Φάρος του Πνεύματος

  Στις 21 Οκτωβρίου 1949, ο ανεπανάληπτος Τζορτζ Όργουελ έλαβε μια μυστηριώδη επιστολή από έναν παλιό γυμνασιακό καθηγητή του. Τι να ήθελε άραγε ο δάσκαλος των Γαλλικών από τον μαθητή του, ο οποίος είχε εν τω μεταξύ ανδρωθεί και ήταν έτοιμος να απαθανατιστεί ως ένας από τους ογκόλιθους της επιστημονικής φαντασίας; Ο Όργουελ είχε μόλις δημοσιεύσει ένα αριστουργηματικό βιβλίο που ονόμαζε «1984» και λάμβανε συνεχώς συγχαρητήριες επιστολές, την ίδια ώρα που οι κριτικές ήταν διθυραμβικές σε κάθε γωνιά του αγγλόφωνου κόσμου. Όσο για τον καθηγητή της γαλλικής, δεν ήταν άλλος από τον ογκόλιθο της επιστημονικής φαντασίας Άλντους Χάξλεϊ, τον οποίο είχαν φέρει οι ευτυχείς περιστάσεις για ένα μικρό διάστημα στο Ίτον, όπου και γνώρισε ως μαθητή τον Όργουελ. Κατόπιν βέβαια ο Χάξλεϊ θα έγραφε τον «Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο» (1931), τον άλλο σταθμό στη δυστοπική μυθιστορία του 20ού αιώνα! Ο δάσκαλος διάβασε το βιβλίο του μαθητή του και θέλησε να μοιραστεί μια σειρά από ειλικρινείς σκέψεις. Περιττό ...

  O Νίκος Εγγονόπουλος υπήρξε τεχνίτης του χρωστήρα και του στίχου, ένας από τους συνεπέστερους εκπροσώπους του υπερρεαλισμού στην Ελλάδα. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Οκτωβρίου 1907 και πέρασε τα μαθητικά του χρόνια (1919-1927) εσωτερικός σε σχολείο του Παρισιού. Στην Αθήνα επέστρεψε το 1927 για να υπηρετήσει τη θητεία του ως ακροβολιστής στο 1o Σύνταγμα Πεζικού. Απολύθηκε το 1928 κι εργάστηκε ως το 1930 ως μεταφραστής σε τράπεζα και ως γραφέας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Παράλληλα, φοιτούσε σε Νυχτερινό Γυμνάσιο. Από το 1930 έως το 1933 εργάστηκε ως σχεδιαστής στη Διεύθυνση Σχεδίων Πόλεως του Υπουργείου Δημοσίων Έργων. Το 1932 γράφτηκε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Κωνσταντίνο Παρθένη, ενώ φοίτησε στο εργαστήριο του Φώτη Κόντογλου και γνωρίστηκε με τον Γιάννη Τσαρούχη και τον Δημήτρη Πικιώνη. Το 1939 πραγματοποιεί την πρώτη του ατομική έκθεση. Με επιρροές από τo μεταφυσικό κόσμο του Ντε Κίρικο και την υπερβατικότητα της βυζαντινής τέχνης προσπαθεί να εκφράσει την πα...

1097: Οι Σταυροφόροι, με επικεφαλής τον Γοδεφρείδο του Μπουιγιόν, τον Βοϊμόνδο Α' του Τάραντα και τον Ραϋμόνδο Δ' της Τουλούζης, αρχίζουν την πολιορκία της Αντιόχειας. 1520: Ο Πορτογάλος θαλασσοπόρος, Φερδινάνδος Μαγγελάνος, ανακαλύπτει το Στενό των 1.000 Παρθένων και καταφέρνει να περάσει από τον πορθμό μεταξύ της Νότιας Αμερικής και του νησιού της Γης του Πυρός. Με το «Στενό του Μαγγελάνου» γίνεται πλέον εφικτό το πέρασμα από τον νότιο Ατλαντικό στον νότιο Ειρηνικό. 1600: Ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου νικά τους ηγέτες των αντίπαλων ιαπωνικών φυλών στη μάχη της Σεκιγκαχάρα, η οποία σηματοδοτεί την έναρξη του Σογκουνάτο Τοκουγκάβα που στην ουσία θα κυβερνήσει την Ιαπωνία έως τα μέσα του 19ου αιώνα. 1774: Κατά τον Πόλεμο της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας, στο Τόντον της Μασαχουσέτης, υψώνεται για πρώτη φορά σημαία με τη λέξη «Ελευθερία». 1805: Ο ναύαρχος Οράτιος Νέλσον, επικεφαλής του Αγγλικού Ναυτικού, καταναυμαχεί τους ηνωμένους στόλους Ισπανίας και Γαλλίας στο Τραφάλγκαρ, αλλά πίπτει επί...

