Φάρος του Πνεύματος

  Αν η καρδιά μπορούσε να σκεφτεί, θα σταματούσε. Είναι εύκολο να απομακρύνεις τους ανθρώπους. Αρκεί να μην τους πλησιάζεις. Η ομορφιά είναι Ελληνική. Αλλά η γνώση ότι είναι Ελληνική είναι σύγχρονη. Όλα αξίζουν τον κόπο, αν η ψυχή δεν είναι μικρή. Δεν υπάρχουν κανόνες. Όλοι οι άνθρωποι είναι εξαιρέσεις σε έναν κανόνα που δεν υπάρχει. Η λογοτεχνία είναι η απόδειξη πως η ζωή δεν είναι αρκετή. Με σημαδεύουν οι πληγές από όλες τις μάχες που απέφυγα. Η ζωή είναι ο δισταγμός μεταξύ ενός θαυμαστικού και ενός ερωτηματικού. Στην αμφιβολία, υπάρχει και η τελεία. Ποτέ δεν είχα αρκετά χρήματα για να μπορέσω να νιώσω όλη την ανία που θα επιθυμούσα. Το παρελθόν μου είναι όλα όσα απέτυχα να είμαι. Να γράφεις σημαίνει να ξεχνάς. Η λογοτεχνία είναι ο πιο ευχάριστος τρόπος να αγνοείς τη ζωή. Για εμένα η ποίηση δεν είναι φιλοδοξία, αλλά τρόπος για να μένω πάντα μόνος. Για να είσαι μεγάλος, να είσαι ολόκληρος: τίποτα από τον εαυτό σου μην υπερβάλλεις ή αποκλείεις. Είμαι αυτός που νομίζω; Μα νομίζω πως...

  Ο μύθος λέει ότι το τίποτα το άπαν είναι  Ακόμη κι ο ήλιος, που τους ουρανούς σαν τα λουλούδια ανοίγει,  Το νεκρό σώμα του Θεού  Ζωντανό και απογυμνωμένο.  Αυτός που στο λιμάνι τούτο θα αράξει  Υπήρξε κάποτε χωρίς ποτέ να υπάρξει.  Η ανυπαρξία του αρκετή μας είναι.  Ήρθε χωρίς να έχει έρθει  Και μας δημιούργησε.  Έτσι περνώντας ο θρύλος  Στην πραγματικότητα εισδύει  Και τα συμβάντα γονιμοποιεί.  Κάτω, η ζωή μισοαδειασμένη  Φεύγει πεθαίνοντας.  Θρυλείται ότι ιδρυτής της Λισαβόνας ήταν ο Οδυσσέας (Ulysses) που βρήκε σ’ αυτά τα μέρη ένα φυσικό λιμάνι. Γι’ αυτό και η πόλη του Pessoa ονομάστηκε Olisipo. Πηγή:  ithaque.gr

  Όταν δεν σε είχα αγαπούσα τη φύση όπως ένας μοναχός γαλήνιος    τον Χριστό...  Τώρα αγαπάω τη Φύση  όπως ένας μοναχός γαλήνιος την Παρθένο Μαρία,  θρησκευτικά, με τον τρόπο μου, όπως πριν,  αλλά με τρόπο πιο συγκινητικό και κοντινό. Βλέπω καλύτερα τα ποτάμια όταν περπατάω μαζί σου  στα χωράφια ως τις ακροποταμιές,  καθισμένος πλάι σου κοιτάζοντας τα σύννεφα τα κοιτάζω καλύτερα… Δεν μου πήρες τη Φύση… Μου άλλαξες τη Φύση… Μου ‘φερες στη Φύση πλάι μου. Επειδή υπάρχεις τη βλέπω καλύτερα, αλλά είναι η ίδια,  επειδή μ’ αγαπάς, την αγαπάω με τον ίδιο τρόπο, αλλά περισσότερο,  επειδή με διάλεξες για να σ’ έχω και να σ’ αγαπώ,  τα μάτια μου την κοίταξαν μένοντας περισσότερη ώρα  πάνω στο καθετί.  Δεν μετανιώνω γι’ αυτό που ήμουν πριν  γιατί ακόμη αυτό είμαι. Το μόνο που λυπάμαι για το πριν είναι που δεν σε είχα αγαπήσει. Φερνάντο Πεσσόα  Ο ερωτευμένος βοσκός Τα ποιήματα του Αλμπέρτο Καεϊρο

41. Το Βιβλίο της Ανησυχίας - Φερνάντο Πεσσόα   «Γράφω, λυπημένος, στο ήσυχο δωμάτιό μου, μόνος όπως υπήρξα πάντα, μόνος όπως θα υπάρχω πάντα. Κι αναρωτιέμαι αν η φωνή μου, φαινομενικά τόσο ασήμαντη, δεν ενσαρκώνει την ουσία χιλιάδων φωνών, τη δίψα να μιλήσουν χιλιάδων ζωών, την υπομονή εκατομμυρίων ψυχών υποταγμένων σαν την δική μου στο καθημερινό πεπρωμένο, στο ανώφελο όνειρο, στην ελπίδα που δεν αφήνει ίχνη. Αυτές τις στιγμές η καρδιά μου χτυπά πιο δυνατά γιατί έχω συνείδηση πως υπάρχει»… γράφει  ο Φερνάντο Πεσσόα, στο «Βιβλίο της Ανησυχίας», ένα βιβλίο που θα τον απασχολήσει σχεδόν σε όλη την ενήλικη ζωή του. Από το 1913, που ο Πεσσόα δημοσίευσε σ' ένα λογοτεχνικό περιοδικό ένα απόσπασμα με την υπογραφή του, έως το 1935, τη χρονιά του θανάτου του, γράφει με κάποια διαλείμματα χωρίς όμως να το εγκαταλείψει ποτέ, «Το βιβλίο της ανησυχίας». Όμως στα τέλη της δεκαετίας του 20 αποφασίζει πως θα το εκδώσει με το όνομα του ημιετερώνυμου του, Μπερνάρντο Σοάρες, ενός βοηθού λογιστή...

  Ο Φερνάντο Πεσσόα (Fernando António Nogueira de Seabra Pessôa) ήταν Πορτογάλος ποιητής και συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Λισαβώνα το 1888. Χάνει νωρίς τον πατέρα του. Γρήγορα η μητέρα του ξαναπαντρεύεται με έναν διπλωμάτη που διορίζεται στο Ντέρμπαν της Νότιας Αφρικής. Η οικογένεια τον ακολουθεί και έτσι ο Πεσσόα θα αρχίσει και θα ολοκληρώσει τις σπουδές του στην αγγλική γλώσσα και θα αποκτήσει μια στέρεη αγγλική λογοτεχνική παιδεία. Το 1903 μπήκε πρώτος στο πανεπιστήμιο του Κεηπ Τάουν, κερδίζοντας και το Βραβείο της Βασίλισσας Βικτωρίας για την αγγλική γλώσσα. Το 1905 επέστρεψε στην Πορτογαλία, και μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα να σπουδάσει φιλολογία στη Λισαβώνα, εγκατέλειψε τις σπουδές του και μπήκε στο εμπορικό κύκλωμα για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Αντιπρόσωπος διάφορων εμπορικών οίκων στη Λισαβώνα, έζησε μια ζωή εργένης, συγκατοικώντας αρχικά με τη θεία του, και αργότερα με την ετεροθαλή αδελφή του. Σε ηλικία δεκαεπτά ετών επιστρέφει στη Λισαβώνα, που δεν θα την εγκαταλ...