Φάρος του Πνεύματος

Όταν ύστερα από την αναρχία, πούχεν ανταριάσει τον τόπο δίνοντας εις όλα τα κακά στοιχεία τι ελέφτερο να πράξουν κάθε λογής ανομία η τάξη είχε πάλε στερεωθεί κ’ είχε δοθεί αμνηστεία στους κακούργους, τότες επέστρεψαν τούτοι απ’ τα βουνά κι’ από τα ξένα στα σπίτια τους, κι’ ανάμεσα στους άλλους που ξαναρχόνταν εγύριζε στο χωριό του, κι’ ο Μαγουλαδίτης Αντώνης ο Κουκουλιώτης. Ήταν τότες ως σαράντα χρόνων κοντός μαυριδερός μ’ όμορφα πυκνά σγουρά γένεια και με σγουράτα μαύρα μαλλιά. Το πρόσωπό του είχε χάρη και το βλέμμα του ήτουν χαϊδευτικό και ήμερο αγκαλά κι’ αντίφεγγε με πράσινες αναλαμπές, το στόμα του όμως ήτουν μικρότατο και κοντό δίχως χείλια. Ο άνθρωπος τούτος πριν ακόμα ρεμπελέψει ο κόσμος, είχε παντρεφτεΐ. Κι’ όταν πήρε των βουνών το δρόμο για το φόβο της εξουσίας, αφήκε τη γυναίκα του μόνη στο σπίτι και τούτη δεν του εστάθη πιστή, αλλά με άλλον (νομίζοντας ίσως πως ο Κουκουλιώτης ήτουν σκοτωμένος ή αλλοιώς πεθαμένος) είχε πιάσει έρωτα κι’ απ’ τον έρωτα τούτον είχε γεννηθε...

Λογοτέχνης και διανοούμενος που δέσποσε στα ελληνικά γράμματά στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου του 1872 στην Κέρκυρα. Σε ηλικία 17 ετών αναχώρησε για το Παρίσι κι εγγράφηκε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου της Σορβόννης. Δύο χρόνια αργότερα, γνώρισε στη Βενετία τη βαρόνη Ερνεστίνα Φον Μάλοβιτς από τη Βοημία, με την οποία παντρεύτηκε. Το 1895 απέκτησε μαζί της μία κόρη, αφού ήδη είχε εγκαταλείψει τις σπουδές του και είχε εγκατασταθεί στους Καρουσάδες, όπου αφοσιώθηκε στη μελέτη. Ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης επηρεάστηκε αρχικά από τη γερμανική ιδεοκρατία και ιδιαίτερα από τον Νίτσε. Συντροφιά με τον φίλο του Λορέντζο Μαβίλη συμμετείχε σε εθνικούς αγώνες, όπως στην εξέγερση της Κρήτης το 1896, αλλά και σε τοπικές πρωτοβουλίες, π.χ. εναντίον της απόφασης του δήμου της Κέρκυρας για την εγκατάσταση ρουλέτας στο νησί. Καταφέρθηκε, επίσης, εναντίον της πολιτικής του συγγενούς του υπουργού και αργότερα πρωθυπουργού Γεώργιου Θεοτόκη. Ο...

Ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του, ο Κωνσταντάρας διέπρεψε στη μεγάλη οθόνη και εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να χαρίζει αβίαστο γέλιο με τις ανεπανάληπτες ταινίες του. Ο ηθοποιός που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, αφού μεγάλωσε γενιές και γενιές με το κωμικό του ταλέντο, πέρασε στην υποκριτική αθανασία ως γλεντζές, αρχοντάνθρωπος και αμετανόητος εργένης. Πληθωρικός στις εκφράσεις του και κινηματογραφικός μπον βιβέρ, ήταν ένα υποκριτικό φαινόμενο που δεν ξαναείδε και πολύ συχνά ο τόπος μας. Με τη στόφα του μεγάλου πρωταγωνιστή, ο Κωνσταντάρας κυρίευσε θέατρο, τηλεόραση και κινηματογράφο, αφήνοντας παρακαταθήκη μνημειώδεις ταινίες της ελληνικής κινηματογραφίας... Πρώτα χρόνια Βέρος Αθηναίος, με ρίζες από την Κωνσταντινούπολη, γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1913, στο Κολωνάκι, στην οδό Πλουτάρχου 13, όπως τόνιζε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας τη σχέση του με τον αριθμό 13. Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας γεννιέται στις 13 Μαρτίου 1913 στο Κολωνάκι τη...

