Φάρος του Πνεύματος

Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου 1974 («Αττίλας 1»), οι εξελίξεις στο ελλαδικό και ελληνοκυπριακό στρατόπεδο υπήρξαν ραγδαίες. Κάτω από την πίεση των τραγικών γεγονότων, η δικτατορία στην Αθήνα κατέρρευσε και τα χαράματα της 24ης Ιουλίου σχηματίσθηκε κυβέρνηση εθνικής ενότητας υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Νωρίτερα, ο δοτός πρόεδρος της Κύπρου, Νικόλαος Σαμψών, είχε υποβάλλει την παραίτησή του και είχε αντικατασταθεί από τον εκλεγμένο Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων, Γλαύκο Κληρίδη. Οι διπλωματικές πρωτοβουλίες Στις 24 Ιουλίου 1974 έφθασε η ώρα της διπλωματίας. Οι εκπρόσωποι των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο, Κληρίδης και Ντενκτάς, συναντήθηκαν για να συζητήσουν την εφαρμογή της ανακωχής. Την ίδια ημέρα, ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος έγινε δεκτός από τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, Χένρι Κίσινγκερ, σε μία περίοδο που οι Ηνωμένες Πολιτείες ταλανίζονταν από το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ και ο πρόεδρος Νίξον βρισκόταν υπό παραίτηση. (Παραιτήθηκε τελικά στις 9 Αυγούστο...

Εσύ δεν λες τίποτα μα εγώ θα σου πω γι’ αυτό το νησί που ήταν όνειρο χτες και θυμάρι κι αμίαντο και σήμερα ποτάμι οδύνης ποτάμι που δεν λέει να σιγήσει κατρακυλώντας απ’ τους αιώνες όχι νερό μα τις πέτρες μας, πέτρες αρχαίες που χτίσαν ναούς και υψώσανε κάστρα και πολιτείες που χάραξαν τ’ όνομά τους στο χρόνο βαθιά, και για πάντα. Εδώ, σ’ αυτό το νησί, υδρίες λαδιού με παραστάσεις του μόχθου υδρίες κρασιού με παραστάσεις αγάπης ο χαλκός στου ανθρώπου τη δούλεψη ο χρυσός, η εικόνα, το κέντημα, το ξύλο που ευωδιάζει το χέρι, τάφοι προγόνων παλιών και χτεσινών πατεράδων. Εσύ δεν λες τίποτα μα εγώ θα σου πω για τα παιδιά που σκύψανε άξαφνα με το χέρι στο στήθος εκεί στις πλαγιές του βουνού Πενταδάχτυλος και φωνάζαν τη μάνα τους ώσπου ξεψύχησαν. Εσύ δεν λες τίποτα μα εγώ θα σου πω για τα σπίτια, τα δέντρα του κάμπου μας, τα πικρολέμονα του ίδρωτά μας που τα διαγούμισαν άλλοι και πέρα τα πήγανε. Εσύ δεν λες τίποτα μα εγώ θα σου πω γι’ αυτό το μαρτύριο που...

Στίχοι: Δημήτρης Λιπέρτης Μουσική: Δημήτρης Λάγιος Καρτερούμεν μέραν νύχταν να φυσήσ’ ένας αέρας ‘στουν τον τόπον πόν’ καμένος τζι’εν θωρεί ποττέ δροσιάν, για να φέξει καρτερούμεν το φως τζείνης της ημέρας ποννά φέρει στον καθέναν τζαι χαράν τζαι ποσπασιάν. Την Μανούλλαν μας για πάντα μιτσιοί μιάλοι καρτερούμεν για να μας σφιχταγκαλιάσει τζαι να νεκραναστηθούμεν. Η ζωή μας έν’ για τζείνην τζαι ζωή μας τζείνη ένι τζαι πως τρώμεν δίχα τζείνης τζι είμαστιν βασταεροί έν γιατί με τ’ όνομάν της είμαστιν ποσκολισμένοι πον το βκάλλουν που τον νουν μας μήτε χρόνια, με τζαιροί· ξυπνητοί τζαι τζοιμισμένοι έν’ για τζείνην η καρκιά μας που διπλοφακκά για νά ’ρτει τζαι να μείνει δα κοντά μας. Τα λαμπρά μας ούλλον τζι άφτουν τζι οι καμοί μας εν σιούσιν, έν’ συμπούρκισμαν φουρτούνας των τζυμμάτων του γιαλού έτσ’ οι λας έν’ που παθθαίννουν όντας ξένοι τζυβερνούσιν· έχουν μέσα τους φουρτούναν τζι αν τους έχουν προς καλού τζι όσον τούτοι τζι αν κραδκιούνται που την Μάναν χωρισμ...

Ο Νομπελίστας ποιητής και διπλωμάτης είχε μια στενή σχέση με την Κύπρο, την αγάπησε βαθιά και ενίσχυσε μέσα του την έννοια της Ελληνικότητας. Μίλησε και έγραψε πολλές φορές για την Κύπρο στους οικείους του εκφράζοντας αυτά τα συναισθήματα. Στις 12 Μαρτίου 1954, έγραψε στον Κύπριο ζωγράφο Αδαμάντιο Διαμαντή : «Στο μικρό διάστημα που έμεινα στην Κύπρο, άρχισαν πολλά πράγματα και νομίζω θα με κυνηγούν αδυσώπητα ώσπου να πάρουν μορφή. Παραξενεύομαι όταν το συλλογίζομαι. Η Κύπρος πλάτυνε το αίσθημα που είχα για την Ελλάδα. Κάποτε λέω πως μπορεί να με πήρε για ψυχοπαίδι της». Λίγους μήνες νωρίτερα έγραφε από το νησί στην αδελφή του: ««...Τον έχω αγαπήσει αυτόν τον τόπο. Ίσως γιατί βρίσκω εκεί πράγματα παλιά που ζουν ακόμη, ενώ έχουν χαθεί στην άλλη Ελλάδα... ίσως γιατί αισθάνομαι πως αυτός ο λαός έχει ανάγκη από όλη μας την αγάπη και όλη τη συμπαράστασή μας. Ένας πιστός λαός, πεισματάρικα και ήπια σταθερός. Για σκέψου πόσοι και πόσοι πέρασαν από πάνω τους: Σταυροφόροι, Βενετσιάνοι, Τ...

Νησί πικρό, νησί γλυκό, νησί τυραγνισμένο κάνω τον πόνο σου να πω και προσκυνώ και μένω. Εσύ της θάλασσας ρυθμός, ολάνθιστο κλωνάρι, πώς σου μαδήσαν τ΄άνθια σου διπλοί, τριπλοί βαρβάροι. Τι θλιβερά που σεργιανάν τριγύρω σου τα ψάρια κι αντίχριστοι να παίζουνε την τύχη σου στα ζάρια. Κουράγιο, μικροκόρη μας, που μας εγίνης μάνα Ύμνος και Θρήνος της ζωής κι ανάστασης καμπάνα.

Υπάρχει μεγάλη ζήτηση στίχων για την Τουρκική εισβολή. Η κυρία Μ τους θέλει επειγόντως για μια ραδιοφωνική εκπομπή στο Παρίσι, δυο Ελληνικά κι ένα Αγγλικό περιοδικό τους χρειάζονται για τα ειδικά αφιερώματά τους, στην Camden Town και στη Νέα Υόρκη οργανώνονται δυο φιλανθρωπικὲς χοροεσπερίδες που θα τις ποικίλλει απαγγελία επικαίρων ποιημάτων. Είναι θέμα προβολής της Κύπρου που πολύ θα βοηθήσει στον έρανο για τους πρόσφυγες. Πως να τους πεις πως έπηξε το μελάνι στην πέννα σου, πως να τους πεις πως έπηξε το αίμα στην καρδιά σου, πως να τους πεις να μας αφήσουν ήσυχους; Πηγή:  sansimera.gr

Παιδί με μια φωτογραφία στο χέρι με μια φωτογραφία στα μάτια του βαθιά και κρατημένη ανάποδα με κοίταζε. Ο κόσμος γύρω του πολύς· κι αυτό είχε στα μάτια του μικρή φωτογραφία, στους ώμους του μεγάλη και αντίστροφα — στα μάτια του μεγάλη, στους ώμους πιο μικρή, στο χέρι του ακόμα πιο μικρή. Ήταν ανάμεσα σε κόσμο με συνθήματα και την κρατούσε ανάποδα· μου κακοφάνη. Κοντά του πάω περνώντας πινακίδες αγαπημένων είτε αψίδες και φωνές που ’χαν παγώσει και δε σάλευε καμιά. Έμοιαζε του πατέρα του η φωτογραφία. Του τηνε γύρισα ίσια κι είδα πάλι τον αγνοούμενο με το κεφάλι κάτω. Όπως ο ρήγας, ο βαλές κι η ντάμα ανάποδα ιδωμένοι βρίσκονται ίσια, έτσι κι αυτός ο άντρας ιδωμένος ίσια γυρίζει ανάποδα και σε κοιτάζει. Μάης 1979 Κυριάκος Χαραλαμπίδης, Θόλος, Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 21998, σ. 11 ebooks.edu.gr

Αυτή η κούκλα με το κομμένο χέρι,  που κρεμάστηκε στο παράθυρο  του γκρεμισμένου σπιτιού,  ποιο παιδάκι ήθελε ν’ αποχαιρετήσει,  σε ποιο παιδάκι σύρθηκε ως το παράθυρο ν’ ανεμίσει το χέρι και της το ‘κοψαν.

Η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο με την κωδική ονομασία «Αττίλας» ξεκίνησε την αυγή της 20ης Ιουλίου 1974, με αποβατικές και αεροπορικές επιχειρήσεις. Συμμετείχαν συνολικά γύρω στους 40.000 άνδρες υπό τη διοίκηση του αντιστρατήγου Νουρετίν Ερσίν. Η ελληνική πλευρά πιάστηκε στον ύπνο και η αντίδρασή της εκδηλώθηκε με μεγάλη καθυστέρηση. Η Τουρκία υποστήριξε ότι δεν επρόκειτο για εισβολή, αλλά για «ειρηνική επέμβαση», με σκοπό την επαναφορά της συνταγματικής τάξης στην Κύπρο, που είχε καταλυθεί από το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου (15 Ιουλίου 1974). Τα τουρκικά αποβατικά σκάφη άρχισαν να αποβιβάζουν δυνάμεις ανενόχλητα στην περιοχή Πέντε Μίλι, οκτώ χιλιόμετρα δυτικά της Κερύνειας, λίγο μετά τις 5 το πρωί της 20ης Ιουλίου. Σχεδόν ταυτόχρονα, σμήνη τουρκικών αεροπλάνων άρχισαν τις επιθέσεις, συνεχώς και κατά κύματα κατά της ευρύτερης περιοχής της Κερύνειας και της Λευκωσίας, ενώ άλλα αεροσκάφη και ελικόπτερα επιχειρούσαν ρίψεις αλεξιπτωτιστών σε επίκαιρα σημεία. Οι κάτοικοι βρέθηκαν στο...

Εορτάζει 2 ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα. Βιογραφία Η εκκλησία της Παναγίας της Φορβιώτισσας, περισσότερο γνωστή ως η Παναγία της Ασίνου, βρίσκεται στις βόρειες υπώρειες της οροσειράς του Τροόδους. Είναι κτισμένη στην ανατολική όχθη ενός μικρού χείμαρρου, τρία χιλιόμετρα νοτίως του χωριού Νικητάρι. Από το 1985 μ.Χ. περιλαμβάνεται, μαζί με εννέα άλλες τοιχογραφημένες βυζαντινές εκκλησίες του Τροόδους, στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Πρόκειται για το καθολικό της Μονής των Φορβίων, από όπου προέρχεται και η προσωνυμία της. Σε επιγραφή που χρονολογείται στα 1105/6 μ.Χ., και βρίσκεται πάνω από τη νότια είσοδο του ναού, αναφέρεται ότι κτήτορας της Μονής ήταν ο Μάγιστρος Νικηφόρος Ισχύριος, μετέπειτα μοναχός Νικόλαος. Η ίδρυση της Μονής χρονολογείται στα 1099 μ.Χ., ενώ συνεχίζει να λειτουργεί και κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα μ.Χ. οπότε εγκαταλείπεται. Η εκκλησία αποτελείται από δύο μέρη: το μονόκλιτο καμ...

