Λεων. Αυδής

"Το κύριο ζήτημα δεν είναι να αποκτήσει η Αθήνα ανθρώπινο πρόσωπο αλλά ανθρώπινο περιεχόμενο. Σήμερα η πόλη της ανεργίας, της υποαπασχόλησης, της ανατροπής των εργασιακών σχέσεων, της εκμετάλλευσης των Ελλήνων και των μεταναστών εργαζομένων, της απαξίωσης του ανθρώπου και της πολιτιστικής πολτοποίησης, δεν μπορεί να έχει ανθρώπινο πρόσωπο, τουλάχιστον για τους πολλούς. Γι' αυτό η Συμπαράταξη προτάσσει στο πρόγραμμά της την αρχή ότι τα μεγάλα προβλήματα της Αθήνας δεν επιδέχονται λύση χωρίς ρήξη με την κυρίαρχη πολιτική" (από συνέντευξή του το 1998 στο περιοδικό Νέμεσις)

Ο Λεων. Αυδής έφυγε πρόωρα, χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο, το απόγευμα της Κυριακής 24 Σεπτεμβρίου του 2000. Σε ηλικία 63 χρόνων, άφησε πίσω του ένα μεγάλο έργο και μια πλούσια παρακαταθήκη για τους επόμενους. Γιατί ο Λεων. Αυδής δεν έγινε γνωστός μόνο χάρη στην ενασχόλησή του με τα δημοτικά και για ένα διάστημα με τα της Βουλής. Βαθύτατα κομμουνιστής, χρόνια πριν, πάλεψε από κάθε μετερίζι που του δόθηκε, πάντα με γνώμονα τα λαϊκά συμφέροντα.

Ανέλαβε τα κόστη του. Εξορίστηκε. Πάλεψε υπό αντίξοες συνθήκες, για να υπερασπιστεί τις πανανθρώπινες ιδέες του Σοσιαλισμού. Μάχιμος δικηγόρος, εντρύφησε στο Εργατικό Δίκαιο και έδωσε αμέτρητες νομικές μάχες. Πάντα στο πλευρό των εργαζομένων. Πάντα κόντρα στους εργοδότες. Και δεν έχασε ούτε μία από αυτές τις μάχες. Είχε δώσει τα διαπιστευτήριά του από καιρό. Σε όλους τους εργαζόμενους που αναζήτησαν τη βοήθειά του.

Και πάντα με ένα ξεχωριστό ήθος και ύφος. Το ήθος, την ευγένεια, την υπομονή, την αλληλεγγύη ενός αληθινού κομμουνιστή. Του ανθρώπου που γνώριζε πώς να προσεγγίσει, να ακούσει, να συζητήσει, να επιχειρηματολογήσει, να κερδίσει. Και αν χρειαζόταν, να αποστομώσει τα κοροϊδευτικά σχόλια περί «τελευταίων ρομαντικών», που διάφοροι κατά καιρούς αποτολμούσαν.

Ήτανε καλεσμένος σε ένα από τα προεκλογικά πάνελ. Παραμονές δημοτικών εκλογών. Ο θέτων τα ερωτήματα, συνεπαρμένος από την «τηλε-αρχή» ότι καλός δημοσιογράφος είναι εκείνος που θέλει κάνα μισάωρο για να ολοκληρώσει ένα ερώτημα, προσπαθούσε να εκμαιεύσει τα συναισθήματα, που νιώθει ο Λέοντας, όταν οδηγάει το αυτοκίνητό του και πέφτει σε μποτιλιάρισμα και όταν, λόγω του κυκλοφοριακού, δε βρίσκει πάρκινγκ στην Αθήνα για να παρκάρει. Ο Λέων, με εκείνο το χαμόγελο, περίμενε υπομονετικά να ολοκληρωθεί το λογύδριο του ερωτώντα. Μόλις τελείωσε, του απάντησε: «Δεν έχω αυτοκίνητο»...

Ποιος ήταν ο Λεων. Αυδής

Στον Ριζοσπάστη της 15ης Ιουλίου 1998 διαβάζουμε βιογραφικό του, εν' όψει της εκλογικής αναμέτρησης για τον δήμο της Αθήνας. 

Οι αγωνιστές που συσπειρώνονται στις γραμμές της "Συμπαράταξης για την Αθήνα" γνωρίζουν καλά τον υποψήφιο δήμαρχό της. Οχι μόνο για την αξιοσημείωτη δράση του τα τελευταία τέσσερα χρόνια στα δημοτικά πράγματα. Αλλά από πολύ νωρίτερα. Ωστόσο, μερικά στοιχεία από το βιογραφικό του είναι χρήσιμο να τα αναφέρουμε:

Ο Λεων. Αυδής γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1937. Είναι παντρεμένος με την Ιριδα Καλκάνη και έχει ένα γιο. Κατοικεί στο Γουδί και εργάζεται ως δικηγόρος με ενασχόληση στο Εργατικό Δίκαιο.

