Νέρωνας
Ο Νέρων γεννήθηκε με το όνομα Λεύκιος Δομίτιος Αηνόβαρβος στις 15 Δεκεμβρίου του 37, ως ο μόνος γιος του Γναίου Δομίτιου Αηνόβαρβου υπάτου και της Ιουλίας Αγριππίνας της Νεότερης, δισεγγονής του Οκταβιανού Αυγούστου, κόρης του στρατηγού Γερμανικού και αδερφής του Αυτοκράτορα Καλιγούλα. Ο πατέρας του, αξιωματούχος στην Αυλή του Καλιγούλα, ο οποίος καταγόταν από τον Αύγουστο αλλά και από τον Μάρκο Αντώνιο, απεβίωσε όταν ο Λούκιος ήταν μόλις τριών ετών. Ο νεαρός δεν προοριζόταν για το ανώτατο αξίωμα, καθώς ο Καλιγούλας αναμενόταν να έχει δικό του αρσενικό απόγονο. Όμως ο πρόωρος φόνος του οδήγησε στη διαδοχή του στον θρόνο από τον ηλικιωμένο θείο του Κλαύδιο· ο γάμος του τελευταίου με την Ιουλία Αγριππίνα έκανε αυτομάτως τον Λούκιο υιοθετημένο γιο του αυτοκράτορα (με το όνομα Νέρων Κλαύδιος Καίσαρ Δρούσος) και πιθανό διάδοχο. Το 51 ο δεκατετράχρονος Νέρων κηρύχθηκε ενήλικος και έγινε ανθύπατος. Δύο χρόνια μετά νυμφεύθηκε, κατ' εντολή του Κλαύδιου, την κόρη του τελευταίου Κλαυδία Οκταβία.
Στην διάρκεια των αυτοκρατορικών χρόνων της Ρώμης, μία σειρά φιλόδοξων, εγωπαθών, αυτοκαταστροφικών αυτοκρατόρων κυβέρνησαν την Ρώμη. Μετά τις ευτυχισμένες ημέρες του Οκταβιανού Αυγούστου και της Pax Romana, οι διάδοχοί του απεδείχθησαν λιγότερο ικανοί και σώφρονες. Πολλών εξ αυτών τα ονόματα έγιναν συνώνυμα κάθε είδους φρικαλεότητος και παράφρονος συμπεριφοράς (βλ. Καλιγούλας).
Μετά την δολοφονία του Καλιγούλα, ο θείος του Κλαύδιος τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Ρώμης, και υπό την προτροπήν της γυναικός του Μεσσαλίνας, προέβη σε εκκαθαρίσεις αντιπάλων και αδιάκριτες εκτελέσεις συγκλητικών και Ρωμαίων αριστοκρατών. Όταν η Μεσσαλίνα παντρεύθηκε τον εραστή της κι επεχείρησε να ανατρέψει τον Κλαύδιο, ο τελευταίος διέταξε την εκτέλεση αμφοτέρων. Τότε, ο Κλαύδιος ενυμφεύθη την νεωτέρα αδελφή του Καλιγούλα, την ίδια του την ανηψιά Αγριππίνα, η οποία από πρότερον γάμον της είχε αποκτήσει ένα γιο, τον Λούκιο Δομίτιο. Ο Κλαύδιος τον υιοθέτησε επισήμως, δίδοντάς του το οικογενειακό όνομα Νέρων.
Το 51 μ.Χ., ο Κλαύδιος ανεκήρυξε τον Νέρωνα ως διάδοχό του για τον θρόνο. Η μητέρα του Νέρωνος, Αγριππίνα, είδε την εξέλιξη αυτή ως μία ευκαιρία να χρησιμοποιήσει τον γιο της πρώτον για να διασφαλίσει την ζωή της από τον Κλαύδιο (Τάκιτος, Annales XII.62,280) και εν συνεχεία ως όργανον για να κατακτήσει τον θρόνο της Ρώμης.
Η Αγριππίνα απεφάσισε να δράσει αδίστακτα. Έβαλε δηλητήριο στο φαγητό του Κλαυδίου, και όταν το δηλητήριο απεδείχθη πως δεν ήταν αρκετά δραστικό, διέταξε τον προσωπικόν ιατρόν του Κλαυδίου, ο οποίος συμμετείχε στην συνωμοσία, να του δώσει μεγαλυτέρα δόση δηλητηρίου. Έτσι, το 54 μ.Χ. ο Κλαύδιος δολοφονήθηκε δηλητηριασμένος και έτσι άνοιξε ο δρόμος για τον Νέρωνα να εμφανισθεί στο προσκήνιο. Ο Νέρων ανηγορεύθη αυτοκράτωρ στις 14 Οκτωβρίου 54 μ.Χ., μία ημέρα μόλις μετά τον θάνατον του Κλαυδίου, και παρέμεινε στον θρόνο έως τις 9 Ιουνίου 68 μ.Χ., οπότε και αυτοκτόνησε ευρισκόμενος εκτός Ρώμης, όταν η Πραιτωριανή Φρουρά τον εγκατέλειψε και υπεστήριξε τον Γάλβα για τον ρωμαϊκό θρόνο ( Σουητώνιος, Νέρων, VIII, XLIX). Παρά τις έντονες φήμες που εκυκλοφόρησαν περί αναμείξεως του Νέρωνος στον θάνατο του θετού του πατρός Κλαυδίου, ο Νέρων φρόντισε να κηδεύσει με πολλές τιμές τον Κλαύδιο και να τον θεοποιήσει (Σουητώνιος, Νέρων, IX, XXXIII).
Έτσι, ο Νέρων σε ηλικία μόλις δεκαέξι ετών, έγινε ο νεώτερος αυτοκράτωρ της Ρώμης. Ο Νέρων ξεκίνησε την διακυβέρνησή του με το να εξαγοράσει με άφθονο χρήμα την Πραιτωριανή Φρουρά, ώστε να εξασφαλίσει την υποστήριξή της. Εν συνεχεία, στον ενθρονιστήριο λόγο του, γραμμένο από τον παιδαγωγό του Σενέκα, υπεσχέθη στην Σύγκλητο ότι θα κυβερνούσε με επιείκεια και μετριοπάθεια, ακολουθώντας το παράδειγμα του Αυγούστου, και μάλιστα είπε ότι θα αποκαθιστούσε κάποιες από τις αρμοδιότητες και εξουσίες της Συγκλήτου (Τάκιτος, Annales XIII.4). Η διακυβέρνηση του Νέρωνος, τουλάχιστον σε επίπεδο δηλώσεων και καλών προθέσεων, ξεκινούσε θετικά. Μία γενική διαπίστωση είναι ότι ο Νέρων αποτελεί μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες προσωπικότητες. Έχει κατηγορηθεί για πολλά και φρικτά εγκλήματα όπως και βάναυσες συμπεριφορές. Οπωσδήποτε, η βίαιη προσωπικότητα του Νέρωνος επηρεάσθηκε από το γεγονός ότι μεγάλωσε σε ένα τέτοιο οικογενειακό περιβάλλον που εδιακρίνετο γα την ανηθικότητα και την εγκληματικότητα. Η μητέρα του Αγριππίνα τον εδίδαξε με το παράδειγμά της ότι για να φθάσει κάποιος στην εξουσία πρέπει να είναι αδίστακτος και να μην διστάζει να καταφεύγει σε δολοφονίες. Άλλωστε, η Αγριππίνα θέλησε να χρησιμοποιήσει τον γιο της Νέρωνα ως πειθήνιο όργανό της για να έχει την πραγματική εξουσία στην Ρώμη. Τελικώς, ο Νέρων φρόντισε να απαλλαγεί από την αδίστακτη και δολοπλόκο μητέρα του. Πρώτα την εξόρισε από το παλάτι και κατόπιν διέταξε την δολοφονία της, όπως θα δούμε εν συνεχεία.
