Λουίτζι Πιραντέλλο - Κι ωστόσο δες τι ανόητοι που ‘ναι οι άνθρωποι

Λαουντίζι:

(Χαιρετάει το είδωλό του στον καθρέφτη με δύο δάχτυλα κλείνοντας πονηρά το μάτι, κι ύστερα γελάει σαρκαστικά)

Δε μου λες, αγαπητέ, ποιος απ’ τους δυο μας είναι τρελός; (Κεντάει με το δείχτη του το είδωλό του, που κι εκείνο, τον κεντάει με το δείχτη του. Σαρκάζει πάντα.) Εγώ λέω πως εσύ είσαι! κι εσύ μου ανταποδίδεις το χτύπημα, και λες:”Εσύ είσαι”!... Ας είναι, ας μην επιμένουμε. Εδώ, μεταξύ μας, ξέρουμε δα μια χαρά τι είμαστε κι οι δυο... Α! αν είμαστε μονάχοι στον κόσμο, δε θα είχαμε καμία δυσκολία... Μα υπάρχουν βλέπεις κι οι άλλοι, αυτό είναι το κακό. Δε σε βλέπουν με τον ίδιο τρόπο που σε βλέπω εγώ, μ’ εννοείς;... Και ξέρεις τι καταντάς να ‘σαι για τους άλλους; Ένα φάντασμα, αγαπητέ μου, ένα φάντασμα και τίποτα παραπάνω. Κι ωστόσο δες τι ανόητοι που ‘ναι οι άνθρωποι. Νάτοι τώρα, φρενιασμένοι απ’ την περιέργεια, κυνηγάνε να τσακώσουν τους άλλους. Σα να ήταν δυνατό να τσακώσουν ένα φάντασμα...

Λουίτζι Πιραντέλλο

Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε