Φαίδων Γεωργίτσης

Ο Φαίδων Γεωργίτσης, ο γόης του ελληνικού σινεμά, έφυγε από τη ζωή την Παρασκευή 1η Μαρτίου 2019, έπειτα από μάχη που έδινε με τον καρκίνο, σε ηλικία 80 ετών, σκορπώντας θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο. Τον αποκαλούσαν Έλληνα "Τζέιμς Ντιν" και εκνευριζόταν καθώς ήταν θαυμαστής του Μάρλον Μπράντο.

Γεννήθηκε στη Νέα Σμύρνη στις 21 Ιανουαρίου 1939. Ήταν το δεύτερο παιδί της οικογένειας μετά την αδελφή του την Καίτη, που όμως δεν πρόλαβε να τη γνωρίσει καλά. Το νεαρό κορίτσι είχε ένα θανατηφόρο ατύχημα όταν έπαιζε σε μια οικοδομή της γειτονιάς. Ο αδελφός της ήταν 3 ετών και το μόνο που θυμάται από το τραγικό περιστατικό, όπως έχει αναφέρει σε συνέντευξή του, είναι τα αναφιλητά της μητέρας του.

Σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις αναφέρθηκε στην κατοχή και στις δυσκολίες που βίωσαν εκείνη την εποχή όπου το κατεψυγμένο κρέας το έφερνε αραιά και που ο πατέρας από το ψυγείο του στρατού στο σπίτι, μαζί με μισή οκά τυρί φέτα.

Θυμήθηκε τα μπλόκα των Γερμανών και ότι μια φορά κινδύνευσε να σκοτωθεί ο πατέρας του, όπως και τη στάση «Γαροφαλλίδης», όπου καθόταν συχνά για να παρατηρεί τους ανθρώπους να περνούν κι ανάμεσά τους ΕΛΑΣίτες, που στα Δεκεμβριανά μετέφεραν στους ώμους τους νεκρούς τους τραγουδώντας «Επέσατε θύματα, αδέλφια, εσείς...».

Του άρεσε να βλέπει και τα λεωφορεία της εποχής, τα «Γκαζοζέν», που έκαιγαν κάρβουνο. Άλλες ώρες, του άρεσε να δρασκελίζει τις ταράτσες. «“Πρόσεχε το γιο σου, θα σκοτωθεί” φώναζαν οι γειτόνισσες στη μάνα μου. Απ’ αυτό γλίτωσα, αλλά δυο φορές παραλίγο να πεθάνω από διπλή βρογχοπνευμονία. Σώθηκα με την πενικιλίνη» είχε πει.

Είχε ασχοληθεί και με το μπάσκετ παίζοντας στον Πανιώνιο παίρνοντας ανταμοιβή το σορτσάκι, τη φανέλα και τα πάνινα παπούτσια. Και το 1956, έπειτα από επιθυμία του πατέρα του, μπήκε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. «Μόλις πέρασαν έξι μήνες δραπέτευσα. Ο πατέρας μου απειλούσε ότι θα αυτοκτονήσει. Γύρισα, αλλά το έσκασα ξανά μέσα απ’ το κελί όπου με είχαν τιμωρημένο. Δεν ξαναγύρισα και έπιασα δουλειά στα διυλιστήρια», είχε εξομολογηθεί.

Στα 18 του ερωτεύτηκε τη Μαρία, 23 χρόνων, γιατρό, από πλούσια οικογένεια. Με αυτό το κορίτσι είχε και την πρώτη ερωτική επαφή της ζωής του. «Η σχέση μας έγινε το σκάνδαλο της περιοχής. Και γιατί ήταν μεγαλύτερη και γιατί ανήκε σε άλλη τάξη. Οι γονείς της, για να διακόψουν το δεσμό μας, την ξαπόστειλαν στην Αγγλία» εκμυστηρεύτηκε.

Έναν χρόνο μετά πήγε να τη βρει στο Λονδίνο. Όμως η εταιρεία που θα χρηματοδοτούσε τις σπουδές του είχε φαλιρίσει, τα χρήματα που του είχε δώσει ο πατέρας του είχαν τελειώσει, η φλόγα για τη Μαρία είχε σβήσει και βρέθηκε να κοιμάται νηστικός στους δρόμους.

«Μια μέρα που αρρώστησα ξανά, ένας φίλος του πατέρα μου μου έβγαλε το εισιτήριο της επιστροφής στην πατρίδα. Γύρισα κι άρχισα να δουλεύω σε παγωτατζίδικο και μετά σ’ ένα σιδεράδικο στην Αθηνάς».

Τον αποκαλούσαν Έλληνα "Τζέιμς Ντιν" και εκνευριζόταν καθώς ήταν θαυμαστής του Μάρλον Μπράντο.

«Θύμωνα. Εγώ θαύμαζα τον Μάρλον Μπράντο. Κι όταν διάβαζα ότι ο Ντιν ήταν ο διάδοχος του Μπράντο ή θα τον ξεπερνούσε, γινόμουν έξαλλος! Είχα πει τόσα, που όταν σκοτώθηκε σχεδόν ένιωσα ενοχές. Για να εξιλεωθώ πήγα στο Παλλάς, για να τον δω στα Ανατολικά της Εδέμ. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που έμπαινα σε κινηματογράφο».

Αυτή ήταν η πρώτη του επαφή με την έβδομη τέχνη. Για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις. Η επαγγελματική του πορεία όμως απέδειξε ότι ήταν γεννημένος γι' αυτό το χώρο. 

Τυχαία, στη γειτονιά του, γνώρισε τον Χρήστο Μπίστη, που δούλευε ως βοηθός σκηνοθέτη και συνεργαζόταν με τον Κουν. Μίλησαν για τον στρατό, για το πώς μπορεί να πάρει αναβολή καθώς είχε έρθεο χαρτί να καταταγεί, τι θα μπορούσε να κάνει στη ζωή του. Εκείνος του έδωσε μια πρόσκληση για το θέατρο, για μια παράσταση βασισμένη σε κείμενα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.

«Ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα στο θέατρο. Μαγεύτηκα! Κι αποφάσισα να δώσω εξετάσεις στη δραματική σχολή. Ετοίμασα το κομμάτι που θα παρουσίαζα στην επιτροπή, έχοντας όμως στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι το έκανα κυρίως για να αποφύγω το στρατό. Ούτε κι όταν, βλέποντάς με να παίζω, ο Κουν μου είπε “εσάς θα σας πάρουμε!” είχα επίγνωση του τι σημαντικό μου είχε συμβεί». Έξω απ’ την αίθουσα περίμεναν αγχωμένοι τη σειρά τους οι μετέπειτα συμφοιτητές του: ο Θύμιος Καρακατσάνης, η Κική Ελευθερίου, η Μπέτυ Αρβανίτη, την οποία ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε.

«Με την Μπέτυ γίναμε ζευγάρι στη σχολή κι αργότερα παντρευτήκαμε. Δεν ταιριάζαμε όμως ως χαρακτήρες. Οι καβγάδες μας θα μπορούσαν να γίνουν θέμα σε έργο του Στρίνμπεργκ.»

Στη συνεχεία παντρεύτηκε την Μπέτσυ, με την οποία είχε δυο παιδιά, τον Ραφαέλο και τη Μαρίζα. Το ζευγάρι δημιούργησε τον δικό του θεατρικό θίασο, ο οποίος εδρεύει στο Κορωπί, και με τον οποίο ασχολιόταν τα τελευταία χρόνια. 

Σπούδασε στις Δραματικές Σχολές των Καρόλου Κουν, Χρήστου Βλαχιώτη, Πέλου Κατσέλη.

Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο στην ταινία "Ποτέ την Κυριακή" του θρυλικού Ζυλ Ντασέν το 1960. Δύο χρόνια μετά, ερμηνεύει τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Τάκη Κανελλόπουλου «Ουρανός». Το 1963 πρωταγωνιστεί μαζί με τη Ζωή Λάσκαρη στην ταινία «Ίλιγγος» της Φίνος Φιλμ, ενώ σημαντικός ήταν ο ρόλος του στην περίφημη ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη «Τα Κόκκινα Φανάρια».

Αγαπήθηκε πολύ από τις ταινίες της Φίνος Φιλμς σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη, με συχνούς συμπρωταγωνιστές τη Ζωή Λάσκαρη, τη Μαίρη Χρονοπούλου, τον Κώστα Βουτσά, τη Μάρθα Καραγιάννη κ.ά.

Συνολικά έπαιξε σε πάνω από 40 ταινίες, 13 εκ των οποίων της Φίνος Φιλμ.

Στο θέατρο συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης του Κουν αλλά και με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και το Μ. Βολανάκη.

Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1972 στη σειρά "Κόκκινο δαχτυλίδι", ενώ έγινε πάλι δημοφιλής τη δεκαετία του '90 μέσα από τις καθημερινές τηλεοπτικές σειρές "Καλημέρα Ζωή" και "Λάμψη" του Νίκου Φώσκολου. Ασχολήθηκε και με τη σκηνοθεσία σε θεατρικά και σε κινηματογραφικά έργα.



Φιλμογραφία

1960: Ερόικα, Ποτέ την Κυριακή
1962: Φαίδρα, Ουρανός
1963: Ίλιγγος, Τα κόκκινα φανάρια
1964: Διωγμός, Το κορίτσι της Κυριακής, Γάμος αλά Ελληνικά
1965: Οι εχθροί, Πικρή ζωή, Βρώμικη πόλις, Οι νέοι θέλουν να ζήσουν, Το χώμα βάφτηκε κόκκινο
1966: Οι θαλασσιές οι χάντρες, Επιχείρηση Δούρειος Ίππος
1967: Νύχτα γάμου, Όλγα αγάπη μου, Μια κυρία στα μπουζούκια, Εκείνος και εκείνη, Πυρετός στην άσφαλτο
1968: Γοργόνες και μάγκες, Το παρελθόν μιας γυναίκας, Ένας ιππότης για τη Βασούλα
1969: Όταν η πόλις πεθαίνει
1971:Η ζαβολιάρα, Αεροσυνοδός, Υπερήφανοι αετοί
1972: Κυνηγημένοι εραστές, Το τρίπτυχο της αμαρτίας, Πιο θερμή και από τον ήλιο, Μιρέλα, η σάρκα της ηδονής, Ένα κορίτσι που τα θέλει όλα, Επιχείρηση Κράιπε, ο τάφος του Γ' Ράιχ
1974: Παύλος Μελάς, Κραυγή γυναικών, Σατανικές ερωμένες
1978: Η καγκελόπορτα
1981: Ο σεξοκυνηγός, Ηλεκτρικός άγγελος, Κατάσκοπος Νέλλη
2008: Το σινεμά γυμνό, Ο γιος του Τσάρλυ

Βιντεοταινίες

1985: Μπλέξαμε τις γυναίκες μας
1986: Τρελοί ληστές, γυμνά διαμάντια
1987: Γοργόνα, Η συμμορία του κήπου
1988: Τζων Ρεμούλας, το μέντιουμ
1989: Ο χαρτοπαίχτης και το χαμίνι

Πηγές: enikos.gr, Βικιπαίδεια, mixanitouxronou.gr