Νίκη Λινάρδου

Η Ανδρονίκη Κούλα, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1939 και υπήρξε δεύτερη σύζυγος του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Αλέκου Σακελλάριου, στην ταινία του οποίου «Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο», το 1955, πραγματοποίησε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, στο ρόλο της τσιγγάνας.

Για τα παιδικά της χρόνια ή την οικογενειακή της κατάσταση δεν είναι τίποτα γνωστό. Την ξαναβρίσκουμε πιτσιρίκα ακόμα να κάνει καριέρα ως χορεύτρια, είχε ωστόσο το μάτι πάντα στραμμένο στο θέατρο. Κι έτσι όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία, την άρπαξε από τα μαλλιά!

Ξεκίνησε την καριέρα της ως χορεύτρια και αργότερα ως ηθοποιός του θεάτρου, με πρώτη συνεργασία στο θίασο της Βίλμας Κύρου. Στα πρώτα της βήματα εμφανίστηκε με το ψευδώνυμο Μπέμπα Κούλα. Μετά τη γνωριμία της με τον Αλέκο Σακελλάριο και όσο διάρκεσε η σχέση τους, με δική του προτροπή σταμάτησε να εμφανίζεται στο θέατρο και επικεντρώθηκε στην κινηματογραφική της καριέρα.

Το «Μπέμπη Κούλα» θα το εγκαταλείψει οριστικά η Ανδρονίκη το 1962 (μετά την κωμωδία «Όταν λείπει η γάτα»), όταν κάτω από τις συστάσεις του συζύγου της πια Αλέκου Σακελλάριου εμφανίζεται τώρα ως «Νίκη Λινάρδου». Το στήσιμο μιας εντελώς νέας περσόνας ήταν κι αυτό εξάλλου ένας από τους τρόπους με τους οποίους πάλευε να την καθιερώσει ο ογκόλιθος της νεοελληνικής κωμωδίας. 

Ο Σακελλάριος την είχε γνωρίσει όταν την σκηνοθέτησε στην επιθεώρηση «Όσα παίρνει ο άνεμος» (Θέατρο Περοκέ, 1954) και την ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα. Τότε ήταν που θα ξεκινούσε η οδύσσειά του να την επιβάλει ως σταρ του σινεμά, έχοντας απέναντι σύσσωμη την κινηματογραφική κοινότητα!

Ο Σακελλάριος της ζήτησε να σταματήσει το μουσικό θέατρο για να επικεντρωθεί στο σινεμά κι εκείνη το έκανε χωρίς δεύτερη σκέψη. Κάποιες φορές δούλευε και πίσω από τις κάμερες ή τις κουίντες, τα πολλά-πολλά με το θέατρο μια φορά τέλειωσαν. Η ίδια το είχε μάλιστα παράπονο και εξομολογήθηκε σε πολλές συνεντεύξεις της το απρόοπτο τέλος της θεατρικής της πορείας: «Όταν παντρεύτηκα τον Σακελλάριο και σταμάτησα το θέατρο, του είπε ο Τάκης Χορν: ‘‘Δώσε μου τη γυναίκα σου να παίξω μαζί της’’, κι εκείνος είπε ‘‘όχι’’. Μου έμεινε αυτό, γιατί με τον Τάκη ήμασταν οι καλύτεροι φίλοι και δεν παίξαμε ποτέ μαζί».

«Ξεκίνησα ως χορεύτρια, αλλά στην πορεία άρχισε να μου αρέσει το θέατρο. Έτσι απευθύνθηκα στο θίασο της Βίλμας Κύρου, όπου μια από τις ηθοποιούς έτυχε και αρρώστησε εκείνη την περίοδο. Όταν μου τηλεφώνησε η γραμματέας και μου είπε ‘‘το βράδυ έρχεσαι και παίζεις’’, τρελάθηκα. Πήγα και μόλις έκλεισε η αυλαία, λιποθύμησα!».

Έπαιξε σε πολλές ταινίες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, δίπλα σε πολύ γνωστούς ηθοποιούς, όπως «Μια ζωή την έχουμε» (1958), «Η κυρά μας η μαμή» (1958), «Ο θησαυρός του μακαρίτη» (1959), «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» (1959), «Ο Ηλίας του 16ου» (1959), «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες» (1960), «Τα κίτρινα γάντια» (1960), «΄Οταν λείπη η γάτα» (1962), «Θα σε κάνω βασίλισσα» (1964), «Καλώς ήλθε το δολάριο» (1967) και «Υπάρχει και φιλότιμο» (1965), όπου έκανε την κακομαθημένη κόρη του βουλευτή Μαυρογιαλούρου, Λάμπρου Κωνσταντάρα.

