Φάρος του Πνεύματος

Πέθανε το βράδυ της Κυριακής σε ηλικία 79 ετών ο Γιάννης Πουλόπουλος, ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ερμηνευτές και μια φωνή που έχει ταυτιστεί με ορισμένες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της ελληνικής δισκογραφίας.  Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ο Γιάννης Πουλόπουλος κατέληξε σε ιδιωτικό θεραπευτήριο μετά από σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε το τελευταίο διάστημα. Η βελούδινη φωνή του λαϊκού τραγουδιού Ο Γιάννης Πουλόπουλος γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου του 1941 στην Καρδαμύλη Μεσσηνίας, στην περιοχή της Μάνης. Οι γονείς του, μεσσηνιακής καταγωγής, κατοικούσαν στην Αθήνα, στην περιοχή του Μεταξουργείου και ύστερα μετακόμισαν στο Περιστέρι και συγκεκριμένα στην περιοχή της Αγίας Τριάδας. Σε ηλικία 5 ετών έμεινε ορφανός από μητέρα και μεγαλώνει με τον πατέρα του Γιώργο και τον μικρό αδερφό του Βασίλη. Από μικρός είχε κλίση στο τραγούδι. Παρακινημένος από τους φίλους του, που τον άκουγαν να τραγουδάει, αλλά και έχοντας ο ίδιος μεγάλη πίστη στις φωνητικές του ...

1149: Ο Ραϊμόνδος της Αντιόχειας σκοτώνεται στη μάχη του Ινάμπ, όταν ηττάται από τον Νουρεντίν Ζενγκί. 1194: Ο Σβερ στέφεται βασιλιάς της Νορβηγίας. 1534: Ο Ζακ Καρτιέ είναι ο πρώτος Ευρωπαίος που φτάνει στη Νήσο του Πρίγκιπα Εδουάρδου. 1613: Καταστρέφεται από πυρκαγιά το Globe Theater στο Λονδίνο, το οποίο είχε κατασκευάσει ο Σέξπιρ για να παίζονται τα έργα του. 1786: Ο Αλεξάντερ ΜακΝτόνελ μαζί με 500 καθολικούς φεύγουν από τη Σκωτία για να εγκατασταθούν στο Οντάριο του Καναδά. 1850: Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναγνωρίζει τελικά το αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Ελλάδος, που επιβλήθηκε από τη Βαυαροκρατία το 1833. 1874: Δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Καιροί» άρθρο του Χαρίλαου Τρικούπη με τίτλο «Τις πταίει», στο οποίο καταδεικνύει ως υπεύθυνο για την πολιτική κρίση που διέρχεται ο τόπος τον βασιλιά Γεώργιο Α'. Επίσης, σχολιάζει αρνητικά τις επιλογές του στον σχηματισμό κυβερνήσεων και ζητά να λαμβάνει υπόψη του κατά το σχηματισμό των κυβερνήσεων την Αρχή της Δεδηλωμέν...

Τώρα που έκλεισε έναν κύκλο ο χρόνος Θυμάμαι, ερχόμουν με τόση αγωνία Εδώ στον λόφο και σε κοιτούσα Σελήνη μου, γεμάτη χάρη. Κι εσύ, εκκρεμής πάνω απ’ το δάσος Το φώτιζες ολόκληρο, όπως τώρα. Τότε όμως Το πρόσωπό σου ήταν θολό κι αβέβαιο Από τα δάκρυα που έρχονταν στα βλέφαρά μου Γιατί ήταν βάσανο η ζωή μου, κι είναι ακόμα, Δεν αλλάζει, σελήνη αγαπημένη. Κι όμως, μ’ ευχαριστεί Ν’ αναπολώ την εποχή της δυστυχίας μου. Είναι γλυκό, όταν είσαι νέος Και η πορεία της μνήμης είναι σύντομη Ενώ η ελπίδα έχει μεγάλο δρόμο Να θυμάσαι τα περασμένα Κι ας ήταν λύπες, κι ας κρατάει ο πόνος. Πηγή:  vakxikon.gr

Αγαπημένος μού ήταν πάντα αυτός ο λόφος ο έρημος, κι αυτά τα δέντρα που μου κρύβουν τον μακρινόν ορίζοντα. Μα εδώ που στέκω οραματίζομαι τις αχανείς εκτάσεις τ’ ουρανού και την υπερκόσμια γαλήνη κι ανατριχιάζω. Και καθώς ακούω μέσα απ’ το φύλλωμα το θρόισμα του αέρα συγκρίνω την αμόλυντη σιωπή του απείρου μ’ αυτόν τον ήχο. Κι αισθάνομαι το αιώνιο, και τις σβησμένες εποχές, και τη δική μας που ζει και πάλλεται. Κι ο στοχασμός μου πνίγεται στη βαθιά απεραντοσύνη. Σ’ αυτή τη θάλασσα γλυκό είναι το ναυάγιο. μτφρ. Νάσος Βαγενάς Πηγή: ebooks.edu.gr

Ο Τζιάκομο Λεοπάρντι (Giacomo Leopardi: Ρεκανάτι, 1798 - Νεάπολη, 1837) θεωρείται ο σημαντικότερος Ιταλός ποιητής μετά τον Πετράρχη. Πολυμαθέστατος, πολύγλωσσος, φιλόσοφος και αρχαιογνώστης, ήταν απόγονος παλαιάς οικογένειας ευγενών γαιοκτημόνων η οποία, αρχικά, τον προόριζε για τον εκκλησιαστικό βίο.  Σε πολύ νεαρή ηλικία είχε ξεπεράσει τους δασκάλους του. Συνέχισε την εκπαίδευσή του μόνος του, χρησιμοποιώντας τη βιβλιοθήκη του πατέρα του, και μέχρι να γίνει 21, έμαθε Λατινικά, Αρχαία Ελληνικά, Αγγλικά, Εβραϊκά, Γερμανικά και Ισπανικά, ξεκινώντας παράλληλα το έργο του στη μετάφραση και το σχολιασμό των Κλασσικών. Η εξαιρετική του μνήμη και διάνοια καλλιεργήθηκαν σε βάθος, η υγεία του όμως ήταν πάντα πολύ εύθραυστη και η όρασή του κακή.  Από την πρώτη νεότητά του, διακατείχε τον φιλάσθενο κόμη το συναίσθημα της μοναξιάς και της απαισιοδοξίας. Έβρισκε καταφύγιο στη μελέτη και εκπόνησε πλήθος εργασιών σε επιστημονικά, φιλοσοφικά και φιλολογικά θέματα. Είχε πάντα δυσκο...

Ο πόλεμος δεν είναι περιπέτεια. Είναι αρρώστια. Είναι σαν τον τύφο. Το χαμόγελο δεν αξίζει τίποτα σ' αυτόν που το προσφέρει, ενώ αξίζει πολλά σ' αυτόν που το δέχεται. Το χαμόγελο χαρίζει φίλους, το βλοσυρό ύφος ρυτίδες. Γιατί να μισούμε ο ένας τον άλλον; Είμαστε επιβάτες του ίδιου πλανήτη, που ο ένας εξαρτάται από τον άλλον, πλήρωμα του ίδιου καραβιού. Να είσαι άνθρωπος, σημαίνει ακριβώς να είσαι υπεύθυνος. Να γνωρίσεις την ντροπή απέναντι σε μια δυστυχία που δε μοιάζει να έρχεται από σένα. Να νιώθεις περηφάνια για μια νίκη που πέτυχαν οι συνάδελφοί σου. Να αισθάνεσαι, βάζοντας κι εσύ το λιθαράκι σου, πως συντελείς στο κτίσιμο του κόσμου.

Οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν ποτέ το παραμικρό μόνοι τους, και για τα παιδιά είναι πολύ κουραστικό να τους δίνουν ξανά και ξανά εξηγήσεις. Οι μεγάλοι αγαπούν τα νούμερα. Όταν τους μιλάς για ένα καινούργιο σου φίλο, δεν σε ρωτάνε πότε για την ουσία. Ποτέ δεν σου λένε: “Πώς είναι η φωνή του; Ποιά παιχνίδια προτιμάει; Κάνει συλλογή από πεταλούδες;” Σε ρωτάνε: “Πόσο χρονώ είναι; Πόσους αδελφούς έχει; Πόσο είναι το βάρος του; Πόσα κερδίζει ο πατέρας του;” Και τότε μόνο θαρρούν πως τον ξέρουν. Αν πεις τους μεγάλους: “Είδα ένα ωραίο σπίτι από τριανταφυλλιά τούβλα, με γεράνια και περιστέρια στη σκεπή”, δεν καταφέρνουν να σχηματίσουν την παραμικρή ιδέα για το σπίτι αυτό. Πρέπει να τους πεις: “Είδα ένα σπίτι που κοστίζει δέκα χιλιάδες χρυσές”. Θα τους ακούσεις τότε ν’ αναφωνούν: “ Τι όμορφο που είναι”. Έτσι, αν τους πεις: “Η απόδειξη πως ο μικρός πρίγκιπας έζησε πραγματικά, είναι πως ήταν γοητευτικός, πως γελούσε και πως ήθελε ένα αρνί. Όταν θες ένα αρνί αυτό π...