Φάρος του Πνεύματος

Σαν το μικρό πουλί που συνηθίζει μες το κλουβί να ζη παντοτινά, χεράκι ευσπλαχνικό να το ταίζη και με τραγούδια πάντα να περά, μες της αγάπης το κλουβί κλεισμένος συνήθισ’ άνω κάτω να πηδώ, και όταν κάποτ’ είμαι λυπημένος η σε χαρά πολλή να τραγουδώ. Κεχρί - μου φτάνει μόνο η ματιά σου· νερό δροσάτο -είναι τα φιλιά σου... Μα τί; Κακιώνεις; Θα με διώξης; Μη! Αχ, το φτωχό πουλί που συνηθίση  κλουβί, ελεύθερο να ζήση  δεν ημπορεί, ξανθή μου , ούτε στιγμή! Πηγή: sansimera.gr

Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά  με τα χεράκια της και γέμισ’ από τα’ άνθη η πλάτη, η αγκαλιά και τα μαλλάκια της. Και γέμισ’ από τα’ άνθη... Αχ, χιονισμένη σαν την είδα την τρελή  γλυκά τη φίλησα της τίναξα όλα τ' άνθη από την κεφαλή κι έτσι της μίλησα: Της τίναξα όλα τ' άνθη... Πηγή: sansimera

Θέλω να δίνω φως από τη φλόγα μου, κι ας είμαι ένα ταπεινό λυχνάρι ... Ψυχή που ξέρει να πονεί ξέρει και να πεθαίνει. Δεν θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα σε ξένα αναστυλώματα δεμένο. Ας είμαι ένα καλάμι, ένα χαμόδεντρο, μα όσο να ανεβαίνω, μόνος ν' ανεβαίνω.  Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στις αναμνήσεις και στις ελπίδες. Η αμαρτωλή Παπά, αν έρθει μια μελαχρινή να την ξομολογήσεις, κοντούλα, αφράτη με γλυκιά φωνή,  πρόσεξε, μην τυχόν και την αφήσεις  να μεταλάβει η αμαρτωλή! Δε νήστεψε μια μέρα το φιλί!

Ο Γκιώνης Ήταν δυο αδέλφια πάντα αγαπημένα, πρόβατα βοσκούσαν σ΄ άρχοντα μεγάλο, Γκιώνη λεν τον ένα, Δήμο λεν τον άλλο. Κάποια μέρα ο Γκιώνης δυο αρνάδες χάνει Ψάχνει δεν τις βρίσκει τριγυρνά και κλαίει. Έρχεται στη στάνη τ΄ αδελφού το λέει. Βρέθηκε κι εκείνος στην κακιά του ώρα άδικα χολιάζει, σα θεριό θυμώνει, το μαχαίρι βγάζει και τόνε σκοτώνει. Οι αρνάδες ήρθαν στο κοπάδι πάλι κι ο φονιάς τις βλέπει, στέκεται κλαμένος γέρνει το κεφάλι μετανοημένος. Κι ο Θεός τον είδε που χτυπά τα στήθη κλαίει νύχτα μέρα θέλει να πεθάνει και τον ελυπήθη και πουλί τον κάνει. Και γι’ αυτό το βράδυ άμα σκοτεινιάζει το πουλί θλιμμένο στο δεντρί κλαρώνει κι όλη νύκτα κράζει… Γκιώνη, Γκιώνη, Γκιώνη! Το Μοιρολόι της Όμορφης Ποιος σε είδε, νεραϊδόκορμη, να πλένης στο ποτάμι και δεν του κόπηκε η μιλιά, δε χάθηκε το φως του; Ξέζωστη και ξετράχηλη και ξεμαντιλωμένη, με το κορμί κλωνόγερτο, με τα μαλλιά λυμένα, του ποταμιού ασπρολίθαρα τα πόδια σου ν’ αστράφτουν και στο νερό ν’ αφ...

Γεώργιος Δροσίνης 9 Δεκεμβρίου 1859 - 3 Ιανουαρίου 1951 Ο ποιητής, πεζογράφος και δημοσιογράφος Γεώργιος Δροσίνης γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1859, σ' ένα αρχοντικό της Πλάκας. Καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών του Μεσολογγίου. Χάρη στη φιλομάθειά του, αλλά και στις οικονομικές δυνατότητες που είχαν οι γονείς του, γράφτηκε στη Νομική Σχολή, αλλά με σύσταση του Νικολάου Πολίτη μετεγγράφτηκε στη  Φιλοσοφική και το 1885 έφυγε στη Γερμανία για να σπουδάσει Ιστορία της Τέχνης και Φιλολογία στα πανεπιστήμια της Δρέσδης, της Λειψίας και του Βερολίνου. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1888 χωρίς να περατώσει τις σπουδές του. Από το 1889 ως το 1897 υπήρξε διευθυντής του περιοδικού Εστία, που ο ίδιος μετέτρεψε σε εφημερίδα το 1894. Την ίδια περίοδο ίδρυσε και διηύθυνε τα περιοδικά Εθνική Αγωγή και Μελέτη, καθώς και το ετήσιο Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος. Το 1899 μαζί με τον Δημήτριο Βικέλα ίδρυσαν το Σύλλογο προς διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων, που εξέδωσε λογοτεχνικά έργα, λαογραφικές και ά...

Κυνηγημένο από το γέρακα φτερούγισε να ξαποστάση  το περιστέρι το χιονόφτερο στης Παναγιάς το εικονοστάσι. Της Παναγιάς η όψη ρόδισε: θυμάται εν’ άλλο περιστέρι, που του Θεού το πρώτο μήνυμα στη Ναζαρέτ της είχε φέρει..

Παναγία Παρθένος! Τὴν εἰκόνα της κρέμασε ψηλὰ στἠν κάμαρά σου· στῆς ζωῆς τοὺς δρόμους ὁδηγήτριά σου κι ὑπνοδότρα θεία στὰ βλέφαρά σου. Νὰ σκεπάζη ἀνάλαφρα τὸν ὕπνο σου τῶν λευκῶν χεριῶν της ἡ βοήθεια. Νὰ σοῦ φέρνη τὰ γλυκύτερα ὄνειρα καὶ τὴ μέρα νὰ στὰ δείχνη ἀλήθεια.