το 1920, ένα μετασκευασμένο επιβατικό ατμόπλοιο περιέρχεται στην ιδιοκτησία της «Ηπειρωτικής Ατμοπλοΐας» και φέρει το όνομα «Πόπη». Το «Πόπη» ήταν ένα παλαιό σε ηλικία σκαρί, που όταν εντάχθηκε στην εταιρεία του Ποταμιάνου μετρούσε ήδη σαράντα χρόνια ζωή. Είχε ξεκινήσει ως ιδιωτική θαλαμηγός αναψυχής και αφού άλλαζε διαρκώς ιδιοκτήτες κατέληξε να μετασκευαστεί σε πλοίο ακτοπλοΐας. Το πλοίο  Το «Πόπη», χωρητικότητας 600 τόνων και μήκους 62 μέτρων (186 πόδια), ανέπτυσσε ταχύτητα 9-10 μιλίων την ώρα και όπως έγραψε η εφημερίδα «Ελεύθερος Ανθρωπος» ήταν «ανασφάλιστον, ως άλλωστε είναι ανασφάλιστα όλα τα σκάφη της Ακτοπλοΐας διά λόγους οικονομιών». Αρχικά, το πλοίο ονομαζόταν «Sayonara» και είχε αμερικανική σημαία. Το 1919 αγοράστηκε από τους Αθαν. Σπ. Βαλλιάνο κατά 75% και Γεράσιμο Φωκά, ιατρό στο Παρίσι, κατά 25%, ύψωσε την ελληνική σημαία και μετονομάστηκε σε «Κεφαλληνία». Μετά από λίγους μήνες η κυριότητά του περιήλθε στον Γεώργιο Ποταμιάνο κατά 80% και στους αδελφούς Ευστάθι...

Φράση ταυτισμένη με την επιμονή είναι το «θα το κάνεις και θα πεις κι ένα τραγούδι». Η φράση ξεκίνησε από τα γλέντια, τα συμπόσια, σύμφωνα με τον Τάκη Νατσούλη. Σ’ αυτά πολλές φορές κάποιος που τα έχει «τσούξει», επιμένει να πιει ο σύντροφός του, ο οποίος όμως δε θέλει. Αυτός όμως επιμένει με τη φράση: «μα δεν μπορείς, θα το πιεις» και ενώ ο άλλος συνεχίζει να αρνιέται, εκείνος με φιλική πάντοτε διάθεση του ξαναλέει: «έλα, θα το πιεις και θα πεις κι ένα τραγούδι». Σε μερικά, μάλιστα, μέρη λένε: «θα το κάνεις και θα χορέψεις». Πηγή:  newsbeast.gr

  Πανάκεια είναι ονομάζεται το φάρμακο που θεραπεύει όλες τις ασθένειες, καθώς και μεταφορικά η λύση και θεραπεία για όλα τα προβλήματα. Παράλληλα, η φράση «αυτό είναι πανάκεια» χρησιμοποιείται ειρωνικά για να χαρακτηρίσει μεθόδους και συστήματα πολιτικά, κοινωνικά και άλλα, τα οποία προτείνονται για να διορθώσουν τα «κακώς κείμενα». Η Πανάκεια στη μυθολογία ήταν κόρη του Ασκληπιού. Άλλα παιδιά του ήταν η Ιασώ, η Ακεσώ, η Αίγλη, η Υγεία, ο Τελεσφόρος, ο Άκεσις, ο Ευμαρίων, ο Ιανίσκος και ο Αλεξήνωρ. Η λέξη «πανάκεια» παράγεται από το «παν» και το ρήμα «ακέομαι» που σημαίνει θεραπεύω. Η έννοιά της, λοιπόν, είναι «παντοθεραπεία». Από το ίδιο ρήμα «ακέομαι» παράγονται και τα ονόματα Ακεσώ και Άκεσις. Από την Πανάκεια είχαν ονομαστεί από τους αρχαίους διάφορα βότανα «πάνακες» που τα χρησιμοποιούσαν σε πολλές θεραπείες και κυρίως για τα δηλητηριώδη δαγκώματα των φιδιών και για να γιατρέψουν τις πληγές. Πηγή:  newsbeast.gr

