Θεόφιλος Γκωτιέ - Ποιήματα, Αποσπάσματα, Αποφθέγματα

Σε δυο όμορφα μάτια

Έχετε ένα μοναχικό με γοητεία βλέμμα
Όπως το φεγγάρι σε φόντο της λίμνης αντικατροπτίζεται
Το μήλο σας φωτίζει μια πεταλίδα υγρασίας
τη γωνιά των δροσερών ματιών σας
λαχταρώντας

Φαίνεται να έχουν πάρει τα φώτα των διαμαντιών
Είναι το πιο όμορφο νερό από μια εξαίσια πέρλα
και τα μεγάλα σας κινούμενα βλέφαρα
τα ανήσυχα φτερά σας
γεννούν ένα πέπλο που ακτινοβολεί
στη μέση της εφυίας τους

Χιλιάδες μικροί έρωτες
στον φλεγόμενο καθρέπτη τους
που φτάνουν να κοιτάξουν για να βρούν τους πιο όμορφους
και οι επιθυμίες θα ανάψουν τις δάδες τους

Είναι τόσο διάφανα
που αφήνονται να δουν τη ψυχή σας
όπως ένα ολάνθιστο λουλούδι
σε κήπο ιδανικό
που το αντιλαμβανόμαστε μέσο ενός κρυστάλλου.

Περνώντας από ένα νεκροταφείο

Και τάφος άραγε τι εστί; Το βεστιάριο της ψυχής.

Αφού έπαιξε το ρόλο της και βγαίνει από το θέατρο,

Σας επιστρέφει το κοστούμι του παιδιού, του άντρα ή της γυναίκας.

Σαν ρούχο δανεικό που αφήνει εκεί τη μάσκα του

Και φεύγει.

Σ' ένα νέο πολιτευτή

Φίλε, του κάκου έτσι αυστηρά μετράς το κάθε τι

μόνο και μόνο απ' την τυχόν ωφέλεια που θα φέρνει,

και πρώτ' απ' όλα αναζητάς το νόημα των πραγμάτων,

τα πράγματ' από πού αρχινάν και τέλος πού πηγαίνουν.

Μάταια τα πάντα πολεμάς προς ένα για όλα πόλο,

καθώς γυρνά προς το βοριά η μαγνητική βελόνα,

να τα γυρίσεις.

Ομορφιές είναι στην πλάση, αηδόνια,

που ζούνε στην ακαματιά και ρόδα οκνά που στέκουν,

στη ζωή ποιητές και μουσικοί βρίσκονται ονειροπλέχτες

που δεν τους μέλει και πολύ να είναι καλοί πολίτες,

ζούνε όπως τύχει, υψώνοντας σύμβολον πίστεως τούτο:

Όλα στον κόσμο είναι λαμπρά, φτάνει τη ρίμα να 'χουν,

φτάνει τα ουρανικά πουλιά να γέρνουν τους λαιμούς των

συλλογισμένα, όταν ακούν των απλοϊκών καημών τους

την ιστορία. Κ' είναι ψυχές που μια καλοκομμένη

φράση, μια λέξη διαλεχτή στην έκσταση τους ρίχνει,

κι όπως μεθούμε απ' το κρασί, μεθούν από το στίχο.

Γι' αυτούς δεν είναι κούφια η Τέχνη, ούτε του κάκου υπάρχει.

Ζουν άλλοι με την ομορφιά του κόσμου ερωτεμένοι

και με το ανοιχτοβόλημα το ξανθό φως που σπέρνει,

μπρος στα λουλούδια ολόγυρτοι μέρες και μέρες μένουν,

τα ζωντανά τους χρώματα να τα ρουφήξουν θέλουν.

Το λαμπερό αντιφέγγισμα, το κάμα από τη φλόγα.

Ένα κεφάλι εκφραστικό, ένα γραμμένο πόδι,

δε θέλουν άλλο τίποτε για να είν' ευτυχισμένοι.

Με του καιρού τα πράγματα τίποτε δεν τους δένει,

μήτε με τα πολιτικά μια σοβαρή φροντίδα.

Καμαρωτούς αρχοντικά ντυμένους να σας βλέπουν,

πως τα 'χετε, μαύρα ή ξανθά, κομμένα τα μαλλιά σας,

ω ρήτορές μου επίσημοι, τους φτάνει. Πόσο ωραίοι

και οι λόγοι σας! Αλλ' αγαπώ περσότερο τα ρόδα…

μτφ. Κωστής Παλαμάς

Ήταν αρκετά ψηλή με σώμα θεάς. Τα ξανθοκόκκινα μαλλιά της χωριζόντουσαν στη μέση και κυλούσαν πάνω στους κροτάφους της σαν δυο χρυσαφένια κύματα. Θα μπορούσε να την πει κανείς βασίλισσα με το στέμμα της. Το μέτωπό της, γαλαζωπής και διάφανης λευκότητας, απλωνόταν φαρδύ και γαλήνιο στις άκρες δυο καστανών ματοτσίνορων, λεπτομέρεια, που πρόσδιδε στα γαλαζοπράσινα μάτια ακόμα μεγαλύτερη ζωντάνια και λάμψη ανυπολόγιστη. Τι μάτια ήταν εκείνα! Με μια τους αστραπή καθόριζαν τη μοίρα ενός άντρα. Είχαν μέσα τους ζωή, υγρή λαμπράδα, πόθο, τόσο αστραφτερή υγρασία που δεν συνάντησα ποτέ σε ανθρώπινο μάτι…

(Η νεκρή ερωμένη)

Στην αγάπη, όπως και στην ποίηση, το να μένεις στο ίδιο σημείο σημαίνει ότι πας προς τα πίσω.

Να αγαπάς σημαίνει να θαυμάζεις με την καρδιά. Να θαυμάζεις σημαίνει να αγαπάς με το μυαλό.

Η τύχη είναι το ψευδώνυμο του θεού όταν δεν θέλει να βάλει την υπογραφή του.