Υπάρχει βεβαίως κια η άλλη θετική πλευρά του Νέρωνος. από τον παιδαγωγό του, τον φημισμένο Σενέκα, έλαβε επιμελημένη μόρφωση. Υπό την επίδραση και καθοδήγηση του Σενέκα, τα πέντε πρώτα χρόνια της διακυβερνήσεως του Νέρωνος υπήρξαν θετικά και ευεργετικά για την αυτοκρατορία, ώστε οι Ρωμαίοι τα ονόμασαν "πενταετία Νέρωνος" (Quinquennium Neronis). Κατά την διάρκεια αυτής της πενταετίας ο Νέρων εισήγαγε αρκετά φιλολαϊκά νομοθετήματα, που σκοπόν είχαν να περιορίσουν τις αυθαιρεσίες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και να προστατεύσουν τα λαϊκά στρώματα. Επίσης, έλαβε μέτρα οικονομικής φύσεως που ελάφρυναν τα φορολογικά βάρη των πτωχοτέρων πολιτών της αυτοκρατορίας (Τάκιτος, Annales XIII.54).
Υπάρχει βεβαίως εξήγηση για την στάση αυτή του Νέρωνος. Ήθελε να είναι λαοφιλής και να έχει την στήριξη των λαϊκών στρωμάτων της Ρώμης όχι τόσον από αγάπη για τον λαό όσον για να έχει την στήριξή τους έναντι των αριστοκρατών συγκλητικών που θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν την εξουσία του. Σύντομα όμως ο Νέρων άρχισε να παραμελεί τα καθήκοντά του ως αυτοκράτωρ και επεδόθη στις τέχνες και τους αγώνες. Μάλιστα, τον περισσότερον καιρόν διέμενε εκτός Ρώμης. (Σουητώνιος, Νέρων ΧΧ). Όπως προείπαμε, ο Νέρων υπήρξε μία αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που μπορούσε να συνδυάζει την εγκληματική συμπεριφορά με τις ευαισθησίες ενός καλλιτέχνη, την βαρβαρότητα με την εκλεπτυσμένη παιδεία. Ο Νέρων ήταν λάτρης του ελληνικού πολιτισμού.
Επεσκέφθη την Ελλάδα και πολλαπλώς εξεδήλωσε τον θαυμασμό του για τους Έλληνες, συμμετείχε δε σε μουσικούς αγώνες στους οποίους κατέλαβε την πρώτη θέση, την οποίαν του απένειμαν οι Έλληνες από σεβασμό προς τον φιλέλληνα αυτοκράτορα. Επίσης, ο Νέρων ανεκήρυξε "την ελευθερία της Ελλάδος" (δηλ. της ρωμαϊκής επαρχίας της Αχαϊας). Η ελευθερία αυτή βεβαίως υπήρξε τυπική και όχι ουσιαστική. Απλώς εσήμαινε κάποιες φορολογικές ατέλειες των Ελλήνων.
Αυτές οι καλλιτεχνικές ενασχολήσεις του Νέρωνος, η παραμέληση των καθηκόντων του, η μακρόχρονη απουσία του από την Ρώμη, αλλά και ο έντονος φιλελληνισμός του, υπήρξαν αιτίες δυσαρεσκείας για τους τοπικιστές Ρωμαίους που θεωρούσαν ότι τέτοιες συμπεριφορές ήσαν απαξιωτικές για την Ρώμη και δεν ταίριαζαν σε ένα Ρωμαίο αυτοκράτορα.