Πολύ συχνά οι Αρματολοί του 1821 έπαιζαν μεταξύ τους ένα επικίνδυνο παιχνίδι, που στοίχισε πολλές φορές τη ζωή παλικαριών. Έπαιρναν μια κουμπούρα γιομάτη, σήκωναν τη σκανδάλη της, την ακουμπούσαν ορθή πάνω σε μια πέτρα ίσια κι ένας απ’όλους- με μια σειρά ορισμένη- τη στριφογυρνούσε με το δεξί του χέρι, όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Ενόσω η κουμπούρα αυτή περιστρεφόταν, τα κλεφτόπουλα, καθισμένα ολόγυρα, τραγουδούσαν. Τέλος η κουμπούρα έπεφτε πάνω στην πέτρα κι έπαιρνε φωτιά... Όταν δεν έπιανε φωτιά, την έπαιρνε ο διπλανός κι άρχιζε με τη σειρά του να τη στριφογυρίζει μέχρι αποτελέσματος. Η σφαίρα συνήθως έπαιρνε κάποιον απ’όλους. Όταν όμως δεν χτυπούσε κανέναν, έλεγαν ότι αυτό ήταν το θέλημα της μοίρας. Το κλέφτικο αυτό παιχνίδι το απαγόρευσε ο Κολοκοτρώνης με αυστηρές διαταγές. «Δεν με νοιάζει για τα τομάρια σας» τους έλεγε, «αλλά για το μπαρούτι που χάνεται άδικα!» Κι ύστερα συμπλήρωνε: «Μοναχά εσάς συλλογιέμαι, παλικάρια μου! Δοξασμένος είναι ο θάνατος πάνω στη μάχη, όχι όμως και στα κα...

  Η φράση «δίνω τόπο στην οργή», δηλαδή αφήνω κατά μέρος το αίσθημα θυμού, προσπαθώ να ηρεμήσω, έχει την προέλευσή της στην αρχαιότητα. Στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή (718) βρίσκουμε σχετικό στίχο: «Είκε θυμώ και μετάστασιν δίδου». Αυτά τα λόγια λέει ο Αίμωνας στον πατέρα του, τον Κρέοντα, που επιμένει να τιμωρήσει την Αντιγόνη, γιατί δεν υπάκουσε στη διαταγή του και έθαψε το νεκρό αδελφό της, Πολυνείκη. «Είκε» σημαίνει υποχώρησε, «θυμώ και» αντί «και θυμώ μετάοτασιν δίδου» και άλλαξε γνώμη, δηλαδή δώσε τόπο στην οργή. Στις «Ευμενίδες» του Αισχύλου (847) λέει η θεά Αθηνά στο Χορό (των Ευμενίδων): «Οργάς ξυνοίσω σοι. Γεραιτέρα γαρ ει». Η λ έξη οργή έχει και τη σημασία: διάθεσης, των αισθημάτων, όπως κι εδώ «θα δώσω τόπο στην οργή», θα υποχωρήσω και θα ανεχθώ τις διαθέσεις σου (ξυνοίσω που σημαίνει συνοίσω , μέλλων του συμφέρω, εδώ ανέχομαι, συγχωρώ, υπομένω), γιατί είσαι γεροντότερη «οργή είκειν» κ.ά. Πηγή:  newsbeast.gr

  Όταν θέλουμε ειρωνικά να δείξουμε τη δυσανάλογη αξία που προσδίδεται σε κάτι, σε σχέση με την πραγματική του αξία, χρησιμοποιούμε τη γνωστή φράση «σπουδαία τα λάχανα» ή «σιγά τα λάχανα». Ο Τάκης Νατσούλης, υποστηρίζει ότι η φράση ξεκίνησε από το εξής περιστατικό: Σε κάποιο χωριό, πριν από το 1821, πέρασε ο απεσταλμένος τού Μπέη, για να εισπράξει τη «δεκάτη». Η δεκάτη ήταν κι αυτή μία από τις πολλές φορολογίες των χρόνων εκείνων. Όλοι όμως οι χωρικοί τού απάντησαν πως δεν είχαν να πληρώσουν τον φόρο, γιατί τα λάχανά τους (λάχανα ήταν η παραγωγή τους) έμεναν απούλητα. Τότε ο φοροεισπράκτορας τούς είπε πως θα έστελνε ζώα και ανθρώπους, για να φορτώσει τα λάχανα και έτσι να «πατσίζανε» με το χρέος τους. Έτσι και έγινε. Από τότε, έμεινε να λένε οι χωρικοί (προφανώς ειρωνικά): «Σπουδαία τα λάχανα» για να πατσίσουν τα χρωστούμενα. Πηγή:  newsbeast.gr

  Όταν βλέπουμε ξαφνικά κάποιον γνωστό ή φίλο μας, που δεν τον περιμέναμε, συνηθίζουμε να λέμε την έκφραση «κατά φωνή κι ο γάιδαρος». Οι Φαραώ στην Αίγυπτο είχαν γαϊδάρους εξημερωμένους, που τους χρησιμοποιούσαν με τον ίδιο τρόπο, που τους χρησιμοποιούμε κι εμείς σήμερα. Οι αρχαίοι, τους θεωρούσαν σαν σύμβολο πολλών αρετών και σαν ιερά ζώα. Θεωρούσαν μάλιστα, πως όταν ένας γάιδαρος γκάριζε, προτού αρχίσει μια μάχη, οι Θεοί τους προειδοποιούσαν για την νίκη, όπως αναφέρει ο Τάκης Νατσούλης. Ήταν δηλαδή ένας καλός οιωνός. Δίνοντας την προέλευση της φράσης, ο Νατσούλης αναφέρει ότι κάποτε ο Φωκίωνας ετοιμαζόταν να επιτεθεί στους Μακεδόνες του Φιλίππου, αλλά δεν ήταν τόσο βέβαιος για το αποτέλεσμα, επειδή οι στρατιώτες του ήταν λίγοι. Τότε αποφάσισε να αναβάλει για λίγες μέρες την επίθεση, ώσπου να του στείλουν τις επικουρίες, που του είχαν υποσχεθεί οι Αθηναίοι. Πάνω όμως, που ήταν έτοιμος να διατάξει υποχώρηση, άκουσε ξαφνικά το γκάρισμα ενός γαϊδάρου απ' το στρατόπεδό του. «Κατά φων...

  Την έκφραση «νισάφι πια» τη χρησιμοποιούμε για να ζητήσουμε έλεος και να μας λυπηθούν. Η έκφραση δεν προέρχεται από κάποια ιστορία, αλλά προκύπτει από τη μετάφραση μιας τούρκικης λέξης. «Insaf» στα Τουρκικά σημαίνει έλεος και προέρχεται από το αραβικό «νασφ» ή «νασφέτ», που σημαίνει δικαιοσύνη, όταν κάνεις δηλαδή με ευσυνειδησία, ενεργείς δίκαια. Πηγή:  newsbeast.gr

Τη φράση «άρτζι μπούρτζι και λουλάς» χρησιμοποιείται για μια σειρά πραγμάτων ασύνδετων μεταξύ τους, χωρίς καμία λογική συνοχή. Δύο εκδοχές δίνει ο Τάκης Νατσούλης για την έκφραση: Σύμφωνα με την πρώτη, όταν ο Καποδίστριας έγινε κυβερνήτης της Ελλάδας, οι διάφοροι οπλαρχηγοί που δεν είχαν παρατήσει ακόμη τα όπλα τους, πήγαιναν στο Ναύπλιο και ζητούσαν διάφορα προσωπικά ρουσφέτια, κυρίως όμως χρήματα, για να μπορέσουν να κινηθούν. Ο Καποδίστριας έκανε ό,τι μπορούσε για να ικανοποιήσει τις ανάγκες τους, όμως τα πράγματα ήταν δύσκολα καθώς τα ταμεία ήταν άδεια. Ωστόσο, αν κι ο κυβερνήτης εξηγούσε στους οπλαρχηγούς την κατάσταση, εκείνοι δεν ενδιαφερόντουσαν για την κατάσταση και συνέχιζαν να τον ενοχλούν. Όταν ο Καποδίστριας τους είπε ότι δεν έπρεπε να ελπίζουν σε τίποτε, γιατί δεν υπήρχαν χρήματα, οι οπλαρχηγοί -θερμόαιμοι καθώς ήταν- «άναψαν» και του είπαν: «Αν δεν μας τακτοποιήσεις στα γρήγορα, θα πάρουμε τα 'αρκεβούξιά' μας (όπλα της εποχής) και τον λουλά μας (μέρος του ναργιλέ...

  Για όσους αδιαφορούν για κάτι, ακόμη και για έναν άλλον άνθρωπο, λέμε πως «δεν τους καίγεται καρφί». Σύμφωνα με τον Τάκη Νατσούλη, η φράση έρχεται από τη Βυζαντινή εποχή. Όσο οι Τούρκοι έζωναν στενότερα την Κωνσταντινούπολη, τόσο οι Βυζαντινοί πρόσεχαν και οχύρωναν την Πελοπόννησο, για να την έχουν σαν καταφύγιο. Όταν πήγε να καλογερέψει εκεί ο αυτοκράτορας Ιωάννης Καντακουζηνός, περιγράφει το Μυστρά «Σκυθίας ερημότερον». Οι επιδρομές των Σαρακηνών, οι πόλεμοι των Ελλήνων με τους Φράγκους της Αχαΐας και η αιώνια φαγωμάρα των τοπικών αρχόντων, είχαν καταστρέψει ολότελα τον τόπο. Κανείς δεν μπορούσε να βγει από το σπίτι του ούτε μέρα ούτε νύχτα, χωρίς να βαστά όπλα. Οι Παλαιολόγοι έβαλαν τάξη, ειρήνεψαν τα μέρη και με τον Μυστρά, που έφτασε να `χει σαράντα χιλιάδες κατοίκους, ζωντάνεψαν τον ελληνισμό εκείνους τους χρόνους. Παρόλα αυτά ολόκληρη η Πελοπόννησος κι ο Μυστράς μαζί, λίγο έλειψε να επαναστατήσουν, όταν στη θέση του γενικού τοποθετήθηκε ο Δημήτριος Παντεχνής, άνθρωπος που ...

Όταν θέλουμε να απειλήσουμε κάποιον ότι εάν συνεχίσει έτσι, θα μας κάνει εχθρούς του, λέμε τη φράση «θα γίνουμε από δύο χωριά». Σύμφωνα με τον Τάκη Νατσούλη, από τα πολύ παλιά χρόνια, οι Έλληνες είχαμε το διχασμό, την αλληλοσύγκρουση, που μας προκάλεσε περισσότερα δεινά απ’ ό,τι οι εθνικοί εχθροί μας. Οι Ιταλοί έλεγαν για μας: «Δύο Έλληνες, τρεις γνώμες». Αυτή η κατάσταση βασίλευε, ιδίως άλλοτε, και μεταξύ γειτονικών χωριών. Αφορμή να τσακωθούν δύο χωριά ήταν, τα όρια δήμων ή κοινοτήτων, τα εδάφη βοσκής, η χάραξη καινούργιου δρόμου κ.λπ. Έτσι έμεινε και η φράση «θα γίνουμε από δύο χωριά», δηλαδή θα γίνουμε εχθροί σαν να είμαστε από δύο διαφορετικά χωριά. Πηγή:  newsbeast.gr

Η γνωστή έκφραση «και οι τοίχοι έχουν αφτιά» λέγεται προκειμένου να ειδοποιήσουμε κάποιον να φυλάγεται. Από τα αρχαιότατα χρόνια και ως τον Μεσαίωνα, η άμυνα μιας χώρας εναντίον των επιδρομέων, ήταν κυρίως τα τείχη που την κύκλωναν. Τα τείχη αυτά χτιζόντουσαν, συνήθως, με τη βοήθεια των σκλάβων και των αιχμαλώτων που συλλαμβάνονταν στις μάχες. Οι μηχανικοί, όμως, ανήκαν απαραίτητα στο στενό περιβάλλον του άρχοντα ή του βασιλιά, που κυβερνούσε τη χώρα, όπως αναφέρει ο Τάκης Νατσούλης. Τέτοιοι πασίγνωστοι μηχανικοί, ήταν ο Αθηναίος Αριστόθουλος -ένας από αυτούς που έχτισαν τα μεγάλα τείχη του Πειραιά-, ο Λαύσακος, που ήταν στενός φίλος του Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου και ο Ναρσής, που υπηρετούσε κοντά στο Λέοντα τον Σγουρό. Όταν ο τελευταίος, κυνηγημένος οπό τους Φράγκους κλείστηκε στην Ακροκόρινθο, ο Ναρσής τού πρότεινε ένα σχέδιο φρουρίου, που έγινε αμέσως δεκτό. Το χτίσιμό του κράτησε ολόκληρο χρόνο κι όταν τέλειωσε, αποδείχτηκε πράγματι πως ήταν απόρθητο Στα τείχη του φρουρίου ο Ναρ...

