Φάρος του Πνεύματος

  Ο Όσκαρ Ουάιλντ ντυμένος τσολιάς, από την επίσκεψή του στην Ελλάδα «Θα πρέπει να μάθω πώς να είμαι ευτυχής. Κάποτε το ήξερα-ή νόμιζα πως το ήξερα-από ένστικτο. Κάποτε ήταν πάντα άνοιξη στην καρδιά μου. Η ιδιοσυγκρασία μου ήταν στενή συγγενής της χαράς. Ξεχείλιζα το ποτήρι της ζωής μου με απολαύσεις, όπως γεμίζεις ξέχειλα μια κούπα με κρασί.» Αυτά γράφει ο Όσκαρ Ουάιλντ μέσα από τη φυλακή του Ρέντινγκ όπου εξέτιε τη διετή ποινή του το 1896-97. Πριν 19 χρόνια, τον Απρίλη του 1877 και σε ηλικία 23 ετών, είχε επισκεφτεί την Ελλάδα σε μια προσπάθεια να ‘’ξεχειλίσει το ποτήρι της ζωής του με απολαύσεις’’. Την 1η Απριλίου, ο Όσκαρ μαζί με τον δάσκαλό του Μαχάφφυ πήραν το πλοίο από το Μπρίντεζι  για την Ελλάδα και το χάραμα ξύπνησαν και είδαν μπροστά τους την Κέρκυρα. Σκοπός του δασκάλου του ήταν να τον ‘’γλιτώσει’’ από τον Ρωμαιοκαθολικισμό και να διαμορφώσει παγανιστικές απόψεις. Η θέα της Ακρόπολης, της Αρχαίας Ολυμπίας και η επίσκεψη στις Μυκήνες θα συνέβαλαν σε αυτό το σκοπό. Β...

  Η Μανόν Λεσκώ είναι αφηγηματικό έργο του αββά Πρεβώ. Δημοσιεύτηκε στο Άμστερνταμ το 1731 και περιλαμβάνεται στον έβδομο τόμο των Αναμνήσεων ενός ευγενούς του οποίου αποτελεί μέρος. Ο πλήρης τίτλος της έκδοσης αυτής ήταν Histoire du chevalier des Grieux et de Manon Lescaut (Ιστορία του ιππότη ντε Γκριέ και της Μανόν Λεσκώ). Δημοσιεύτηκε μεμονωμένα στο Παρίσι την ίδια χρονιά. Η γαλλική κυβέρνηση απαγόρευσε το έργο αλλά «το Παρίσι ξετρελάθηκε μ’ αυτό το μυθιστόρημα. Οι άνθρωποι τρέχαν να το αγοράσουν [τις παράνομες εκδόσεις του] λες κι ορμούσανε στη μάχη». Το 1753 η Μανόν κυκλοφόρησε σε νέα έκδοση εμπλουτισμένη με ένα σημαντικό επεισόδιο. Το έργο είναι τρόπον τινά η αυτοβιογραφία του αββά Πρεβώ : Ο ήρωάς του, ο ιππότης ντε Γκριέ, προοριζόταν κι αυτός για ιερωμένος κι έχει τον ίδιο ανήσυχο χαρακτήρα με τον συγγραφέα του. Περίληψη του έργου Ο μαρκήσιος ντε Χ., αφηγητής (και υποτίθεται συγγραφέας) των Αναμνήσεων ενός ευγενούς, ταξιδεύοντας προς την Χάβρη συναντά ένα όχημα με δώδεκα πόρ...

  Ο αββάς Πρεβώ (πραγμ. όνομα Αντουάν Φρανσουά Πρεβώ ντ' Εζίλ (Antoine François Prévost d'Exiles), Εστντέν, 1697 - 1763) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος. Μαθήτευσε στους Ιησουίτες και έγινε δόκιμος μοναχός της Εταιρείας αλλά την εγκατέλειψε για να καταταγεί στον στρατό. Ύστερα από ένα αποτυχημένο έρωτα, ο Πρεβώ έγινε Βενεδικτίνος μοναχός και το 1726 ιερέας. Επειδή όμως εγκατέλειψε κι αυτήν του την θέση με συνέπεια να εκδοθεί ένταλμα συλλήψεως εναντίον του (lettre de cachet), διέφυγε στο Λονδίνο το 1728 αποφασισμένος να ζήσει στο εξής από την πένα του. Την ίδια χρονιά εκδόθηκαν στο Παρίσι οι πρώτοι τέσσερις τόμοι του μυθιστορήματός του Αναμνήσεις ενός ευγενούς. Ύστερα από ένα χρόνο παραμονής στην Αγγλία ο Πρεβώ πήγε στην Ολλανδία και το 1730 άρχισε η δημοσίευση του Άγγλου φιλοσόφου που διήρκεσε εννιά χρόνια και καταλάμβανε οκτώ τόμους. Το 1731 δημοσιεύτηκαν στο Άμστερνταμ ο πέμπτος, έκτος και έβδομος τόμος των Αναμνήσεων ενός ευγενούς. Ο έβδομος τόμος περιλάμβανε την Ιστορία του ιπ...

Ο Γερμανός δραματουργός και συγγραφέας Ρόλφ Χόχουτ, ο οποίος είχε καταγγείλει τη σιωπή του Πάπα Πίου του 12ου για το Ολοκαύτωμα στο έργο του «Ο Αντιπρόσωπος», έφυγε χτες από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών, μεταδίδουν γερμανικά μέσα ενημέρωσης. Σύμφωνα με το πρακτορείο DPA, τα αίτια θανάτου του δεν έχουν ακόμη προσδιοριστεί. Ο Χόχουτ είχε γεννηθεί την 1η Απριλίου 1931 και μεγάλωσε στην Έσση, στην κεντρική Γερμανία, υπό το καθεστώς του Αδόλφου Χίτλερ. Είχε στρατολογηθεί μάλιστα στη νεολαία του Χίτλερ και τα ναζιστικά εγκλήματα αποτελούσαν το κεντρικό μοτίβο του έργου του. Έγινε παγκοσμίως γνωστός το 1963, με την καταγγελία για τη σιωπή του Πάπα Πίου του 12ου για τα εγκλήματα του ναζισμού, μέσα από το θεατρικό του έργο «Ο Αντιπρόσωπος». Όπως έλεγε, «το Ολοκαύτωμα δεν μπορεί ποτέ να συγχωρηθεί ούτε να ξεχαστεί». Το θεατρικό αυτό έργο, που επίσης ενέπνευσε την ταινία του 2002 «Αμήν», σε σκηνοθεσία Κώστα Γαβρά, είχε πυροδοτήσει πολλές διαμαρτυρίες έξω από τα θέατρα στα οποία ανέβηκε. Σ...

Είμαι το λουλούδι που σιγά το τρώει το κρυφό σαράκι. Δε με τυραννάει το άγριο κακοκαίρι, όπως τάλλα εμένα και της χλωμιασμένης μου όψης δε μαδάνε ένα ένα τα φύλλα. Οι καλές οι μοίρες κ' οι κακές καρτέρι κι αν μώχουν στημένα, σάμπως πεταλούδες να με τριγυρνάνε νοιώθω ανατριχίλα. Είμαι το λουλούδι που σιγά το τρώει το κρυφό σαράκι. Γέννημα και θρέμμα στην ψυχή μου μέσα το κακό φωλιάζει. Και ζωή και χάρος είμαι, απ' τη γελάστρα τύχη δεν προσμένω. Αψηλό κι' ωραίο στήνω το κορμί μου κι' άλλο δε μου μοιάζει. Όμως όταν δείξω τις πληγές μου στάστρα, θάμαι πεθαμένο. Πηγή:  sansimera.gr

Φίλε, του φθινοπώρου ήρθε η Ώρα στην πόρτα μου έξω. Κίτρινο φορεί στεφάνι από μυρτιά. Στα νικηφόρα χέρια της μια κιθάρα θλιβερή. Κιθάρα παλαιική που κλει πληθώρα μέσα της ήχους και ήχους. Ιερή κοιτίδα. Κάθε πόνος, κάθε γνώρα που ήταν γλυκιά και γίνηκε πικρή. Ήχος μες στην καρδιά της αποστάζει. Φίλε, του φθινοπώρου η Ώρα εκεί στην πόρτα μου ήρθε, δίχως να διστάζει και το κιθάρισμά της πότε πότε σα να 'τανε η φωνή σου η μυστική, τους στίχους σου που μου τραγούδαες τότε. Πηγή:  sansimera.gr

Ποιήτρια της νεορομαντικής σχολής από την Καλαμάτα. Γεννήθηκε την 1η Απριλίου του 1902 και ήταν κόρη του φιλόλογου Ευγένιου Πολυδούρη και της Κυριακής Μαρκάτου, μιας γυναίκας με πρώιμες φεμινιστικές ανησυχίες. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές της σπουδές στην Καλαμάτα, αφού προηγουμένως είχε φοιτήσει σε σχολεία του Γυθείου και των Φιλιατρών. Στα γράμματα εμφανίζεται σε ηλικία 14 ετών, με το πεζοτράγουδο «Ο πόνος της μάνας». Αναφέρεται στο θάνατο ενός ναυτικού, τον οποίον ξέβρασαν τα κύματα στις ακτές των Φιλιατρών και είναι επηρεασμένο από τα μανιάτικα μοιρολόγια που άκουγε στο Γύθειο. Σε ηλικία 16 ετών διορίζεται στη Νομαρχία Μεσσηνίας, κατόπιν διαγωνισμού και παράλληλα εκδηλώνει ζωηρό ενδιαφέρον για το γυναικείο ζήτημα. Το 1920 χάνει, σε διάστημα σαράντα ημερών, τον πατέρα και τη μητέρα της. Το 1921 μετατίθεται στη Νομαρχία Αθηνών και παράλληλα εγγράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην υπηρεσία της θα γνωρίσει τον συνάδελφο και ομότεχνό της Κώστα Καρυωτάκη και μετα...

Διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, που δημοσιεύτηκε με τον υπότιτλο «Παιδικαί Αναμνήσεις» την Πρωταπριλιά του 1890 στην εφημερίδα «Εφημερίς». Καλά το έλεγεν ο μπαρμπα-Μηλιός, ότι το έτος εκείνο εκινδύνευον να μείνουν οι άνθρωποι οι χριστιανοί, οι ξωμερίτες, την ημέραν του Πάσχα, αλειτούργητοι. Και ουδέποτε πρόρρησις επλησίασε τόσον εγγύς να πληρωθή, όσον αυτή· διότι δις εκινδύνευσε να επαληθεύση, αλλ’ ευτυχώς ο Θεός έδωκε καλήν φώτισιν εις τους αρμοδίους και οι πτωχοί χωρικοί, οι γεωργοποιμένες του μέρους εκείνου, ηξιώθησαν και αυτοί να ακούσωσι τον καλόν λόγον και να φάγωσι και αυτοί το κόκκινο αυγό. Όλα αυτά, διότι το μεν ταχύπλουν, αυτό το προκομμένον πλοίον, το οποίον εκτελεί δήθεν την συγκοινωνίαν μεταξύ των ατυχών νήσων και της απέναντι αξένου ακτής, σχεδόν τακτικώς, δις του έτους, ήτοι κατά τις δύο αλλαξοκαιριές, το φθινόπωρον και το έαρ, βυθίζεται, και συνήθως χάνεται αύτανδρον· είτα γίνεται νέα δημοπρασία, και ευρίσκεται τολμητίας τις πτωχός κυβερνήτης, όστις δεν σωφ...

Ὁ Ἀπρίλης κ᾿ ἡ Σελήνη μέσα στὸ ἄλσος σμίξαν. Τὸ μεσονύχτι μεθυσμένοι περάσαν μ᾿ εὐθυμία. Καὶ τώρα στὴ γαλήνη εἶνε ἁπλωμένη ρεμβαστικὴ ματιά, ἡ μελαγχολία. Δυὸ δέντρα ἀναπολοῦνε μία νύχτα καταιγίδας, ποὺ οἱ κορφές τους ἐρωτικὰ μπλεχτῆκαν καὶ στὴν ἀνάμνησή τους ξεπετιέται λυγμὸς ἀπὸ χορδὲς ποὺ δονηθῆκαν. - Στὸν ὕπνο σου κόρη γλυκειά... Ἕν᾿ ἀνοιχτὸ παράθυρο στὸ ἁγιόκλημα πνιγμένο κ᾿ ἡ κόρη κρίνο, μὲ τὸ φῶς τοῦ φεγγαριοῦ ντυμένο. - Τοῦ τραγουδιοῦ μου ἡ φωνή... Κι᾿ ἀγγίζει στὸν ἀμύριστο κάλυκα τῆς καρδιᾶς της σὰν ὄνειρον ἀθώας χαρᾶς ὁ πρῶτος ἔρωτάς της. Καὶ λίγο λίγο σκοτεινιάζει τὸ ἄλσος. Στὸ κυπαρίσσι στάθηκε ἡ Σελήνη βαθιὰ συλλογισμένη. Ὁ Ἀπρίλης πιὰ βαρέθηκε νὰ δίνη φιλιά. Φεύγει κ᾿ ἡ Νύχτα κουρασμένη. Ὅλα σιγῆσαν μόνο γιὰ νὰ μείνη τὸ φλογερὸ παράπονο: - Γιατί μ᾿ ἔχεις σ᾿ αἰώνια τυράννια... τὸ κλάμα τῆς κιθάρας ποὺ ἀνεβαίνει πρὸς τὴ χλωμὴ Σελήνη, πρὸς τὰ οὐράνια...

334 π.Χ.: Ο Μέγας Αλέξανδρος διαβαίνει τον Ελλήσποντο και αρχίζει την εκστρατεία του στην Ανατολή. 527: Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας, Ιουστίνος Α', ορίζει ως συμβασιλέα και διάδοχό του τον ανιψιό του, Ιουστινιανό Α'. 1748: Στην Ιταλία, η αρχαιολογική σκαπάνη σταματάει στα ερείπια της Πομπηίας. 1789: Στη Νέα Υόρκη, η Βουλή των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) συνέρχεται για πρώτη φορά σε απαρτία. 1822: Αποφασίζεται με νόμο η σύσταση Τακτικού Ελληνικού Στρατού. Η Γενική Αρχηγία ανατίθεται στο Γερμανό στρατηγό, Κάρολο Νόρμαν. 1822: Με έγγραφό τους προς το Μινιστέριο (Υπουργείο) της Οικονομίας, οι εργάτες του Τυπογραφείου της Διοίκησης (Εφημερίδα της Κυβέρνησης θα λέγαμε σήμερα) ζητούν ολίγα γρόσια «Επειδή και κατ’ αυτάς έφτασαν αι του Πάσχα εορτάσιμοι ημέραι και θέλομεν ν’ αγοράσωμεν άλλος παπούτσια, άλλος τζουράπια και άλλος άλλο τι, διά τούτο παρακαλούμεν το Μινιστέριον να μας δώση ολίγα γρόσια διά ν’ απεράσωμεν ταύτας τας εορτασίμους ημέρας, αναπληρούντες τας χρείας μας». Είν...

Το ημερολόγιο έδειχνε 1 Απριλίου 2004 όταν για περισσότερο από μία ώρα διήρκεσε η συζήτηση του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου με την Αλέκα Παπαρήγα στα γραφεία του ΚΚΕ στον Περισσό, όπου πήγε ο αρχιεπίσκοπος ανοίγοντας ένα δίαυλο επικοινωνίας με τα πολιτικά κόμματα, όπως είπε ο ίδιος.  Διαβάζουμε στον Ριζοσπάστη της Παρασκευής 2 Απριλίου 2004: «Αυτονόητη» χαρακτήρισε ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος τη χτεσινή επίσκεψή του στα γραφεία του Κόμματος, στον Περισσό, μετά τη συνάντηση με τη ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλ. Παπαρήγα και το μέλος του Πολιτικού Γραφείου Ορ. Κολοζώφ. Ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είπε χαρακτηριστικά: «ξέρω ότι ορισμένοι από σας θα χαρακτηρίσετε τη σημερινή επίσκεψή μου στην έδρα του ΚΚΕ, ως ιστορική. Προσωπικά, τη θεωρώ αυτονόητη». Κάνοντας αναφορά στα θέματα συζήτησης, μίλησε για «ανάλυση ορισμένων ζητημάτων που σχετίζονται με την παρουσία της εκκλησίας στον κοινωνικό τομέα. Σε ορισμένα ζητήματα είπε, έχουμε διαφορετικές προσεγγίσεις και οπτικές, σε άλλα συμφωνού...

Ως πότε πια θα καρτερώ να ξαναρθείς και πάλι σαν από χρόνους μακρινούς και ξένες χώρες πέρα; Λιγόστεψε η ζωούλα μου και μέρα με τη μέρα, ανήμπορη και τρυφερή, σβήνεται αγάλι αγάλι... Άκου στα δέντρα πένθιμα πως τρίζουνε τα φύλλα, μηνάνε το φθινόπωρο. Δες, τ’ ουρανού το χρώμα το θόλωσαν τα σύννεφα... Μια κρύα ανατριχίλα στα λουλουδάκια χύνεται... κι’ αργείς, αργείς ακόμα! Θαρθής αργά, με τη νυχτιά και με τον κρύο χειμώνα, με το χιονοσαβάνωμα, με του βορηά το θρήνο και δε θα βρης ούτ’ ένα ρόδο, ούτ’ ένα αθώο κρίνο να μου χαρίσης... ούτε καν μια πένθιμη ανεμώνα.

334 π.Χ.: Ο Μέγας Αλέξανδρος διαβαίνει τον Ελλήσποντο και αρχίζει την εκστρατεία του στην Ανατολή. 527: Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιουστίνος Α' ορίζει ως συμβασιλέα και διάδοχό του τον ανιψιό του, Ιουστινιανό Α'. 1748: Στην Ιταλία, η αρχαιολογική σκαπάνη σταματάει στα ερείπια της Πομπηίας. 1822: Αποφασίζεται με νόμο η σύσταση τακτικού ελληνικού στρατού. Η Γενική Αρχηγία ανατίθεται στο Γερμανό στρατηγό Κάρολο Νόρμαν. 1824: Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης δικάζεται στο Αιτωλικό με την κατηγορία ότι ήλθε σε συνεννοήσεις με τους Τούρκους. Θα καταδικασθεί την επομένη ως «ως επίβουλος της πατρίδος και προδότης». 1849: Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ διευθύνει την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν στη Δρέσδη. Μεταξύ των ακροατών βρίσκεται και ο πάπας του Αναρχισμού Μιχαήλ Μπακούνιν, ο οποίος συγχαίροντας τον μαέστρο Βάγκνερ μετά τη συναυλία, του λέει: «Ακόμα και αν όλα τα πράγματα καταστραφούν στο μέλλον, αυτό το έργο τέχνης πρέπει να μείνει ανέπαφο, ακόμα και με κ...