Ένας επιπλέον λόγος για τον οποίον οι ρωμαίοι αριστοκράτες δεν πολυσυμπαθούσαν τον Νέρωνα, ήταν και η καταγωγή του. Δεν ανήκε στους κύκους των μεγάλων και ισχυρών αριστοκρατικών οικογενειών της Ρώμης. Μάλιστα, ο Νέρων δεν ήταν καν ρωμαϊκής καταγωγής. Ο πατέρας του, ο Γνάιος Δομίτιος Αηνόβαρβος, ανήκε στον λαό των Ουόλσκων, που κατοικούσαν νοτίως του Λατίου αλλά είχαν πλήρως εκλατινισθεί. άλλωστε, ο Νέρων περνούσε πολύ από τον καιρό του στην γενέτειρά του πόλη του Άντιου, νοτίως της Ρώμης. Υπήρχε λοιπόν δυσαρέσκεια ιδίως των ανωτέρων στρωμάτων (των αριστοκρατών και των συγκλητικών), η οποία επετάθη όταν άρχισε να εκδηλώνεται πιο έντονα η πιο σκοτεινή πλευρά του χαρακτήρος του, η πιο βίαιη και αποκρουστική. Πλέον η ευδαίμων "πενταετία του Νέρωνος" είχε παρέλθει και την θέση της θα ελάμβανε μία σκοτεινή περίοδος διακυβερνήσεως. Καθώς ο Νέρων είχε υπερβεί την ηλικία των είκοσι ετών, η επιρροή του παιδαγωγού του Σενέκα έβαινε μειουμένη καθώς ο σοφός παιδαγωγός δεν μπορούσε πλέον να χαλιναγωγήσει τον παρορμητικό χαρακτήρα και τις αποκλίνουσες συμπεριφορές του αυτοκράτορος.
Έτσι, το 58 μ.Χ., ο Νέρων ερωτεύθηκε την Ποππαία, σύζυγο του φίλου του Όθωνος. Ο Νέρων τοποθέτησε τον Όθωνα σε μία απομεμακρυσμένη επαρχία του ρωμαϊκού κράτους, την Λουσιτανία, και κάλεσε την Ποππαία να μείνει μαζί του στο παλάτι. Το 59 μ.Χ. ο Νέρων απεφάσισε να ξεφορτωθεί την μητέρα του Αγριππίνα. Την ανάγκασε να επιβιβασθεί σε ένα πλοιάριο το οποίο σχεδόν αμέσως εβυθίσθη, όμως η Αγριππίνα κατόρθωσε να κολυμβήσει ως την ακτή, όπου εκεί την περίμενε ένας υπηρέτης με εντολή να την μαχαιρώσει μέχρι θανάτου. Έτσι, ο Νέρων έβαλε να δολοφονήσουν την μητέρα του για να απαλλαγεί οριστικώς από τις ραδιουργίες της. Εν συνεχεία, ο Νέρων χώρισε την πρώτη του σύζυγο, έβαλε να την δολοφονήσουν, και προσέφερε την κεφαλή της ως τρόπαιο στην ερωμένη του την Ποππαία. Ανάγκασε τον σύζυγό της Όθωνα να της δώσει διαζύγιο, και τελικώς ο Νέρων ενυμφεύθη την Ποππαία.
Αξίζει να σταθούμε στην μορφή της Ποππαίας. Η γοητεία της και η φιλοδοξία της Ποππαίας άσκησε μεγάλη επιρροή στον Νέρωνα. Η Ποππαία γεννήθηκε στην Πομπηία το 30 μ.Χ. από μία οικογένεια μεσαίας κοινωνικής καταστάσεως. Η Ποππαία διεκρίνετο για την ομορφιά, την γοητεία, αλλά και την άμετρη φιλοδοξία. Παντρεύθηκε τον Όθωνα, στενό και καλό φίλο του αυτοκράτορος Νέρωνος. Έτσι, ευρέθη κοντά στον Νέρωνα και τον γοήτευσε. Ο Νέρων διέταξε την απομάκρυνση του Όθωνος στην Λουσιτανία (σημερινή Πορτογαλία) και τον ανάγκασε να χωρίσει την Ποππαία, ώστε η τελευταία να γίνει η επίσημη ερωμένη του αυτοκράτορος το 58 μ.Χ. (Σουητώνιος, Όθων ΙΙΙ).