Το 1968 εκτοπίστηκε, από την Απριλιανή δικτατορία, στη Σίκινο.

Τη χρονική περίοδο 1981-1986 διατέλεσε αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

Από το 1991 ως το 1993 διατέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρίας Δικαίου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, της οποίας και παραμένει μέλος.

Το 1996 εκλέχθηκε βουλευτής του ΚΚΕ στην Α' Αθήνας. Κατά τη διάρκεια της βουλευτικής του θητείας μετείχε στη διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης - Δικαιοσύνης της Βουλής και υπήρξε Β' αντιπρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας.

Από την ιδιότητα του βουλευτή παραιτήθηκε το Μάη του 1997 για να ασχοληθεί με το Δήμο Αθηναίων ως δημοτικός σύμβουλος και επικεφαλής της δημοτικής παράταξης "Αγωνιστική Συνεργασία για την Αθήνα".

Εχει συγγράψει μελέτες και άρθρα για θέματα του Εργατικού Δικαίου, τα οποία έχουν δημοσιευτεί σε νομικά περιοδικά ("Επιθεώρηση Εργατικού Δικαίου", "Δελτίο Εργατικής Νομοθεσίας", "Δίκαιο Επιχειρήσεων και Εταιριών") και σε άλλα περιοδικά και εφημερίδες ("Συνδικαλιστική Επιθεώρηση", "Ριζοσπάστης").

Επίσης είναι νομικός σύμβουλος της ΓΣΕΕ.

"Δεν είναι ρομαντισμός το να έχεις πεποιθήσεις, το να θέλεις να είσαι μ' αυτούς που αγαπάνε τη ζωή και προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο καλύτερο. Δεν είναι ρομαντισμός το να μην καταδέχεσαι να ενταχθείς στην κυρίαρχη αντίληψη. Το να πιστεύεις ότι μπορεί να αλλάξει ο κόσμος νομίζω ότι είναι ρεαλιστικό. Εχει αλλάξει πολλές φορές ως τώρα και νομίζω ότι δεν είναι ευφυές το να πιστεύει κανείς ότι από δω και πέρα θα παραμείνει αναλλοίωτος - και μάλιστα αυτός ο νεοβάρβαρος κόσμος που προσπαθούν να κατασκευάσουν." (από συνέντευξή του το 1998 στο περιοδικό Νέμεσις)

Σε προεκλογική του ομιλία το 1998 είχε αναφερθεί στο πρόβλημα της ανεργίας λέγοντας: "το "δημιούργημα της Νέας Τάξης, που χρησιμοποιείται επίσης για να στηρίζει τη Νέα Τάξη. Οι νέοι και οι νέες, που για πολλά χρόνια μένουν με την οικογένεια των γονιών τους, ώσπου να αποκατασταθούν, είναι η πελατεία των πολιτικών εκπροσώπων του κεφαλαίου, που διαχειρίζονται την εξουσία για να αγοράζουν ανθρώπους. Ετσι, "οι ψυχικά εξουθενωμένοι άνεργοι και υποαπασχολούμενοι, οι ψυχικά και σωματικά εξουθενωμένοι υπεραπασχολούμενοι με τις 2 και 3 δουλιές, οι γυναίκες που φορτώνονται το βάρος της κοινωνικής πρόνοιας που συρρικνώνεται, είναι όλοι τα θύματα της Νέας Τάξης και της ελευθερίας της αγοράς, που ιδιοποιείται την εξέλιξη της τεχνολογίας για να αυξήσει τα κέρδη της, και, αντί να μειώσει τη διάρκεια της εργασίας, ρίχνει τους εργαζόμενους στις χωματερές της ανεργίας".

Για την Αθήνα και αν μπορεί να αποκτήσει ανθρώπινο πρόσωπο, όσο κι αν "αυτό ακούγεται ως ο ορισμός της ματαιοπονίας, σχολίασε δανειζόμενος στίχους του Μπρεχτ, μόνον όταν "οι φοβισμένοι αδύναμοι σηκώνουν το κεφάλι και παύουν να πιστεύουν στων τυράννων τους τη δύναμη".

"Είμαστε και θα είμαστε εδώ. Αντιστεκόμαστε, όπως ξέρει να αντιστέκεται ο λαός της Αθήνας. Και κοιτάζουμε ψηλά, κοιτάζουμε μακριά, όπως ξέρει να κάνει ο λαός της Αθήνας. Εμπρός για την εκλογική μάχη και εμπρός για τις επόμενες."(Από προεκλογική του ομιλία το 1998)

Πηγή: rizospastis.gr