Φάρος του Πνεύματος

  Πατρίδα, σαν τον ήλιο σου ήλιος αλλού δε λάμπει· Πως εις το φως του λαχταρούν η θάλασσα κι οι κάμποι, πως λουλουδίζουν τα βουνά, τα δάσ᾿, οι λαγκαδιές στέρνοντάς του θυμίαμα μυριάδες μυρωδιές! Αφρολογούν οι ρεματιές και λαχταρίζ᾿ η λίμνη, χίλιες πουλιών λαλιές ηχούν, της ομορφιάς του ύμνοι, σ᾿ άπειρ᾿ αστράφτουν χρώματα παντού λογής λογής  τ᾿ αγέρος τα πετούμενα τα σερπετέ της γης. Κι αυτός σηκόνει τ᾿ αλαφρέ της καταχνιάς μαγνάδι, κι η κάθε σταλ᾿ από δροσιέ γυαλίζει σαν πετράδι, κάθε αχτίδα του σκορπά με την αναλαμπή χαρά, ζωή και δύναμη κι ελπίδα όπου κι αν μπη. Φαντάζεις σαν τον ήλιο σου κι εσύ, καλή πατρίδα, και μάγια σαν τα μάγια σου στον κόσμο αλλού δεν είδα. Η γη σου είναι παράδεισος, κι αιώνια γαλανός γύρω σου καθρεφτίζεται στο πέλαγ᾿ ο ουρανός. Κι οι νύχτες σου με τ᾿ άστρα τους, με τη γαλάζια πάστρα, με τ᾿ αηδονολαλήματα, τρεμάμενα σαν τ᾿ άστρα, με το φεγγάρι που περνά, σαν τ᾿ όνειρο ευτυχίας στη μέση της απέραντης ουράνιας ησυχίας. Οι νύχτες σου δροσοβολούν χιλιόπλου...

  Ποιητής και μεταφραστής, τελευταίος εκπρόσωπος της Επτανησιακής Σχολής και μάλιστα του κερκυραϊκού κύκλου. Ο Λορέντζος Μαβίλης γεννήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1860 στην Ιθάκη, όπου ο ισπανικής καταγωγής πατέρας του, Παύλος Μαβίλης, υπηρετούσε ως δικαστικός. Η μητέρα του, Ιωάννα Σούφη, ήταν ανηψιά του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Ο Μαβίλης τελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στην Κέρκυρα και φοίτησε για ένα χρόνο (1877-1878) στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστήμιου Αθηνών. Συνέχισε τις σπουδές του στα πανεπιστήμια Μονάχου και Φράιμπουργκ (1878-1890), όπου παρακολούθησε μαθήματα κλασικής φιλολογίας, αρχαιολογίας και σανσκριτικών, ενώ μελέτησε τα φιλοσοφικά συστήματα των μεγάλων Γερμανών φιλοσόφων Καντ, Φίχτε και Σοπεγχάουερ. Το 1890 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας από το Πανεπιστήμιο του Ερλάνγκεν με τη διατριβή «Δύο βιεννέζικα χειρόγραφα του Ιωάννη Σκυλίτζη». Ο Μαβίλης δεν ήταν μόνο άνθρωπος του πνεύματος, αλλά και της δράσης. Φλογερός πατριώτης, συμμετείχε ενεργά στους απελευθερωτι...

Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε την πίκρα της ζωής. Όντας βυθίση ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήση, μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και νάναι. Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση· μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίση, α στάξει γι᾿ αυτὲς δάκρυ όθε αγαπάνε. Κι αν πιούν θολό νερό ξαναθυμούνται, Διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδίλι, πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται. Α δε μπορής παρά να κλαίς το δείλι, τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν: θέλουν - μα δε βολεί να λησμονήσουν.

Στην κουφάλα σου εφώλιασε μελίσσι, γέρικη ελιά, που γέρνεις με τη λίγη πρασινάδα που ακόμα σε τυλίγει σα νά ’θελε να σε νεκροστολίση. Και το κάθε πουλάκι στο μεθύσι της αγάπης πιπίζοντας ανοίγει στο κλαρί σου ερωτάρικο κυνήγι, στο κλαρί σου που δε θα ξανανθίσει. Ω, πόσο στη θανή θα σε γλυκάνουν, με τη μαγευτική βοή που κάνουν, ολοζώντανης νιότης ομορφάδες, που σα θύμησες μέσα σου πληθαίνουν· ω, να μπορούσαν έτσι να πεθαίνουν και άλλες ψυχές, της ψυχής σου αδερφάδες.