Αφού περάσει από την «Κυρά μας τη μαμή» (1958), το «Μια ζωή την έχουμε» (1958) και τον «Ηλία του 16ου» (1959), μεταξύ άλλων, έρχεται η ταινία που θα την καθιερώσει ως αντίπαλο δέος της Βουγιουκλάκη. Το «Ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» είχε πράγματι πολύ ξύλο εκτός οθόνης, καθώς εκεί ο σκηνοθέτης Σακελλάριος τα έδωσε κυριολεκτικά όλα για χάρη της! Ο σκηνοθέτης ευνοούσε σε όλα τα πλάνα τη συμμαθήτρια της Αλίκης, η οποία βλέποντας το υλικό έγινε έξω φρενών που ο φακός εστίαζε συνεχώς στη σχετικά άγνωστη Λινάρδου! Χρειάστηκε η παρέμβαση του Φίνου για να σβήσει η φωτιά και να καταλαγιάσουν οι ομηρικοί καυγάδες, όταν ο Σακελλάριος αναγκάστηκε να γυρίσει εκ νέου τις επίμαχες σκηνές και να ξαναμοντάρει την ταινία!

Τελευταίες της δουλειές, εκεί στον απόηχο του διαζυγίου της με τον μεγάλο θεατράνθρωπο, ήταν το σακελάρειο «Καλώς ήρθε το δολάριο» (1967) και το ριμέικ της «Δεσποινίς ετών 39» του Λογοθετίδη που τώρα πρωταγωνιστούσε ο Κωνσταντάρας και είχε τίτλο «Ο ρωμιός έχει φιλότιμο» (1968).

Για πολλά χρόνια ασχολήθηκε με την παραγωγή εκπομπών για τη δημόσια τηλεόραση, μουσικών, παιδικών, αλλά και ντοκιμαντέρ. Σε δεύτερο γάμο παντρεύτηκε τον τηλεσκηνοθέτη Θάνο Χρυσοβέργη. Ο γάμος τους κράτησε οκτώ χρόνια.

Όπως έλεγε η ίδια, έζησε μια ζωή όπως την ονειρεύτηκε, ίσως και κάτι παραπάνω. Η Λινάρδου πίστευε πως τα όνειρά της είχαν πραγματοποιηθεί, αφού έκανε την καριέρα που ήθελε και έπαιξε πλάι στα ιερά τέρατα της εθνικής μας κινηματογραφίας, όπως ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο Ορέστης Μακρής, ο Κώστας Χατζηχρήστος, η Δέσπω Διαμαντίδου, ο Θανάσης Βέγγος κ.λπ.

Η Νίκη Λινάρδου είχε αποσυρθεί από τα καλλιτεχνικά πράγματα τα τελευταία χρόνια της ζωής της, ζώντας μια ήρεμη ζωή πλάι στο σκυλάκι της, τον Ορφέα. Τα τελευταία αυτά χρόνια προετοίμαζε την αυτοβιογραφία της.

Η Νίκη Λινάρδου πέθανε στις 26 Σεπτεμβρίου 2012, στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», ύστερα από σύντομη νοσηλεία.

Φιλμογραφία

​Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο (1955)
Η καφετζού (1956)
Λατέρνα φτώχεια και γαρύφαλλο (1957)
Της νύχτας τα καμώματα (1957)
Η κυρά μας η μαμή (1958)
Μια ζωή την έχουμε (1958)
Αστέρω (1959)
Ο θησαυρός του μακαρίτη (1959)
Ο Θύμιος τάκανε θάλασσα (1959)
Το ξύλο βγήκε απ' τον Παράδεισο (1959)
Τρεις μάγκες στο παρθεναγωγείο (1959)
Ο Ηλίας του 16ου (1959)
Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες (1960)
Τα κίτρινα γάντια (1960)
Το αγόρι π' αγαπώ (1960)
Ο καλός μας άγγελος (1961)
Το παιδί του μεθύστακα (1961)
Χαμένα όνειρα (1961)
Όταν λείπη η γάτα (1962)
Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης (1963)
Το τεμπελόσκυλο (1963)
Το τυχερό πανταλόνι (1963)
Θα σε κάνω βασίλισσα (1964)
Ο Αριστείδης και τα κορίτσια του (1964)
Υπάρχει και φιλότιμο (1965)
Η αδελφή μου θέλει ξύλο (1966)
Όλοι οι άνδρες είναι ίδιοι (1966)
Φίφης ο ακτύπητος (1966)
Καλώς ήλθε το δολλάριο (1967)
Ο Ρωμηός έχει φιλότιμο (1968)

Τηλεοπτικές παραγωγές

Απ’ τον παππού στον εγγονό ( Μουσικοχορευτικό, ΥΕΝΕΔ, 1974)
Τραγουδώντας, γελώντας, χορεύοντας (Μουσικοχορευτικό, ΕΡΤ, 1980)
Τόμπολα Γνώσεων (Τηλεπαιγνίδι, ΕΤ2, 1989)
Η επιθεώρηση του χθες και του σήμερα (Εκπομπή, ΕΤ-2, 1990)
Αξέχαστες κωμωδίες (Σειρά, ΕΤ1, 1996)
Ο Επ και η παρέα του (Παιδικό, ΕΤ1, 1999).

Πηγή: sansimera.gr, newsbeast.gr