Ο Τάκιτος υποστηρίζει ότι η Ποππαία είχε ανάμειξη στην δολοφονία της Αγριππίνας, καθώς την θεωρούσε εμπόδιο προς την εξουσία, και παρακίνησε τον Νέρωνα στην δολοφονία της μητέρας του, ώστε εν συνεχεία να μπορέσει να παντρευθεί τον Νέρωνα (Τάκιτος, Annales XIV.1). Βεβαίως, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι οι δολοπλοκίες της Αγριππίνας αποτελούσαν ικανό κίνητρο για τον Νέρωνα ώστε να την δολοφονήσει, και δεν εχρειάζετο την παρακίνηση της Ποππαίας.
Ο Τάκιτος επίσης ισχυρίζεται ότι η φιλόδοξη και σκληρή Ποππαία ώθησε τον Νέρωνα να χωρίσει και να δολοφονήσει την πρώτη του γυναίκα Κλαυδία Οκταβία (η οποίως, παρεπιμπτόντως, ήταν ετεροθαλής αδελφή του Νέρωνος). Όντως, ο Νέρων προέβη σε αυτές τις ενέργειες, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, αλλά μόλις το 62 μ.Χ. ενυμφεύθη επισήμως την Ποππαία. Έμελλε όμως να έχει σύντομο και άδοξο τέλος. Ο Νέρων, σε ένα βίαιο ξέπασμα, και ενώ η Ποππαία ήταν έγκυος, την κλώτσησε στην κοιλιά με τόση οργή και αγριότητα ώστε να προκαλέσει τον θάνατό της το 65 μ.Χ. (Σουητώνιος, Νέρων XXXV.3 , Δίων Κάσσιος, Ρωμαϊκή Ιστορία LXII.27).
Μετά τον θάνατο της Ποππαίας, ο Νέρων βυθίσθηκε ακόμη περισσότερο στην θλίψη και την παράνοια. Μετανοημένος θέλησε να τιμήσει μετά θάνατον την μεγάλη του αγάπη. Διέταξε να ταριχευθεί το σώμα της Ποππαίας, να γίνει η κηδεία της δημοσία με όλες τις τιμές μιας Αυγούστας. Λέγεται ότι κατά την διάρκειαν της κηδείας εκάησαν μεγάλες ποσότητες πανάκριβου και πολυτίμου θυμιάματος από την Αραβία (Πλίνιος, Historia Naturalis XII.41.83). Βυθισμένος μέσα την θλίψη και την παράνοια, ο Νέρων διέταξε να ευνουχίσουν ένα νεαρό άνδρα, ονόματι Σπόρος, ο οποίος είχε την ατυχία να ομοιάζει εμφανισιακώς με την Ποππαία, τον οποίον παντρεύθηκε επισήμως και τον αποκαλούσε με το όνομα της νεκρής του γυναίκας Ποππαίας (Δίων Κάσσιος, Ρωμαϊκή Ιστορία LXIII.11-13).
Βεβαίως, το πλέον γνωστό περιστατικό του βίου του Νέρωνος, είναι η μεγάλη πυρκαγιά της Ρώμης το 64 μ. Χ., που κατέστρεψε μεγάλο τμήμα της πόλεως (τα δύο τρίτα), και ο συνακόλουθος διωγμός των χριστιανών, πολλοί εξ αυτών εμαρτύρησαν με απάνθρωπα βασανιστήρια και φρικτό θάνατο.
Αμέσως διαδόθηκε, πως ο Νέρωνας είχε προκαλέσει τη φωτιά για να εμπνευσθεί και πως όσο την παρακολουθούσε, απάγγελνε στίχους και έπαιζε τη λύρα του. Για να βγάλει την κατηγορία από πάνω του, έριξε την ευθύνη στους χριστιανούς και διέταξε την τιμωρία τους. Έτσι άρχισε η πρώτη μεγάλη καταδίωξη των χριστιανών στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Αφού κατεσβέσθη η πυρκαγιά, ο Νέρων προχώρησε σε ένα μεγαλεπήβολο και πολυέξοδο σχέδιο οικιστικής αναμόρφωσης της πρωτεύουσας. Για τον εαυτό του έφτιαξε ένα πολυτελέστατο ανάκτορο, που το ονόμασε Domus Aurea (Χρυσούν Μέγαρον) και μέσα σε αυτό υπήρχε ένα πελώριο άγαλμά του, ύψους 30 μέτρων. Το παλάτι αυτό είχε αμέτρητες αίθουσες, εσωτερικούς κήπους και χιλιάδες υπηρέτες. Έτσι ο Νέρωνας απολάμβανε να ζει μέσα στην χλιδή και την πολυτέλεια. Μα όταν τα χρέη του έφτασαν στο απροχώρητο, ήρθε η συμφορά.