Οι μεγαλύτεροι τη θυμούνται από το «Λούνα Παρκ» της δεκαετίας του ’70, οι ακόμα πιο μεγάλοι από τις εμφανίσεις της ως παιδί-θαύμα του θεάτρου και οι μικρότεροι την έμαθαν ως βασίλισσα της βιντεοκασέτας των ’80s να πλαισιώνει τον Στάθη Ψάλτη και τον Σταμάτη Γαρδέλη ως μια χαρακτηριστικότατη κινηματογραφική φιγούρα της εποχής. Ο λόγος για το συμπαθέστατο λαϊκό κορίτσι Ρένα Παγκράτη, τη μούσα του Δαλιανίδη στις κοσμαγάπητες δουλειές του στην τηλεόραση και τον εμπορικό κινηματογράφο που απολαύσαμε στο «Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ»! Η ίδια ήταν βέβαια πολλά περισσότερα από την καλτ φυσιογνωμία της βιντεοκασέτας, καθώς ανέβηκε αργά αλλά σταθερά τα σκαλιά της showbiz, κάνοντας πολλά και διάφορα, όπως να βρεθεί για παράδειγμα ακόμα και στις τάξεις των «Νοστράδαμος» στα μέσα των ’70s, δανείζοντας τη φωνή της στα τελευταία ποπ-ροκ σινγκλ της θρυλικής μπάντας. Την Παγκράτη τη θυμούνται οι συνάδελφοί της ως μια γνήσια λαϊκή κοπέλα με απίστευτο πάθος και κέφι για το τραγούδι και τη ζωή γε...

Ήταν ήσυχα και τούτη τη βραδιά εδώ στην ταράτσα. Κάτου η πόλη βούιζε πνιχτά. Από καιρό σε καιρό μια κραυγή ανέβαινε ψηλά, ζυγιζότανε τρέμοντας στο κενό και ξανάπεφτε νεκρή. Από πάνω έβρεχε ψιλό φως ο γαλαξίας. Στις βαθιές σπηλιές του βράχου κούρνιαζαν λουφαγμένα τα πουλιά, και πάνω του ο Παρθενώνας λεύκαζε σαν κρύος σκελετός. Η Ρηνούλα ακούμπησε στο πεζούλι να ξανασάνει. Είχαν λυθεί οι αρμοί της με το πηγαινέλα, απ’ τη νύχτα ως την άλλη τη νύχτα. Το σπίτι ήταν θεόρατο, κουρασμένο, τραβηγμένο παράμερα απ’ τ’ άλλα μες στην ποδιά του Λυκαβηττού. Μόνο τούτο το καλοκαίρι ξεθάρρεψε να το ζυγώσει ένα άλλο αρματωμένο ακόμη απ’ τις σκαλωσιές. Η Ρηνούλα τριγύριζε μέσα στο άδειο σπίτι σαν παιδί χαμένο μέσα στο παραμύθι. Βίζιτες (επισκέψεις) δεν περνούσαν το κατώφλι. Η κυρία το μεταχειριζότανε σαν ξενοδοχείο. Και μοναχά ο κύριος κλεινόταν τα βράδια στο σαλόνι με κάτι φίλους του και χαρτοπαίζανε…χαρτοπαίζανε ασταμάτητα, ώσπου να χλομιάσουν τα τζάμια απ’ το πρώτο φέγγος της αυγής. Ήταν...

Το 1956, στις 13 Μαρτίου, κι αφού ήδη έχει περάσει 8 χρόνια στην εξορία, μεταφέρεται στην Αθήνα για να δικαστεί -με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας- για το βιβλίο του «Βουρκωμένες μέρες» και συγκεκριμένα για το διήγημα «Οι λύκοι ανεβαίνουν στον ουρανό». Αφού διαβάστηκε το κατηγορητήριο ερωτώμενος από τον πρόεδρο περί της ενοχής του απαντά: «Ναι, είμαι ένοχος. Όχι όμως γι’ αυτά που έγραψα, αλλά γι’ αυτά που δεν έγραψα και ακριβώς γιατί δεν τα έγραψα. Κατηγορούμαι ότι έγραψα για τους απλούς ανθρώπους, για τους ανθρώπους του μόχθου, για τους φτωχούς. Μα για ποιους έπρεπε να γράψω; Εγώ αυτούς γνώρισα, αυτούς αγάπησα, μαζί τους μοιράστηκα και τις χαρές και τις πίκρες μου. Δίπλα τους γεύτηκα κι εγώ την πίκρα της εκμετάλλευσης και της κοινωνικής αδικίας και ήταν οι μόνοι που μου συμπαραστάθηκαν. Γι’ αυτό και αισθάνομαι φταίχτης που δεν έγραψα όσα έπρεπε να γράψω γι’ αυτούς». Απόσπασμα από το βιβλίο του Λάμπρου Ζιώγα, φίλο του Μενέλαου Λουντέμη, «Η Δίκη του Μενέλαου Λουντέμη»: ...