Φάρος του Πνεύματος

  ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΖΩΗ: 23 χρονών ΑΡΗΣ: 7 χρονών Ένα δωμάτιο με παλιά ταπετσαρία. Μια πόρτα στενή και ψηλή. Έπιπλα: Δυο κρεβάτια που θυμίζουν τα παλιά σιδερένια με τα κάγκελα, το ένα ξέστρωτο. Μια πολυθρόνα κουνιστή. Ένα σκαμνί. Μια εταζέρα. Έπιπλα με βιβλία. Κανονικό παράθυρο δεν υπάρχει. Μόνο ψηλά κάτι σα φεγγίτης, αλλά χωρίς σίδερα, με τζάμι που ανοίγει. Κάτω από το φεγγίτη. Ένα κασόνι συσκευασίας. Στο πάτωμα, στο τραπέζι, στο σκαμνί, στο ξέστρωτο κρεβάτι πολλά χάρτινα πλοία και αεροπλάνα. Επίσης πολλά σκόρπια βιβλία και χάρτες. Σκοτάδι. Παύση. Αρχίζουν μες στο σκοτάδι ν' ακούγονται τύμπανα σκέτα, εμβατήρια, πότε μαζί, πότε χώρια, πότε κοντά, πότε μακριά. Παύση. Φως. Mε το φως ακούγεται μια τρομπέτα μακριά, σαν ο σαλπιγκτής να δοκιμάζει ένα σάλπισμα. Κάποιο τύμπανο επίσης, δοκιμάζεται στο ίδιο μακρινό φόντο. Φαίνεται η ΖΩΗ, καθισμένη στην κουνιστή πολυθρόνα, απέναντι στο κοινό. Πλέκει με ρυθμικές κινήσεις, σιγοτραγουδώντας.   ΖΩΗ. Ποιός θ' ανέβει στα βουνά Να μας φέρει τη Ροδούλα...

Η Λούλα Αναγνωστάκη υπήρξε η σημαντικότερη Ελληνίδα θεατρική συγγραφέας και ταυτόχρονα μια από τις δυναμικότερες μορφές της ελληνικής δραματουργίας. Τα θέματα των έργων της είναι παρμένα από τις τραυματικές μεταπολεμικές εμπειρίες, τον εμφύλιο πόλεμο και τη κοινωνική και πολιτική ζωή του καιρού της. Η Αγγελική - Θεανώ Αναγνωστάκη γεννήθηκε το 1934 στην Θεσσαλονίκη και ήταν μικρότερη αδελφή του διακεκριμένου ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη, που μαζί του βίωσε τις πικρές εμπειρίες της Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές της φοίτησε και έλαβε πτυχίο από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1959, πρωτοεμφανίστηκε ως σεναριογράφος στην σπονδυλωτή ταινία του Σωκράτη Καψάσκη «Ερωτικές Ιστορίες». Συγκεκριμένα έγραψε το τρίτο επεισόδιο της ταινίας «Το Ραντεβού Της Κυριακής», με πρωταγωνιστές την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Νίκο Κούρκουλο. Τρία χρόνια αργότερα έγραψε το σενάριο της ταινίας του Ερρίκου Θαλασσινού «Η εκδίκηση του καβαλλάρη», με πρωταγωνιστή ...

Παρέλαση:   «Δεν μου αρέσει η παρέλαση. Θυμάσαι τότε που ήμουν μικρή και στάθηκα πολλή ώρα στον ήλιο και μου πόνεσε το κεφάλι και έκανα εμετό και παραλίγο να πεθάνω; Ναι. Τι γυρεύουν τα σκυλιά στην παρέλαση; Ξεμπουκάρουν συνέχεια και τελειωμό δεν έχουν .Θα 'ναι καμιά εκατοστή. Τα σέρνουν στη μέση της πλατείας. Τα στριμώχνουν κολλητά το ένα με το άλλο. Δεν έχω δει ποτέ τέτοιο πράγμα! Η χωροφυλακή. Προχώρησαν με τ' άλογά τους προς τα κει. Αν βέβαια είναι η χωροφυλακή. Δεν είμαι πια βέβαιος, δεν καταλαβαίνω τις στολές τους. Περίμενε. Πάλι αυτοί οι άνθρωποι σπρώχνονται και θέλουν να περάσουν κάτω απ' τα σκοινιά. Ήσυχα - ήσυχα. Ε, συ, κύριε, με τη τραγιάσκα πού πας, μέσα - μέσα. Και συ χοντρή, που μου θες να σταθείς πρώτη - πρώτη, κι εσύ, κι εσύ, μπρος γρήγορα στη θέση σας... Χα! Τα προσκοπάκια ξέρουν τη δουλειά τους. Το κάρο άρχισε να κυλάει σιγά, ξεπρόβαλε ολόκληρο - δε βλέπω καλά - μ' εμποδίζουν αυτοί πάνω στ' άλογα. Δεν είναι κάρο! Ζωή! Είναι ένα κλουβί, ένα μα...