  Ο Πιέτρο Αρετίνο, στο πρώτο του πορτραίτο φιλοτεχνημένο από τον Τιτσιάνο Επηρέασε σημαντικά την τέχνη και την πολιτική της εποχής του και εφηύρε τη σύγχρονη λογοτεχνική πορνογραφία. Έγινε γνωστός σε όλη την Ευρώπη για τις τολμηρές λογοτεχνικές επιθέσεις του εναντίον των ισχυρών της εποχής του. Οι πύρινες επιστολές και οι διάλογοί του παρουσιάζουν μεγάλο βιογραφικό ενδιαφέρον. Στα δράματά του περιλαμβάνονται πέντε κωμωδίες και μία τραγωδία, η Orazia (1546), ίσως η καλύτερη ιταλική τραγωδία του 16ου αιώνα. Ιταλός συγγραφέας, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας του 16ου αιώνα (1492 - 1556), που έμεινε γνωστός για την αιχμηρότητα της πένας και των σατιρικών γραπτών του. Ο Πιέτρο Αρετίνο γεννήθηκε στο Arezzo, από όπου πήρε το όνομά του. Ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για τα παιδικά του χρόνια. Σε ηλικία 20 ετών ζούσε στην Περούτζια, ίσως σπουδάζοντας τέχνη, και εκεί έγραψε τα πρώτα του ποιήματα. Το 1517 μετακόμισε στη Ρώμη και έγινε γνωστός στην αυλή του πάπα Λέοντα Ι΄. Εκεί άρχισε να γρ...

     2 2. Ο δρόμος - Τζακ Κέρουακ «Οι μόνοι άνθρωποι που υπάρχουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, τρελαίνονται να μιλήσουν, τρελαίνονται να σωθούν, που ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό» αποφαίνεται ο ήρωας Σαλ Πάραντάιζ, το alter ego του συγγραφέα του βιβλίου «Στο Δρόμο», σε μία από τις πορείες του από το ένα άκρο της Αμερικής στο άλλο και στη διάρκεια μίας εκ των πολλών χαμηλής έντασης φιλοσοφικών συζητήσεων που έχει με τους συνταξιδιώτες του και όχι μόνο. Ο Τζακ Κέρουακ, μια από τις κυριότερες φυσιογνωμίες της Γενιάς Μπιτ (Beat Generation), συγγραφέας του βιβλίου «Στο Δρόμο», ενός βιβλίου που μάλλον γράφτηκε εκεί όπου αναφέρει ο τίτλος του και μάλιστα μέσα σε 3 εβδομάδες χωρίς κό...

  Ο συγγραφέας που έγραψε τη «Βίβλο» της λογοτεχνικής παρέας των Μπίτνικ ήταν ένας άνθρωπος που πάλεψε ως το τέλος με τους προσωπικούς του δαίμονες, τόσο τους λογοτεχνικούς όσο και τους πραγματικούς. Η περίφημη παρέα που έβαλε σκοπό να αλλάξει τη λογοτεχνία, απλοποιώντας τις φόρμες και απαλείφοντας τα περίτεχνα σχήματα λόγου, είχε πάντα τον Κέρουακ στην καρδιά της, καθώς αυτός ένωνε τις αντιθέσεις και έδωσε σε μια ολόκληρη γενιά αμερικανών λογοτεχνών υπόσταση. Οι Μπίτνικ, «μια παρέα φίλων με κοινό τρόπο σκέψης», όπως το ήθελε ο ποιητής της ομάδας Άλεν Γκίνσμπεργκ, βρήκαν την απόλυτη έκφραση του λογοτεχνικού τους μανιφέστο στην εργογραφία του Κέρουακ και ιδιαίτερα στο περιβόητο -από κάθε άποψη!- «Στο Δρόμο»: η ακατέργαστη, φαινομενικά ανύπαρκτη φόρμα με τις ασύντακτες παραγράφους και το φτωχό επαναλαμβανόμενο λεξιλόγιο έγινε το βιβλίο-αναφοράς του κινήματος της δεκαετίας του ’50. Η «αυθόρμητη πρόζα», όπως το έλεγε ο Κέρουακ, η αδιαμεσολάβητη φόρμα δηλαδή που μπορεί να μεταγγίσει απε...

Ποίημα του Διονυσίου Σολωμού (1798-1857), οι δύο πρώτες στροφές του οποίου σε μουσική του Νικολάου Μάντζαρου (1795-1872), αποτελούν τον Εθνικό Ύμνο της Ελλάδας (1865) και της Κύπρου (1966). Ο Ύμνος εις την Ελευθερία γράφτηκε από τον 25χρονο Σολωμό στη Ζάκυνθο, πρώτα στα ιταλικά και εν συνεχεία στα ελληνικά, τον Μάιο του 1823, σε μία περίοδο ιδιαίτερης έξαρσης της Ελληνικής Επανάστασης. «…Δε θέλω να περάσει κανενός από το μυαλό πως την ώρα που νικούν οι δικοί μας στο Μαραθώνα, εγώ κάθομαι και τραγουδώ για ένα βοσκόπουλο…» (Ο θάνατος του βοσκού), έγραφε στον φίλο του Γεώργιο Δε Ρώσση την ίδια εποχή. Το ποίημα του Σολωμού αποτελείται από 158 τετράστιχες στροφές. Το μέτρο είναι τροχαϊκό με εναλλαγές επτασύλλαβων και οκτασύλλαβων στίχων. Σύμφωνα με το περιεχόμενό του μπορεί να χωρισθεί στα εξής μέρη: Προοίμιο (στρ. 1-34). Ο ποιητής παρουσιάζει τη θεά ελευθερία, θυμίζει τα περασμένα μαρτύρια του Ελληνισμού, την εξέγερση των σκλάβων, τη χαρά του Ελληνισμού, την έχθρα των Ευρωπαίων...