Βίκυ Μοσχολιού

Ο Γιάννης Τσαρούχης την αποκάλεσε Κοτοπούλη του ελληνικού τραγουδιού, ενώ ο Φοίβος Ανωγειανάκης και ο Μάνος Χατζηδάκις την παρομοίασαν με ένα ακριβό βιολοντσέλο.

Η Βίκυ Μοσχολιού γεννήθηκε στις 17 Μαΐου του 1943 στο Μεταξουργείο και έζησε τα παιδικά της χρόνια στο Αιγάλεω για καθαρό αέρα, εξαιτίας της φυματίωσης από την οποία έπασχε η μητέρα της. Χρόνια στερημένα, αλλά γεμάτα αγάπη και μουσική, καθώς ο πατέρας της δεν αποχωριζόταν το γραμμόφωνο και την πλούσια συλλογή του από λαϊκά δισκάκια της εποχής.

Ο πατέρας της, ο περίφημος κυρ Αλέκος, που όλοι γνώριζαν στη γειτονιά, έχοντας εντοπίσει το ταλέντο της κόρης του την έβαζε να τραγουδάει. Όχι παιδικά κοριτσίστικα τραγουδάκια, αλλά λαϊκά και μάλιστα ντυμένη με αγορίστικα ρούχα.

Για να βοηθήσει την οικογένεια της, δεκατριάχρονο κοριτσάκι ακόμα, πιάνει δουλειά σε εργοστάσιο ως βοηθός γαζωτή, δηλαδή κορδελιάστρα όπως έλεγε η ίδια. Πάντα, όμως, είτε ανάμεσα στις κλωστές και τα καρούλια, είτε στις ανθισμένες μυγδαλιές της Αγίας Βαρβάρας, η Βίκυ έχει ένα τραγούδι στο στόμα.

Η αγαπημένη της εκπομπή στο ραδιόφωνο ήταν του Γιώργου Οικονομίδη, που εμφανίζονταν άσημοι τραγουδιστές με την ελπίδα να γίνουν διάσημοι. Και μερικοί όντως το κατάφεραν. Το όνομα της εκπομπής ήταν “Χαρούμενα Ταλέντα” και ορισμένα απ’ τα ταλέντα που ανέδειξε ήταν η Νανά Μούσχουρη, η Τζένη Βάνου κι ο Γιάννης Βογιατζής. Η 14χρονη Βίκυ Μοσχολιού αποφάσισε να πάρει μέρος στο σόου, αλλά χρειαζόταν και η άδεια του πατέρα της. Ο κυρ Αλέκος αρχικά έφερε αντιρρήσεις, αλλά τελικά την άφησε να πάει στο διαγωνισμό. Τη μέρα που διαγωνιζόταν η Βίκυ, στο κοινό βρίσκονταν όλοι οι συγγενείς για να την εμψυχώσουν. Το ταλέντο της ξεχώρισε και της έκαναν πρόταση να εμφανιστεί στο θέατρο Διάνα, αλλά αυτό ο πατέρας της το απαγόρευσε ρητά. Η Βίκυ κανόνισε να πάει κρυφά. Ο κυρ Αλέκος το έμαθε και κατά δήλωσή της, τη μαύρισε στο ξύλο.

Οι αυστηρών αρχών γονείς της, όμως, δεν της επιτρέπουν να δουλέψει νύχτα. Με την παρέμβαση της ξαδέρφης της, Έφης Λίντα, πείθονται τελικά και το 1962, Κυριακή του Πάσχα, η Βίκυ κάνει την πρεμιέρα της στο πάλκο, δίπλα στον Γρηγόρη Μπιθικώτση και τη Δούκισσα, στην Τριάνα του Χειλά.

Η πρώτη της οντισιόν ήταν στο κέντρο Τριάνα του Βασίλη Χειλά και απ’ το άγχος της, η Βίκυ κόντεψε να τα χάσει. Οι μουσικοί της είπαν ότι τραγούδησε φάλτσα και την απέρριψαν. Ευτυχώς, την τελευταία στιγμή, έφτασε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Σαν τραγουδιστής άκουσε καλύτερα τη φωνή της προσέχοντας τα χαρίσματα και όχι τα προβλήματα που της δημιουργούσε το άγχος. Ο Μπιθικώτσης έπεισε τους μουσικούς να την κρατήσουν. Για δύο μήνες, η Βίκυ Μοσχολιού έβγαινε στη σκηνή και τραγουδούσε με την ψυχή της, ακόμα και όταν το κέντρο ήταν άδειο. Όταν τελείωσε η σεζόν, η Βίκυ βρισκόταν σε απόγνωση. Δεν μπορούσε πια να επιστρέψει στα τσαγκαράδικα. Είχε δοκιμάσει τη μαγεία της σκηνής.