Έκφραση απόλυτης καταστροφής είναι και το «δεν έμεινε ρουθούνι» που συχνά λέμε όταν έχουμε ξεπαστρέψει τα πάντα και τους πάντες. Σύμφωνα με τον Τάκη Νατσούλη, κατά τον Μεσαίωνα επικρατούσε η συνήθεια να κόβουν οι νικητές στρατηγοί τα αυτιά και τις μύτες των εχθρών τους, που είχαν πέσει στις μάχες… Αυτά τα «τρόπαια», τα έβαζαν μέσα σε σάκους και τα έστελναν στο κέντρο, για να γίνει γνωστό το μέγεθος της νίκης τους. Ο χρονικογράφος Γεώργιος Κερδηνός αναφέρει πως ο στρατηγός Γεώργιος Μανιακής, αφού σκότωσε πολλούς Άραβες: τας ρίνας και τα ώτα των πεσόντων αποτεμών διεκόμισεν εν Καπποδοκία τω βασιλεί». Ένα δε ποντιακό ακριτικό τραγούδι μάς λέει ότι ο ήρωας: «Χιλίους απ’ έμπρ’ εσκότωσεν και μύριους απ' οπίσω, εννιά κοφίνα φόρτωσεν ωτία και μυτία». Δεν έμεινε δηλαδή κατ’ αυτόν τον τρόπο άκοφτο ρουθούνι. Έτσι εξηγείται η σημερινή φράση «δεν έμεινε ρουθούνι» και στη Λέσβο «δεν έμεινε μύτη». Πηγή:  newsbeast.gr

Παροιμιώδης φράση άρνησης είναι το γνωστό «να λείπει το βύσσινο», που λέμε όταν θέλουμε να δηλώσουμε ότι δεν επιθυμούμε κάτι που μας προτείνουν. Σύμφωνα με τον Τάκη Νατσούλη, η φράση αυτή και η εναλλακτική «να μένει το βύσσινο», γεννήθηκε γύρω στα 1905-1908. Ο μύθος λέει ότι κάποτε, κάποιος ψηφοφόρος ενός βουλευτή παρήγγειλε στο σερβιτόρο του καφενείου, που συναντήθηκαν, ένα γλυκό βύσσινο, για να τον κεράσει κι έτσι να πετύχει ρουσφετάκι του. Ο βουλευτής, όμως, σκληρό καρύδι, δε φαινόταν να θέλει να τον βοηθήσει. Αγανακτισμένος τότε ο ψηφοφόρος, που έβλεπε πως άδικα θα τον κερνούσε, φώναξε δυνατά στο σερβιτόρο: «Να μένει το βύσσινο!». Πηγή:  newsbeast.gr

«Τα φόρτωσε στον κόκορα» είναι μια φράση που συνήθιζαν να ακούν συχνά οι αδιάβαστοι μαθητές, μιας και σημαίνει ότι εγκαταλείπουμε κάθε προσπάθεια και αφήνουμε τα πράγματα να εξελιχθούν όπως έρθουν, με λίγα λόγια αδιαφορούμε. Μερικοί υποστηρίζουν ότι η φράση ίσως να προέρχεται από τις κοκορομαχίες, όπως λέει ο Τάκης Νατσούλης. Οι παίκτες στοιχημάτιζαν, κάτι που σήμαινε δηλαδή ότι πάνω στους κόκορες δηλαδή κρεμούσαν (φόρτωναν) περιουσίες. Στον κόκορα δηλαδή φόρτωναν τα χρήματά τους και συχνά τα έχαναν. Πηγή:  newsbeast.gr

Λέγοντας ότι «πήραμε τον αέρα» κάποιου, εννοούμε ότι καταφέραμε να υπερτερήσουμε και να βρεθούμε σε πλεονεκτική θέση έναντι αυτού. Η φράση προέρχεται από τις ναυμαχίες των παλαιότερων χρόνων, όποτε και τα πολεμικά καράβια προσπαθούσαν να έχουν με το μέρος τους τον αέρα, για να κινούνται ευκολότερα προς τα εχθρικά καράβια με τα πανιά τους υψωμένα. Όποιος μπορούσε να εκμεταλλευτεί καλύτερα τον αέρα, μπορούσε να κινηθεί πιο γρήγορα, άρα και να νικήσει. Έτσι, όποιος έπαιρνε τον αέρα, ήταν και νικητής. Πηγή:  newsbeast.gr

