Χρόνης Εξαρχάκος

Ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, που διακρίθηκε κυρίως σε κωμικούς ρόλους. Είχε μπριόζικο στυλ, έδινε τέμπο στο ρόλο του και είχε την ικανότητα να μιλάει γρήγορα, αλλά πολύ καθαρά. Οι γκριμάτσες του και μόνο, αρκούσαν για να προκαλούν το γέλιο στους θεατές. Έφυγε νωρίς από τη ζωή και δεν πρόλαβε να ξεδιπλώσει ολοκληρωτικά την πλούσια κωμική του φλέβα.

Ο Πολυχρόνης Έξαρχος, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1932 στην Ερμούπολη της Σύρου και μεγάλωσε στην Πλάκα. Καταγόταν από φτωχή οικογένεια. Σπούδασε τη δραματική τέχνη στη σχολή του Πέλου Κατσέλη και πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1963, στο έργο «Βίλα των οργίων» με το θίασο Αναλυτή - Ρηγόπουλου. Πριν γίνει ηθοποιός εργαζόταν ως τεχνικός στο θέατρο. Από τότε συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού θεάτρου. 

Από παιδί, κιόλας, έπρεπε να φροντίζει την ανάπηρη μητέρα του. Μάνα και γιος ανέπτυξαν μία ιδιαίτερη σχέση, που έμελλε να καθοδηγήσει και την ενήλικη ζωή του. Ο Χρόνης είχε μεγάλη αδυναμία στη μητέρα του, ήταν ιδιαίτερα δεμένος μαζί της, ενώ δεν έφυγε ποτέ από κοντά της. Ακόμη και όταν ο κινηματογράφος μπήκε στη ζωή του (με αρκετή καθυστέρηση), όταν εκείνος είχε περάσει τα 30 του χρόνια και οι επιτυχίες διαδέχονταν η μία την άλλη, ο γιος έμεινε εκεί δίπλα της. Τα θεατρικά κουτσομπολιά έδιναν κι έπαιρναν, όπως και τα πειράγματα φίλων και συνεργατών του Εξαρχάκου, οι οποίοι τον πείραζαν λέγοντας ότι ο Χρόνης φοβόταν τη μητέρα του, όσο τίποτε άλλο. Οι «κακές γλώσσες» της εποχής έλεγαν ότι η μητέρα του, Άννα τον καταδυνάστευε και δεν ενέκρινε ποτέ τις επιλογές του, κυρίως όταν εκείνες είχαν να κάνουν με την προσωπική του ζωή. Και η μητέρα του, έλεγαν, ήταν ο λόγος που ο ηθοποιός δεν παντρεύτηκε ποτέ.

Παρόλο που δεν ερμήνευε τους πρώτους ρόλους, οι ερμηνείες του πάντα έκλεβαν την παράσταση και οι ατάκες του, πολλές φορές έγιναν φράσεις της καθημερινότητας, καθώς η αδιόρατη ειρωνεία του ήταν ένα πετυχημένο κοινωνικό σχόλιο.

Έπαιξε με τον Μάνο Κατράκη, όταν το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» ήταν στις δόξες του, στο έργο του Σέξπιρ «Ιούλιος Καίσαρ» (1964), με την Κατερίνα στα έργα «Χαρτοπαίχτρα», «Αντροτραγανίστρα» και «Ελάτε να γελάσουμε», με τον Κώστα Βουτσά, τη Μάρω Κοντού και τον Γιώργο Κωνσταντίνου στα έργα «Μην πατάτε τη χλόη» και «Ο Καραγκιόζης στη Βουλή».

Το υποκριτικό του ταλέντο και τα προσόντα του αναδείχτηκαν όταν έπαιξε στο «Γλάρο» του Τσέχωφ με τον Γιάννη Φέρτη και την Ξένια Καλογεροπούλου (1966), ενώ είχε ήδη γίνει ευρύτερα γνωστός με τη συμμετοχή του στο θεατρικό του Αλέκου Σακελλάριου «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια», που παρουσιάστηκε από το θίασο Βουγιουκλάκη - Παπαμιχαήλ, προτού γυριστεί σε ταινία και γνωρίσει μεγαλύτερη επιτυχία. Μαζί τους έπαιξε και στο έργο του Πολ Όσμπορν «Ο κόσμος της Σούζι Βογκ».

Ο Χρόνης Εξαρχάκος συμμετείχε και σε πολλές απ’ τις ταινίες που σφράγισαν τη χρυσή εποχή της Φίνος Φιλμ: «Ένας ιππότης για τη Βασούλα», «Γοργόνες και μάγκες», «Μια κυρία στα μπουζούκια» και «Κάτι κουρασμένα παλικάρια». Το 1965 συμμετείχε στην ανολοκλήρωτη ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Forminx Story». Στην τηλεόραση, πρωταγωνίστησε στη σειρά του Αλέξη Τριανταφύλλου «Ένας απίθανος ντετέκτιβ», που προβλήθηκε το 1973 από την ΥΕΝΕΔ. Ενσάρκωνε τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Τίτο Χαρίτο, που έμπλεκε σε απίθανες καταστάσεις, στην προσπάθειά του να εξιχνιάσει διάφορες υποθέσεις.

Στην ταινία της Finos Films «Ο Κατεργάρης», η Νόρα Βαλσάμη ζήτησε από τον αδερφό της Χρόνη Εξαρχάκο, ένα πάρτι «to know us better» (για να γνωριστούμε καλύτερα). Εκείνος, που δεν γνώριζε καν την έννοια της πρότασης, το πρόφερε με τον δικό του κωμικό τρόπο. «Tου νόου ας μπέτε», έλεγε σε όλη τη διάρκεια στης ταινίας, κάνοντας την ατάκα μια από τις πιο αγαπημένες του ελληνικού κινηματογράφου. Φυσικά τη δεκαετία του εξήντα, το πιο πιθανό είναι ότι ελάχιστοι θεατές γνώριζαν αγγλικά για να κατανοήσουν το αστείο. Αυτό που έγινε αρκετά χρόνια αργότερα γνωστό ήταν ότι η συγκεκριμένη ταινία αποτέλεσε την τελευταία ασπρόμαυρη παραγωγή της Φίνος Φιλμ, ενώ ήταν και η μοναδική που ο Χρόνης Εξαρχάκος είχε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Το 1982, μετά την ολοκλήρωση της θεατρικής παράστασης (που έμελλε να ήταν και η τελευταία του ), «Το παραμύθι πάει σύννεφο», αλλά και των γυρισμάτων της ταινίας «Εδώ και τώρα αγγούρια! Πόσα φάγατε σήμερα;», ο Εξαρχάκος νόσησε σοβαρά από καρκίνο. Πήγε στο Λονδίνο και υποβλήθηκε σε επέμβαση, όμως, η εγχείρηση δεν πήγε καλά.

Επέστρεψε στην Ελλάδα και έδωσε με μεγάλη αξιοπρέπεια την άνιση μάχη, απέναντι στην αρρώστια που τον κατέτρωγε. Ο ηθοποιός ταλαιπωρήθηκε πολύ, αλλά ποτέ δεν έχασε το χιούμορ του. Ακόμη και όταν η κατάσταση της υγείας του ήταν επιβαρυμένη και ήταν μόνιμα στο νοσοκομείο, ο Χρόνης δεν έχασε στιγμή τον κωμικό Εξαρχάκο, που λάτρεψε όλη η Ελλάδα. Όπως έχει εξομολογηθεί στο παρελθόν ο Κώστας Βουτσάς, στον καλό του φίλο άρεσε να πειράζει τις νοσοκόμες και να σπάει πλάκα.

Ο Χρόνης Εξαρχάκος πέθανε στις 27 Σεπτεμβρίου 1984 στο νοσοκομείο «Άγιος Σάββας» της Αθήνας, νικημένος από την επάρατη νόσο. Η κηδεία του έγινε την επομένη στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας.

Φιλμογραφία

Έκλεψα τη γυναίκα μου (1964)
Διαζύγιο αλά ελληνικά (1964)
Ο καταφερτζής (1964)
Ενώνει ο πόνος δυο καρδιές (1965)
Forminx Story (1965)
Διπλοπεννιές (1966)
Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966)
Σύντομο διάλειμμα (1966)
Κάτι κουρασμένα παλληκάρια (1967)
Ο Λαμπίρης εναντίον των παρανόμων (1967)
Ένας ιππότης για τη Βασούλα (1968)
Γοργόνες και μάγκες (1968)
Μια κυρία στα μπουζούκια (1968)
Γυμνοί στο δρόμο (1969)
Η παριζιάνα (1969)
Η ωραία του κουρέα (1969)
Ο γόης (1969)
Αυτοί που μίλησαν με το θάνατο (1970)
Μαριχουάνα στοπ (1971)
Μια ελληνίδα στο χαρέμι (1971)
Ο κατεργάρης (1971)
Το κοροϊδάκι της πριγκηπέσας (1972)
Γκαρσονιέρα για δέκα (1981)
Είσαι στην ΕΟΚ πάθε για την ΕΟΚ (1981)
Εδώ και τώρα αγγούρια (1982)

Πηγή: sansimera.gr, mixanitouxronou.gr, newsbeast.gr