Α. Καντίρ: Αυτό το ποτάμι που μεγαλώνει όλο και μεγαλώνει

Στους γερασμένους αράδιασα γλάστρες, έφτιαξα κήπους.
Στους κουρασμένους έδωσα ζωντάνια, πίστη για τη ζωή.
Έστρωσα στους άρρωστους κρεβάτι μαλακό, ραχατλίδικο.
Θύμωσα όπου είδα την ψευτιά και την απάτη.
Άνοιξα διάπλατα τις πόρτες στα παιδιά. 
Της φιλίας τα δέντρα μεγάλωσαν στον κόσμο, 
δάση έγιναν δάση.
Χίμηξε απ' το βουνό στους κάμπους
ορμητικό ένα τρελό ποτάμι,
γκρέμισε ότι μπροστά του βρήκε το ποτάμι,
αυτό το ποτάμι που μεγαλώνει όλο και μεγαλώνει.
Οι άνθρωποι τους ανθρώπους πήραν και πήγαν μακριά.

Ούτε τσακωμοί πιά, ούτε φτώχεια, ούτε φόβος.