Φάρος του Πνεύματος

Λέγει ο χρυσός στο μάρμαρο : - Στα πέρατα του κόσμου ποιος ήλιος λάμπει ωσάν εμέ, ποιο φως έχει το φως μου; Εγώ τον κόσμο κυβερνώ, την ευτυχία υφαίνω, ποδοπατώ την εμορφιά, την ασχημιά ομορφαίνω. Εγώ οδηγώ στα σκοτεινά του κλέφτη μου το χέρι, εγώ ακονίζω του φονιά το δίκοπο μαχαίρι. Εγώ αγοράζω την τιμή και την πουλώ στο δρόμο, εγώ νικώ την αρετή, καταπατώ τον νόμο. Περίσσες είν΄ οι χάρες μου, κ΄ η δύναμή μου μόνη κρεμνίζει θρόνους απ΄ εδώ, θρόνους εκεί στηλώνει... Εσύ τι κάνεις, μάρμαρο; Και τ΄ απαντάει εκείνο : - Εγώ σε τάφου σκοτεινιά την δύναμή σου κλείνω. Ημερολόγιον Σκόκου, τόμος 15 (1900), σελίδα 86 Πηγή:  sarantakos.com

Ξύπνησε, περδικόστηθη και περιστερομάτα, τ’ αστέρια -ανάθεμά τα- τα κρύβει η συννεφιά. Κρέμασε στο παράθυρο τη μεταξένια σκάλα, δέσε την στα μεγάλα και στ’ αργυρά καρφιά. Το λάφι σου ονειρεύεται και τ' άσπρο σου γεράκι· παίζει με τ’ αγεράκι στο ρέμα η καλαμιά. Στον πύργο αποκοιμήθηκαν οι σκλάβες σου κι οι σκλάβοι, δεν θα με καταλάβη κανένας και καμιά. Ρίξε τη μεταξόσκαλα να ’ρθω στην αγκαλιά σου, μες στη μοσχοβολιά σου, κρίνε καμαρωτέ. Να ’ρθω να γείρω ολόχαρος στη μαλακή σου στρώση, αχ! κι ας μην ξημερώση ποτέ, ποτέ, ποτέ! Πηγή:  sansimera.gr

Ποτὲ δὲ θὰ πειράξω τὰ ζῶα τὰ καημένα, μὴν τάχα σὰν ἐμένα κι ἐκεῖνα δὲν πονοῦν; Θὰ τὰ χαϊδεύω πάντα, προστάτης τους θα γίνω. Ποτὲ δὲ θὰ τ᾿ ἀφήνω στοὺς δρόμους νὰ πεινοῦν. Ἀκόμα κι ὅταν βλέπω πὼς τὰ παιδεύουν ἄλλοι, ἐγὼ θὰ τρέχω πάλι μὲ θάρρος σταθερό, θὰ προσπαθῶ μὲ χάδια τὸν πόνο τους νὰ γιάνω κι ὅ,τι μπορῶ θὰ κάνω νὰ τὰ παρηγορῶ.

Έλληνας ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και μεταφραστής. Ανήκε στην ίδια ποιητική γενιά με τον Κωστή Παλαμά και τον Γεώργιο Δροσίνη, τη «γενιά του 1880». Από τους υπερμάχους της δημοτικισμού, έγραψε κυρίως λυρικά και δραματικά ποιήματα, που διακρίνονται για τη γλυκύτητα του ύφους και της έκφρασης. Ο Ιωάννης Πολέμης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1862. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών χωρίς να πάρει πτυχίο. Το 1880, με υποτροφία του Δήμου Αθηναίων, παρακολούθησε επί διετία μαθήματα αισθητικής και ιστορίας της τέχνης στο Παρίσι. Από νεαρής ηλικίας άρχισε να τροφοδοτεί με στίχους του ημερολόγια, λευκώματα και περιοδικά της εποχής του. Το 1880 δημοσιεύεται στο περιοδικό «Aι Μούσαι» το πεζογράφημά του «Ρέα Κυβέλη», γραμμένο στην καθαρεύουσα, αλλά την ίδια εποχή γνωρίζεται με τους πρωτοπόρους τού δημοτικισμού και δίνει συνεργασίες του - ποιήματα και πεζά - στο περιοδικό «Ραμπαγάς». Κείμενά του δημοσιεύονται, επίσης, στα περιοδικά «Ασμοδαίος», «Άστυ», «Εστία», «Ποικίλη Στοά» κ.α. Μαζί μ...

Τι είναι η πατρίδα μας; Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι; Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά; Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει; Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά; Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι και κάθε χώρα της με τα χωριά; κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει, κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά; Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα αρχαία μνημεία της χρυσή στολή που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί; Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα, και κάτι που 'χουμε μες την καρδιά και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά! Γιατί αγρυπνώ Δυό γλυκά ματάκια, μάτια ζαφειρένια, μ' άνοιξαν πληγή· κι αγρυπνώ απ τον πόνο κι αγρυπνώ απ την έννοια κι απ' τη συλλογή. Της νυχτός η πάχνη χάνεται κι εκείνη όμοια με καπνό· η αυγή προβάλλει, το φεγγάρι σβήνει, κι όμως αγρυπνώ. Αγρυπνώ την ώρα που κρυφοφιλιούνται τ' άστρα ζηλευτά, αγρυπνώ την ώρα που γλυκοκοιμούνται τα ματάκια αυτά. Τίνος είν' τα μάτια; Μη...