Δύο χρόνια μετά, την ακούει τυχαία ο Σταύρος Ξαρχάκος που αναζητά εκείνη την περίοδο μια νέα φωνή για να ερμηνεύσει το θρυλικό πλέον τραγούδι Χάθηκε το φεγγάρι στην ταινία Λόλα, με το Νίκο Κούρκουλο και την Τζένη Καρέζη. Είναι η αρχή μιας λαμπρής καριέρας, καθώς ακολουθούν αμέτρητες συνεργασίες, σχεδόν με όλους τους κορυφαίους συνθέτες και στιχουργούς: τον Σταύρο Ξαρχάκο, τον Γιάννη Σπανό, τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον Απόστολο Καλδάρα, τον Δήμο Μούτση, τον Άκη Πάνου, τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Σταύρο Κουγιουμτζή, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Μάρκο Βαμβακάρη.

Τα τρένα που φύγαν, Τα δειλινά, Οι μετανάστες, Τα αρχοντορεμπέτικα είναι μερικές μόνο επιτυχίες από το πλούσιο ρεπερτόριό της, που ξεκινά από το ρεμπέτικο και το λαϊκό για να καταλήξει στο ελαφρολαϊκό και το έντεχνο, γιατί η σπουδαία, ιδιαίτερη δωρική φωνή της με τη χαρακτηριστική βραχνάδα και τις απεριόριστες δυνατότητες δεν χώρεσε ποτέ ταμπέλες.

Χαρακτηρίστηκε ως μια φωνή «δωρική», μια φωνή βαθιά ελληνική, «ντόμπρα», με μεγάλες φυσικές ικανότητες. Για τον λόγο αυτό πολλοί την αποκαλούσαν «θηλυκό Μπιθικώτση» ενώ πολλοί συνθέτες όπως ο Μίκης Θεοδωράκης χαρακτήριζαν την φωνή της «ογκόλιθο». Υπηρέτησε πιστά τον λαϊκό και έντεχνο χώρο, τραγουδώντας ταυτόχρονα κομμάτια διαφορετικής αισθητικής, αποδεικνύοντας πως ήταν μία καλλιτέχνης ολικού περιεχομένου. Η μεγάλη έκταση φωνής, τα εκπληκτικά γυρίσματα, το ισχυρό «συρτό» vibrato της σε συνδυασμό με μια φυσική μελαγχολική βραχνή χροιά, έκαναν αδύνατο για τους ακροατές να μην καταλάβουν ποια τραγουδάει από την πρώτη κιόλας λέξη.

Στις αρχές της δεκαετίας του '60 η Βίκυ Μοσχολιού αρχίζει συναυλίες με το Σταύρο Ξαρχάκο και το Γρηγόρη Μπιθικώτση σ' όλη την Ελλάδα, ενώ το 1968 πραγματοποιεί με δικά της έξοδα την πρώτη μεγάλη συναυλία έλληνα καλλιτέχνη στην Κύπρο.

Το 1972 είναι η πρώτη λαϊκή τραγουδίστρια που εγκαταλείπει τα μεγάλα νυχτερινά κέντρα και τα υψηλά νυχτοκάματα για να κατέβει στην πλάκα, αρχικά στο Ζουμ και μετά στο Ζυγό, δημιουργώντας ένα εναλλακτικό τρόπο διασκέδασης, με άλλο ήθος και ύφος. Έξι συνεχείς σεζόν η Μοσχολιού τραγουδά στις μπουάτ Μούτση, Μαρκόπουλο, Θεοδωράκη και Σπανό και παράλληλα δισκογραφεί μερικά από τα σημαντικότερα τραγούδια της, όπως το Έτσι είναι η ζωή, Μια βραδιά στη Λάρισα, Μεσόγειος, Η Ρόζα η ναζιάρα, Άνθρωποι Μονάχοι.

Η Βίκυ Μοσχολιού ερμήνευσε το τραγούδι «Άνθρωποι μονάχοι» σε πρώτη εκτέλεση το 1977. Δημιουργοί του ο Γιάννης Σπανός και ο Γιάννης Καλαμίτσης. Το τραγούδι «Άνθρωποι μονάχοι» μιλάει για την μοναξιά. Τη μοναξιά που μπορεί κανένας από εμάς να μην την ψάχνει, να μην την αποζητά αλλά εκείνη είναι φορές που έρχεται απρόσκλητη. Και είναι και φορές που μπορεί να είμαστε ανάμεσα σε τόσο κόσμο και να την αισθανόμαστε και να νιώθουμε τόσο μόνοι. Η Βίκυ Μοσχολιού ανέλαβε το δύσκολο έργο να εκφράσει όλα εκείνα που δυσκολεύονταν κάποιοι άνθρωποι να πουν και να μοιραστούν -είτε από ντροπή, είτε από αδυναμία- με όσους κουβαλούσαν το ίδιο βάρος. Η μαρτυρία του Γιάννη Σπανού- όπως δημοσιεύθηκε στην επανέκδοση του δίσκου σε cd το 1994- είναι χαρακτηριστική:

«Η Μοσχολιού έχει το χάρισμα να αντιλαμβάνεται αμέσως αυτό που χρειάζεται η μουσική και ο στίχος από τη φωνή της και αυτό να το αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο. Για παράδειγμα η ερμηνεία του τραγουδιού "Άνθρωποι μονάχοι" που υπάρχει στο δίσκο είναι η πρώτη πρόβα στο στούντιο. Μια κι έξω δηλαδή».

Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι η Βίκυ Μοσχολιού εμφανίστηκε στο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης το Ρόαγιαλ Άλμπερτ Χολ του Λονδίνου και το θέατρο Ολυμπιά του Παρισιού. Γιατί με τη σεμνότητα και την απλότητα που την διακατείχε ελάχιστες φορές μιλούσε για τους θριάμβους της.

Την ίδια διακριτικότητα επέδειξε και στην προσωπική της ζωή, κρατώντας την πάντα μακριά από το φως της δημοσιότητας κι ας οργίαζε ο κοσμικός τύπος της εποχής για το φλογερό της ειδύλλιο με τον μετέπειτα σύζυγό της, για 18 ολόκληρα χρόνια, τον θρύλο των γηπέδων, Μίμη Δομάζο, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες.

Την πρωτομαγιά του 1967, ο γάμος της τραγουδίστριας Βίκυς Μοσχολιού με τον ποδοσφαιριστή Μίμη Δομάζο, ήταν πρώτο θέμα στις κοσμικές στήλες των εφημερίδων. Το μυστήριο τελέσθηκε στη Μητρόπολη των Αθηνών και υπολογίζεται ότι παρευρέθηκαν πάνω από 30.000 άτομα. Φυσικά, δεν ήταν μόνο οι καλεσμένοι του ζευγαριού, αλλά και πολύς απλός κόσμος, που θέλησε να δει από κοντά το ζευγάρι. Οι ζημιές που προκλήθηκαν ήταν μεγάλες. Σύμφωνα με δηλώσεις της ίδιας της Μοσχολιού, το ζευγάρι χρειάστηκε να πληρώσει πάνω από 15.000 δρχ. για να αποκατασταθούν οι φθορές στον Μητροπολιτικό ναό!

Όταν η τραγουδίστρια παντρεύτηκε τον άσο της μπάλας, εντάχθηκε και επισήμως στην οικογένεια του Παναθηναϊκού. Η Μοσχολιού ήταν φανατική υποστηρίκτρια της ομάδας και έδινε το παρόν σε όλα τα εντός έδρας παιχνίδια, που γίνονταν στο γήπεδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Υπήρξαν φορές, όμως, που η τραγουδίστρια έπεσε θύμα υβριστικών συνθημάτων από οπαδούς των αντίπαλων ομάδων. Αυτό προκαλούσε τεράστιο εκνευρισμό στον «στρατηγό» του Παναθηναϊκού.

«Χάνεται σιγά-σιγά ο ρομαντισμός. Το τραγούδι είναι η ίδια η ζωή, είναι ο έρωτας, η αγάπη. Κι αν το θέλετε, το τραγούδι μιλά και για προβλήματα του κόσμου. Αλλά για να τα γράψεις αυτά, πρέπει να τα ζεις πραγματικά…»

Η Βίκυ Μοσχολιού πέθανε, χτυπημένη από την επάρατο νόσο, στις 16 Αυγούστου του 2005.

Θα κλείσω τα μάτια: Η ιστορία του τραγουδιού που ξαναγράφτηκε με άλλους στίχους λόγο λογοκρισίας

Πηγή: sansimera.gr, mixanitouxronou.gr, newsbeast.gr