Νίκος Καζαντζάκης - Μια μεγάλη εικόνα: ο Άγιος Νικόλαος ο Στρειδάς
Μονή Σταυρονικήτα, 21 Νοεμβρίου.
Θαμαστό ύψος απάνω από τη θάλασσα. Ο γερο-θυρωρός, παμπάλαιο ναυάγιο από την Κρήτη, με αρπάζει από το χέρι:
- Ε, ποιος είσαι;
- Κρητικός.
- Έμπα μέσα!
Σ’ ένα κελί, καλογεράκια μαθαίνουν τη βυζαντινή μουσική και συλλαβίζουν μεγαλόφωνα τις πρώτες νότες. Κρατούν σαν αναμμένη λαμπάδα την παράδοση στα παιδικά άπλυτα χέρια τους.
Απάνω από τον πύργο της Μονής τι γιγάντιο τόξο τεντωμένο η θάλασσα!
Και πιο πέρα, στο ίδιο Μοναστήρι: Τι μεστό νόηση και πρόωρη θεία σοβαρότητα το κεφάλι του δωδεκαετή Χριστού! Μέτωπο απόγκρεμο, πυργωτό, στήθος αφράτο, μάτι βαθύ και συλλογισμένο. Αληθινά γιος της Πορταΐτισσας. Μια μεγάλη εικόνα: ο Άγιος Νικόλαος ο Στρειδάς. Είχε καρφωμένο στο κούτελό του ένα μεγάλο στρείδι, και τα χέρια του θαρρούσες έσπαζαν αρμύρα.
Κουβεντιάζω με τον Κρητικό πορτάρη:
- Πώς έγινες καλόγερος;
- Η θεία μου, μου διάβασε μια μέρα το Βαγγέλιο, και είπα: ο κόσμος δεν αξίζει τίποτα.
Μην ξεχάσεις ποτέ τον πάτερ Φιλήμονα που μας υπηρετούσε στο τραπέζι. Σβέλτο κορμί σαν δαμασκί σπαθί, σαν άγγελος, όλο φλόγα. Χαίρουνταν να υπηρετεί και να υπακούει, λαχτάριζε να τον προστάξεις, και τόση η χαρά του που δεν μπορούσε να κρατήσει το γέλιο, όλο γελούσε.
- Πότε θα δω κι εγώ το Θεό; τον ρώτησα.
- Εύκολο, πολύ εύκολο, αποκρίθηκε. Άνοιξε τα μάτια σου και θα τον δεις.
Νίκος Καζαντζάκης
Αναφορά στον Γκρέκο

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου