Φάρος του Πνεύματος

Διάφανο χνούδι στο πηγούνι με μια φάλτσα ξυραφιά στην άκρη. Βολεύει τα χέρια του όπως όπως και το τρυπημένο δέρμα λάμπει μέσα από τα μανίκια. Ένα κατοστάρικο ζητά και το βλέμμα των περαστικών παγώνει. Το ακουμπώ δειλά στην παλάμη κι αποτολμώ: Τι θα το κάνεις; Να πάρω ένα κουλούρι, πεινάω. Και κοινοτυπίες και μονοσύλλαβα. Μικρός πολύ και ντρέπεται την πείνα του θανάτου να ονομάσει.

Μια εικόνα συμπληρωμένη από την εικόνα του Γ.Π.Χ. Δίχως γλώσσα, μόνο τα χέρια και τα μάτια στο άσυλο του πλήθους το πρόσωπό του ανθεί. Στην πλαστική σακούλα ένα λευκό μπλουζάκι λερωμένο, τα αθλητικά πλυμένα και περπατά με της φιλανθρωπίας τα παλιομοδίτικα. Κάτι χαρτιά μάλλον σε τίποτα δε χρησιμεύουν. Με ένα κομμάτι πίτα κερασμένη, χαμογελά. Το νάιλον στα χέρια του δεν τρίζει, στα γόνατά του το γυαλιστερό γίνεται λαμπερό - ένα ταμείο γαλήνης. Η πολιτική γεωγραφία με ρωγμές κι η διαλεκτική τρεκλίζει.

στην Γκλόρυ Από εκείνη την παλίντροπη κίνηση ανάμεσα στο εύφορο και το άγονο τοπίο του έρωτα απομένει ένα θαμπό κρύσταλλο με ραγισμένη έπαρση ανθισμένες αγκαθιές και αρώματα να πάλλονται στο αντίθετο της λύπης. Η ομορφιά δεν είναι προνόμιο κανενός.

Χρόνος και σταγόνες βροχής. Χρόνος και σταγόνες βροχής. Χρόνος και σταγόνες βροχής. Αντάμα πηγαίνεις με διπλωμένα λάβαρα, τα χαμόγελα, σου τρυπάνε τις φλέβες, ο θάνατος, σου κουβεντιάζει στο δρόμο. Χρόνος και σταγόνες βροχής. Χρόνος και σταγόνες βροχής. Να πω είχα πρωινά με τους αναστεναγμούς της νύχτας, υγρασία λιώνει τις γραμμές των ματιών σου. Χρόνος και σταγόνες βροχής. Χρόνος και σταγόνες βροχής. Στις πορφύρες των ασπιδοφόρων η αράχνη υφαίνει το πανί, με χάδι τα μαλλιά των κοριτσιών. Χρόνος και σταγόνες βροχής. Χρόνος και σταγόνες βροχής. Μήτε η αστραπή κράτησε την υπόσχεση, μήτε το σύννεφο την πολιορκία. Μέσα απ`την αιωνιότητα της βροχοσταγόνας φάνηκε να`ρχεται το μύμημα τού βυθού. Χρόνος και σταγόνες βροχής. Χρόνος και σταγόνες βροχής.

Εδώ στην όχθη της λογικής, της εγκατάλειψης, της άρνησης των παλιών ημερών. Εδώ μη ρωτάς για ό,τι βλέπεις. Το φως της αυριανής ημέρας, μη ρωτάς για ό,τι βλέπεις, δε θα ζητήσει ποτέ την γνώμη σου. Μη προσπαθείς να μάθεις πότε θα`ναι η σειρά σου, μη λεηλατείς τα χαμόγελα που σου προσφέρουν. Κράτησε την ανάμνηση από το άρωμα κάποιας χειραψίας, δεν είναι λίγη ανταμοιβή. Εδώ στην όχθη της λογικής, της εγκατάλειψης.

Με αλκοόλ νερό και πάγο Το χρώμα αλλάζοντας σιωπούσε Ώρες ώρες στο ποτήρι χανόταν εντελώς Και δεν ήταν το μοναδικό παιχνίδι που το φως του σκάρωνε Με αλκοόλ νερό και πάγο Το χρώμα αλλάζοντας σιωπούσε Τώρα το καπέλο κρύβει τα σφάλματα του καθρέφτη Κόβοντας στη μέση τον αλλεργικό χαιρετισμό Με αλκοόλ νερό και πάγο Το χρώμα αλλάζοντας σιωπούσε Άσκοπα την υγεία σου περιφέρεις Τηλεφωνείς και το σύρμα σε τυλίγει Μιλάς με ιδιωματισμούς σε παραμονεύουν τραπεζίτες, λογιστές, ασφαλιστές κι η αστυνομία Γλιτώνεις δε γλιτώνεις Αφού κι η νύχτα τα συμφέροντά τους πρακτορεύει σε παραμονεύουν τραπεζίτες λογιστές ασφαλιστές κι η αστυνομία Άσκοπα την υγεία σου περιφέρεις Τηλεφωνείς και το σύρμα σε τυλίγει Μιλάς με ιδιωματισμούς σε παραμονεύουν τραπεζίτες, λογιστές, ασφαλιστές κι η αστυνομία Γλιτώνεις δε γλιτώνεις Αφού κι η νύχτα τα συμφέροντά τους πρακτορεύει σε παραμονεύουν τραπεζίτες λογιστές ασφαλιστές κι η αστυνομία Με αλκοόλ νερό και πάγο Το χρώμα αλλάζοντας σιωπούσε

Ζήσαμε σ’ ώρες ασχημάτιστες Δοσμένοι Άλλοτε Στη μυσταγωγία των πρωινών ωρών Κι άλλοτε Στην τελετή των διαδοχικών αποκαλύψεων Με προσωπεία Πάντα πρόχειρα Και δάχτυλα καλογυμνασμένα Έτοιμα γιά κάθε περίσταση Συνεχίζουν τώρα οι φωνές Μέσα στο θόρυβο του χρόνου Στις νύχτες δίχως μέλλον Το όνειρο δεν μας ανήκει Ο έρωτας δεν ήτανε δοσμένος Η τελευταία μάσκα, η μάσκα της ανυπαρξίας Έγινε ένα με το δέρμα Μάσκες πέφτουν διαδοχικά Όταν ακόμα υπήρχε θέση για πολλά Ο έρωτας δεν ήτανε δοσμένος Το όνειρο δεν μας ανήκει.