Έτσι, λίγο μετά ΅την δολοφονία της Αγριππίνας, που θεωρούσε ότι απειλούσε την ζωή του και σχεδίαζε διάφορες μηχανορραφίες, έδωσε εντολή να εκτελεσθούν μερικοί πλούσιοι Ρωμαίοι αριστοκράτες απλώς επειδή τους υποπτευόταν γενικώς και αορίστως (Σουητώνιος, Νέρων XXXV-XXXVII). Αργότερα, και μετά την καταστροφική πυρκαγιά της Ρώμης, όταν η δυσαρέσκεια προς το πρόσωπο και τις πράξεις του αυτοκράτορος είχε ενταθεί μεταξύ των ανωτέρων ρωμαϊκών τάξεων, ανεκάλυψε ευρεία συνωμοσία που εξυφάνη το 66 μ.Χ., στην οποία ήσαν αναμεμειγμένοι πολλοί συγκλητικοί και Ρωμαίοι αριστοκράτες, με σκοπόν την απομάκρυνση του Νέρωνος από τον θρόνο. Η εκδίκηση του Νέρωνος ξέσπασε με οργή και αδιακρίτως πολλούς εξετέλεσε απλώς και μόνον με την υποψία ότι πιθανώς να συμμετείχαν στην συνωμοσία εναντίον του (Σουητώνιος, Νέρων XXXVI). Τότε ήταν που και ο Σενέκας, ο οποίος φαίνεται να είχε κάποια ανάμειξη στην συνωμοσία, αναγκάσθηκε να αυτοκτονήσει για να μην πέσει στα εκδικητικά χέρια του Νέρωνος και υποστεί τα χειρότερα.
Γενικώς, ο Νέρων είχε βυθισθεί σε μία κατάσταση ανεξέλεγκτη, όπου πράξεις βίαιες, εκδηλώσεις παράνοιας και παρορμητικών συμπεριφορών, συχνές οινοποσίες, προκλητικές και σπάταλες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και απολαύσεις, είχαν προκαλέσει την αποστροφή του ρωμαϊκού λαού προς το πρόσωπό του. Η παράξενη συμπεριφορά του Νέρωνος, οι ακρότητες, οι βάναυσες δολοφονίες υποτιθεμένων εχθρών από τις ανώτερες τάξεις της ρωμαϊκής κοινωνίας, η παραμέληση των καθηκόντων του, και η αύξηση των φόρων για να καλυφθούν οι πολυδάπανες απαιτήσεις και διασκεδάσεις του αυτοκράτορος και της αυλής του, είχαν προκαλέσει την γενική δυσαρέσκεια.
