Φάρος του Πνεύματος

  Σας έχει τύχει να θυμώνετε στο δρόμο, αν ακούτε κάποιον να βλασφημεί; Έχετε νιώσει πίκρα αν ειρωνεύεται κάποιος τα Θεία; Σας κατακρίνουν γιατί μιλάτε συνεχώς για το Θεό ή γιατί αντιμετωπίζετε με αγάπη τους γύρω σας; Ακόμα κι αν έχετε με τη σκέψη σας καταδικάσει όσους το έπραξαν, αλλά κι αν νιώσατε καταδικασμένοι από τους γύρω σας, σκεφτείτε πως κανείς δεν είναι τέλειος. Πραγματικά, ο φιλεύσπλαχνος Κύριος ανύψωσε την ανθρωπότητα, απαλλάσσοντάς την από την αμαρτία. «Εκείνος που πετάει το λιθάρι προς τα πάνω, το ρίχνει στο κεφάλι του» (Σοφ. Σειρ. 27:25)... Εκείνος δηλαδή που πετάει μια πέτρα προς τα πάνω, δέχεται τελικά δυνατό χτύπημα στο κεφάλι του, γιατί η πέτρα δεν θα μπορέσει να διασχίσει τον ουρανό, αλλά θα επιστρέψει σ” αυτόν που την πέταξε (Μονή Παρακλήτου). Πρακτικά, όταν κάποιος βλασφημεί, γίνεται υποχείριο της αμαρτίας, γιατί στηρίζεται στον εαυτό του, αναζητώντας ο δόλιος να λύσει μόνος του το όποιο πρόβλημά του. Οι πατέρες αναφέρουν ότι ο βλάσφημος που έπεσε μοιάζει με φ...

  Πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι χριστιανοί είναι χριστιανοί, όταν σκέπτονται, καθένας μόνος του αλλά και μεταξύ τους, ως σύνολο, ό,τι είναι «εν Χριστώ Ιησού», διότι αυτό είναι τροφή αιώνια για την ανθρώπινη ψυχή. Η ανθρώπινη σκέψη παραμένει ατελής και ανολοκλήρωτη όσο δε μεταμορφώνεται με τη χάρη του Χριστού σε Χριστοσκέψη και Θεοσκέψη. Γι’ αυτό το λόγο και ο πόθος της άγρυπνης χριστιανικής ψυχής και ο στεναγμός της μέρα και νύχτα με την προσευχή και τα δάκρυα είναι ο εξής: Γλυκύτατε Κύριε, κάθε σκέψη μου μεταμόρφωσέ την σε Θεοσκέψη! Πανάγαθε Κύριε, κάθε αίσθησή μου μεταμόρφωσέ την σε Θεοαίσθηση! Όταν η ανθρώπινη σκέψη από υπερηφάνεια και πείσμα δεν θέλει το Χριστό, παραφρονεί και μαίνεται και η αίσθηση παραφρονεί και η ζωή γίνεται άφρων και ο άνθρωπος εκτός εαυτού σπεύδει από το κακό στο χειρότερο, με ευχαρίστηση βυθίζεται από αμαρτία σε αμαρτία, ώσπου να βυθισθεί όλος στην αιώνια βασιλεία της αμαρτίας και του κακού, την κόλαση. Μόνο ο πανθαύμαστος Κύριος Ιησούς Χριστός ως Θεάνθρωπο...

 162. Πρέπει ακόμη πιο πολύ να αγαπάμε τον πλησίον μας όταν αμαρτάνη είτε απέναντι του Θεού είτε απέναντι σ’ εμάς. Γιατί είναι τότε άρρωστος, γιατί είναι αξιολύπητος, γιατί κινδυνεύει. Ακριβώς τότε πρέπει να τον συμπαθούμε, να ικετεύουμε τον Κύριο γι’ αυτόν, να του θεραπεύουμε την καρδιά με λόγια αφυπνιστικά, με λόγια στηλιτευτικά της αμαρτίας, με λόγια παρηγορητικά, με λόγια συγγνώμης, με λόγια αγάπης. «Γίνεσθε εις αλλήλους χρηστοί, εύσπλαχνοι, χαριζόμενοι εαυτοίς, καθώς και ο Θεός εν Χριστώ εχαρίσατο ημίν» (Εφεσ. δ’ 32). 163. «Ειρήνην διώκετε μετά πάντων και τον αγιασμόν, ου χωρίς ουδείς όψεται τον Κύριον» (Εβρ. Ιβ’ 14). Ας επιδιώκετε την ειρήνη με όλους και τον αγιασμό, χωρίς τον οποίον κανείς δεν θα αξιωθή να δη τον Κύριο. Ας μην είναι λοιπόν τίποτε πιο πολύτιμο για μας από την ειρήνη, την αμοιβαία αγάπη. Ας αγαπήσουμε την ειρήνη, πάλι την ειρήνη και ξανά την ειρήνη. (Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 84-85) Πηγή:  sostis.gr

  - Ευαίσθητη και αναίσθητη συνείδηση «Σαν ήμουν μικρός, έλεγε κάποτε ο όσιος Μακάριος, έβοσκα βόδια μαζί με άλλα παιδιά. Μια μέρα πήγαν να κλέψουν σύκα και πήραν και μένα κοντά. Όταν γυρίζαμε στο κοπάδι, έπεσε ένα σύκο από το καλάθι κι εγώ το σήκωσα και το έφαγα. Τώρα που άσπρισαν πια τα μαλλιά μου θυμάμαι την αμαρτία εκείνη και θρηνώ» (Γεροντικόν, Θοδώρας Χαμπάκη, σελ. 178) «Ο Ιερομόναχος της Οπτινα π. Πλάτων που για ορισμένο χρονικό διάστημα χρημάτισε εξομολόγος του στάρετς Αμβροσίου, είχε πολλά να πει για την «συντετριμμένην καρδίαν» του». «Πόσο με δίδασκε η εξομολόγηση του π. Αμβροσίου! Με τι μεγάλη ταπείνωση και συντριβή εξαγόρευε τις αμαρτίες του! Και τι αμαρτίες; Τέτοιες που εμείς ούτε τις υπολογίζουμε καθόλου. Κατέλυε π.χ. την Τετάρτη ή την Παρασκευή -έτρωγε δυο τρία κομματάκια ολλανδικής ρέγγας- εξαιτίας της στομαχικής του πάθησης, και για αυτήν του την πράξη οδυρόταν. Γονάτιζε μπροστά στην εικόνα του Κυρίου και σαν κατάδικος εκλιπαρούσε το θείο έλεος. Βλέποντάς τον να θρ...

  Η μοναξιά του ανθρώπου δεν είναι παρά ο φόβος του για τη ζωή. Παρασυρμένοι από ένα παραμύθι, σπαταλούμε τη ζωή μας ψάχνοντας για μια μαγική πόρτα ή για ένα χαμένο βασίλειο της γαλήνης. Όταν ο άνθρωπος δημιουργεί θεούς, δεν υπάρχει Θεός. Η ζωή είναι ένα κελί απομόνωσης που οι τοίχοι του είναι καθρέφτες. Αγωνιστήκαμε τόσο πολύ καιρό εναντίον μικρών πραγμάτων που στο τέλος γίναμε μικροί εμείς οι ίδιοι. Ζωή χωρίς τραγωδία δεν αξίζει στον άνθρωπο. Ο θεός μας έδωσε στόματα που κλείνουν και αυτιά που δεν κλείνουν. Αυτό θα έπρεπε να μας λέει κάτι. Το ‘ξερα, το ‘ξερα! Γεννήθηκα σε δωμάτιο ξενοδοχείου και —να πάρει…— πεθαίνω σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. (τα τελευταία του λόγια) Μην κλαις. Οι καταραμένοι δεν κλαίνε. (από το έργο «Το Πένθος Ταιριάζει στην Ηλέκτρα») Δεν υπάρχει παρόν ούτε αποτυχία, μόνο το παρελθόν που συμβαίνει ξανά και ξανά —τώρα.

  Αν η καρδιά μπορούσε να σκεφτεί, θα σταματούσε. Είναι εύκολο να απομακρύνεις τους ανθρώπους. Αρκεί να μην τους πλησιάζεις. Η ομορφιά είναι Ελληνική. Αλλά η γνώση ότι είναι Ελληνική είναι σύγχρονη. Όλα αξίζουν τον κόπο, αν η ψυχή δεν είναι μικρή. Δεν υπάρχουν κανόνες. Όλοι οι άνθρωποι είναι εξαιρέσεις σε έναν κανόνα που δεν υπάρχει. Η λογοτεχνία είναι η απόδειξη πως η ζωή δεν είναι αρκετή. Με σημαδεύουν οι πληγές από όλες τις μάχες που απέφυγα. Η ζωή είναι ο δισταγμός μεταξύ ενός θαυμαστικού και ενός ερωτηματικού. Στην αμφιβολία, υπάρχει και η τελεία. Ποτέ δεν είχα αρκετά χρήματα για να μπορέσω να νιώσω όλη την ανία που θα επιθυμούσα. Το παρελθόν μου είναι όλα όσα απέτυχα να είμαι. Να γράφεις σημαίνει να ξεχνάς. Η λογοτεχνία είναι ο πιο ευχάριστος τρόπος να αγνοείς τη ζωή. Για εμένα η ποίηση δεν είναι φιλοδοξία, αλλά τρόπος για να μένω πάντα μόνος. Για να είσαι μεγάλος, να είσαι ολόκληρος: τίποτα από τον εαυτό σου μην υπερβάλλεις ή αποκλείεις. Είμαι αυτός που νομίζω; Μα νομίζω πως...

  Ο μύθος λέει ότι το τίποτα το άπαν είναι  Ακόμη κι ο ήλιος, που τους ουρανούς σαν τα λουλούδια ανοίγει,  Το νεκρό σώμα του Θεού  Ζωντανό και απογυμνωμένο.  Αυτός που στο λιμάνι τούτο θα αράξει  Υπήρξε κάποτε χωρίς ποτέ να υπάρξει.  Η ανυπαρξία του αρκετή μας είναι.  Ήρθε χωρίς να έχει έρθει  Και μας δημιούργησε.  Έτσι περνώντας ο θρύλος  Στην πραγματικότητα εισδύει  Και τα συμβάντα γονιμοποιεί.  Κάτω, η ζωή μισοαδειασμένη  Φεύγει πεθαίνοντας.  Θρυλείται ότι ιδρυτής της Λισαβόνας ήταν ο Οδυσσέας (Ulysses) που βρήκε σ’ αυτά τα μέρη ένα φυσικό λιμάνι. Γι’ αυτό και η πόλη του Pessoa ονομάστηκε Olisipo. Πηγή:  ithaque.gr