Για να κάνει λόγο κάποιος σκωπτικά ή ειρωνικά για μία απραγματοποίητη υπόσχεση έχει καθιερωθεί η χρήση της φράσης "Χαιρέτα μου τον πλάτανο". Σύμφωνα με διάφορες διαδικτυακές πηγές, καθώς όλα τα χωριά είχαν πλάτανο στην κεντρική πλατεία, όταν δυο συγχωριανοί συναντιόνταν σε ξένο μέρος. Κατά τον αποχαιρετισμό τους έλεγαν "χαιρέτα μου τον πλάτανο" εννοώντας στην ουσία να δώσει χαιρετίσματα σε όλους στο χωριό. Επειδή όμως συνήθως ήταν κάτι που δεν τηρούσε κανείς από τους δύο, η φράση ταυτίστηκε με τις δεσμεύσεις που κανείς δεν τηρούσε. Ωστόσο, άλλες πηγές αναφέρουν πως είναι διαφορετική η προέλευση της φράσης, την οποία χρησιμοποιούσαν κατά την Επανάσταση του 1821 οι αρματολοί. Λέγεται πως όταν στις 25 Μαρτίου 1821 ο Παλαιών Πατρών Γερμανός κήρυξε την εθνική επανάσταση, κρέμασε το λάβαρο σε έναν μεγάλο πλάτανο που βρισκόταν στην αυλή της Μονής και από περνούσαν όλοι για να κοινωνήσουν. Όταν κάποιος από τους αγωνιστές της Επανάστασης πήγαινε να πάρει εντολές ή να...

Η έκφραση «δεν κάνει/φτάνει ούτε για ζήτω» χρησιμοποιείται στην καθομιλουμένη είτε κυριολεκτικά, όταν κάτι δεν φτάνει, δηλαδή δεν επαρκεί, είτε μεταφορικά και υποτιμητικά για ανθρώπους ανάξιους και κατώτερους των περιστάσεων.  Η προέλευσή της συνδέεται με τις εκλογές και συγκεκριμένα με τις προεκλογικές περιόδους του παρελθόντος. Μετά τα χρόνια του Όθωνα, όταν ξεκινούσε ο κοινοβουλευτισμός στην Ελλάδα και οι πολιτικοί ετοίμαζαν μια προεκλογική ομιλία, για να είναι σίγουροι για την επιτυχία της, μίσθωναν κόσμο για να ζητωκραυγάζει. Για την επιλογή των «φανατικών» μάλιστα, γινόταν εξετάσεις κατά τις οποίες οι υποψήφιοι συγκεντρώνονταν σε μια αλάνα και φώναζαν «ζήτω» και «μπράβο». Όσοι δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις, απορρίπτονταν με την έκφραση: «Αυτός δεν κάνει ούτε για ζήτω». Έτσι ο υποψήφιος κλακαδόρος έχανε το μάλλον εύκολο μεροκάματο.  Η έκφραση ταυτίστηκε με την υποτίμηση κάποιου και χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει τον άχρηστο και τον ανίκανο, ακόμη και για την ...

Στην καθημερινότητά μας χρησιμοποιούμε αρκετές παροιμιώδεις εκφράσεις θέλοντας να εκφράσουμε σκέψεις και συναισθήματα. Με τη φράση "Περσινά ξινά σταφύλια" συνήθως εκφράζουμε καθυστέρηση ή κάποια απογοήτευση και ενίοτε υπεροψία. Όταν τη λέμε με υπεροψία σημαίνει ότι "το ξέρω ήδη, το έχω κάνει ήδη", ενώ τη χρησιμοποιούμε και ως ένδειξη έλλειψης ενθουσιασμού ή όταν δεν μας αρέσει η προτεινόμενη λύση. Τη χρησιμοποιούμε για να επισημάνουμε ότι αυτήν τη λύση την έχουμε δοκιμάσει στο παρελθόν και δεν μας ικανοποίησε. Επίσης, τη λέμε για πράγματα που δεν μας ενδιαφέρουν πια, που τα επαναφέρει κάποιος άκαιρα στη συζήτηση. Ξεπερασμένα πράγματα, τα οποία ανασύρονται μάταια, αλλά και γι' αυτόν που ανακινεί παλαιές ιστορίες. Πηγή:  enikos.gr