Εορτάζει 2 ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα Βιογραφία Το μοναστήρι της Παναγίας της Ποδίθου ή Ποδύθου βρίσκεται κοντά στο χωριό Γαλάτα στα δυτικά του ποταμού Κλάριου (Καρκώτη). Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή, η εκκλησία του, που είναι αφιερωμένη στη Θεοτόκο Ελεούσα, κτίστηκε, το 1502 μ.Χ., από τον Έλληνα στρατιωτικό Δημήτριο ντε Κορόν (πριν το 1456 - 1502 μ.Χ. ή αργότερα) ο οποίος είχε διατελέσει αξιωματούχος του τελευταίου βασιλιά της Κύπρου Ιακώβου Β΄ (1460 - 1473 μ.Χ.), και τη σύζυγο του Ελένη. Ο ναός της Παναγίας της Ποδίθου έχει ορθογώνιο σχήμα και στην ανατολική πλευρά του καταλήγει σε προεξέχουσα ημικυκλική αψίδα. Οι τοίχοι της εκκλησίας είναι κτισμένοι με ακατέργαστους λίθους και λάσπη. Ο βόρειος και ο νότιος τοίχος εσωτερικά διαπλάθονται με δύο τυφλά τόξα ο καθένας. Η εκκλησία έχει τρεις θύρες, από μια στο μέσο του βόρειου, του δυτικού και του νότιου τοίχου. Ψηλά στο αέτωμα του ανατολικού τοίχου υπάρχει μικρό ορθογώνιο παράθυρο που διατηρεί το αρχικό του υλοστάσιο. Το ...

Έχουν περάσει 45 χρόνια από την ημέρα που ο Διεθνής Αερολιμένας της Λευκωσίας στην Κύπρο υποδέχθηκε τους τελευταίους του επιβάτες. Από τότε το πρώην πολυσύχναστο αεροδρόμιο έχει μείνει παγωμένο. Το μόνο που άλλαξε από το 1974 είναι ότι τα χρώματα εξασθένισαν και πολλά μέρη του έχουν σκουριάσει. Η σημερινή του εικόνα δεν θυμίζει σε τίποτα το αεροδρόμιο που ήταν κάποτε το πιο υπερσύγχρονο κέντρο μεταφορών στο δημοφιλές νησί της Μεσογείου, όπως αναφέρει δημοσίευμα της The Sun . Πηγή:  reader.gr

Οι πραξικοπηματίες καταλαμβάνουν την Αρχιεπισκοπή και το ραδιοφωνικό σταθμό της Λευκωσίας, από όπου μεταδίδουν:  «Σήμερον την πρωίαν η Εθνική Φρουρά επενέβη διά να σταματήση τον αδελφοκτόνον εμφύλιον πόλεμον. Η Εθνική Φρουρά είναι την στιγμήν αυτήν κυρία της καταστάσεως. Ο Μακάριος είναι νεκρός» . Η χούντα των Αθηνών πανηγυρίζει, αλλά στις 3 μ.μ. όλοι τους παγώνουν. Στις 13:00 ο Μακάριος ακολουθώντας άλλη διαδρομή κατήλθε από το Τρόοδος και φέροντας ράσα κατευθύνθηκε στην Πάφο, όπου και εισερχόμενος στον εκεί καθεδρικό ναό, μέσα από ένα πλήθος που παραληρούσε βλέποντάς τον, με γεμάτη πάθος φωνή αναγγέλλει προ του μικροφώνου του εκεί ραδιοφωνικού σταθμού: Ελληνικέ Κυπριακέ λαέ! Γνώριμη είναι η φωνή που ακούεις. Γνωρίζεις ποίος σου ομιλεί. Είμ αι ο Μακάριος. Είμαι εκείνος τον οποίον συ εξέλεξες διά να είναι ηγέτης σου. Δεν είμαι νεκρός. Είμαι ζωντανός. Και είμαι μαζί σου, συναγωνιστής και σημαιοφόρος εις τον κοινόν αγώνα. Το πραξικόπημα της χούντας απέτυχε. Εγώ ήμουν ο ...