Το 66 μ.Χ. ο Νέρων έλαβε μία ακόμη καταστροφική απόφαση. Στα ανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας προϋπήρχε μία μακροχρόνια αντιπαράθεση και διεκδίκηση της Αρμενίας μεταξύ Ρώμης και Παρθίας. Ήδη από το 53 μ.Χ., ένα έτος προ του θανάτου του αυτοκράτορος Κλαυδίου, τα ρωμαϊκά στρατεύματα επιχειρούσαν να απωθήσουν τους Πάρθους εισβολείς. Όμως, η πολεμική αντιπαράθεση κατέληξε σε ένα μακροχρόνιο και στείρο πόλεμο που ήδη διαρκούσε δεκατέσσερεις χρόνους. Ο Νέρων επίσης αντιμετώπιζε προβλήματα και σε άλλες ρωμαϊκές επαρχίες. Γενικώς, επικρατούσε γενικευμένη δυσαρέσκεια και αναταραχή για την υψηλή φορολογία των επαρχιών από την αυτοκρατορική διοίκηση. Ο Νέρων απεφάσισε ότι ήταν προς το καλό συμφέρον της Ρώμης να συνάψει ειρήνη με τους Πάρθους. Απεφάσισε να παραχωρήσει την Αρμενία στους Πάρθους και να ορίσει βασιλέα της Αρμενίας τον Τιριδάτη, αδελφό του βασιλέως της Παρθίας. Σε μία επίδειξη μεγαλοπρεπείας και ρωμαϊκού μεγαλείου, τρεις χιλιάδες Πάρθοι ταξίδεψαν μαζί με τον Τιριδάτη στην Ρώμη, όπου ο Νέρων σε μία επίσημη τελετή θα παρέδιδε το στέμμα της Αρμενίας στον Τιριδάτη. Ο Νέρων διέταξε τις πύλες του Ναού του Ιανού να κλείσουν, σηματοδοτώντας έτσι την έναρξη μιας ειρηνικής περιόδου για τα ανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας. Αυτό που για τα μάτια του Νέρωνος αποτελούσε μία διπλωματική επιτυχία μιας φιλειρηνικής πολιτικής, για την πλειοψηφία των Ρωμαίων πολιτών εσήμαινε μία ήττα για τα ρωμαϊκά συμφέροντα και βαρύ πλήγμα για το ρωμαϊκό γόητρο.
Δύο χρόνους μετά την παραχώρηση της Αρμενίας στους Πάρθους, ο αρχηγός της Πραιτωριανής Φρουράς απέσυρε την στήριξή της στον Νέρωνα και δήλωσε ότι θα στήριζε τον διοικητή της Ισπανίας, ένα έμπειρο στρατιωτικό διοικητή, ήδη στην προχωρημένη ηλικία των εβδομήντα ετών, ονόματι Γάλβα. Ο Γάλβας, στον δρόμο για τον θρόνο της Ρώμης, είχε την πλήρη υποστήριξη των ρωμαϊκών λεγεώνων της Ισπανίας αλλά και της Λουσιτανίας, όπου διοικητής ήταν ο Όθων, ο πρώην στενός φίλος του Νέρωνος και πρώην σύζυγος της Ποππαίας, που είχε επαρκείς λόγους να στηρίξει τον Γάλβα προς ανατροπήν του Νέρωνος. Όταν ο Νέρων συνειδητοποίησε ότι είχε χάσει την στήριξη των Πραιτωριανών και επρόκειτο να χάσει και τον θρόνο, προσπάθησε να διαφύγει με πλοίο από τον λιμένα της Όστιας. Οι Πραιτωριανοί τον ακολούθησαν και, αφού πλέον δεν μπορούσε να διαφύγει, ο Νέρων απεφάσισε να αυτοκτονήσει με την βοήθεια ενός ακολούθου του που του έδωσε το τελειωτικό χτύπημα με ένα μικρό εγχειρίδιο. Η ημερομηνία ήταν 9 Ιουνίου 68 μ.Χ. Ο Νέρων κυβέρνησε για δεκατέσσερεις χρόνους. Όταν μαθεύτηκε η είδηση του θανάτου του Νέρωνος, τόση ήταν η δημόσια αγαλλίαση, γράφει ο Σουητώνιος, ώστε ο κόσμος βγήκε στους δρόμους τρέχοντας με ξέφρενη χαρά (Σουητώνιος, Νέρων 57).
Πηγή: Αρχιμ. π. Κύριλλος Κεφαλόπουλος, D.S.Litt., Δρ. Αρχαίας Ιστορίας Πανεπιστημίου BIU Μαδρίτης, istorikathemata.com, wikipedia
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου