Φάρος του Πνεύματος

Με τ’ άσπρο μου μαντήλι θα σ’ αποχαιρετήσω και για να μου 'ρθεις πίσω στην εκκλησιά θα μπω. Θ’ ανάψω το καντήλι και το κερί θα σβήσω τα μάτια μου θα κλείσω και θα σ’ ονειρευτώ. Γιατί 'σαι λυπημένο και δε μιλάς και συ πουλί ταξιδεμένο σε μακρινό νησί; Είχα τα δυο σου χείλη με τα δικά μου ταίρι του γυρισμού τ' αστέρι μη παίρνεις από δω. Σου χάρισα κοχύλι να το κρατάς στο χέρι ως τ’ άλλο καλοκαίρι που θα σε ξαναδώ.

Κάποια Κυριακή σε παραλία ερημική είδα τον φονιά ν’ ανοίγει κόκκινα πανιά Πάτησαν τη γη του κάτω κόσμου οι κυνηγοί Αλληλούια μη ζητάς άδικα γιατρειά Δύσκολοι καιροί να τους αντέξει ποιος μπορεί Ούτε ο αδερφός στον αδερφό δε δίνει φως Μάτωσαν τη γη του Παραδείσου οι ναυαγοί Αλληλούια ο Θεός κρύβεται μακριά Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος

Ρίξ’ ένα βλέμμα σιωπηλό στον κόσμο τον αμαρτωλό και δες η γη πως καίει. Και με το χέρι στην καρδιά αν δε σ’ αγγίξει η πυρκαγιά, ψάξε να βρεις ποιος φταίει. Σα χαμοπούλι ταπεινό που δεν εγνώρισ’ ουρανό και περπατάει στο χώμα, την ενδεκάτη εντολή δεν την σεβάστηκες πολύ γι’ αυτό πονάς ακόμα. Την ενδεκάτη εντολή δεν την σεβάστηκες πολύ γι’ αυτό πονάς ακόμα. Είναι καινούργια και παλιά σαν της ψυχής την αντηλιά, σαν της καρδιάς τα βάθη. Μα μες του κόσμου τη φωτιά που μπερδευτήκαν τα χαρτιά κανείς δε θα τη μάθει. Τράβα να βρεις τον Μωυσή και ξαναρώτατον κι εσύ μήπως αυτός την ξέρει την ενδεκάτη εντολή που ν’ ολοκάθαρο γυαλί και κοφτερό μαχαίρι. Την ενδεκάτη εντολή που ν’ ολοκάθαρο γυαλί και κοφτερό μαχαίρι. Στην παγωμένη σου ερημιά το γέλιο γίνεται ζημιά κι η ομορφιά σκοτάδι. Έτσι είναι φίλε μου η ζωή φέρνει τον ήλιο το πρωί την καταχνιά το βράδυ. Κάνε λοιπόν υπομονή τώρα που φως δε θα φανεί κι ούτε θα 'ρθει καράβι. Την ενδεκάτη εντολή τ...

Είσ’ ένα περιστέρι που πετάς στον ουρανό πάμε να βρούμε ένα αστέρι σ’ ένα κόσμο μακρινό Έλα ένα βρούμε έν’ αστέρι που πετά ψηλά ψηλά στον ουρανό Είσαι ένα καρδιοχτύπι μου χεις κόψει τα φτερά έλα πάρε μου τη λύπη έλα δώσ’ μου τη χαρά Είσαι ένα καρδιοχτύπι μου χεις κόψει τα φτερά Τα γαρίφαλα σου μέτρα σ’ αγαπώ όσο κανείς κάνω την καρδιά μου πέτρα και προσμένω να φανείς Έλα και σε περιμένω στη γωνιά του δρόμου να φανείς Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Θα φέρει η θάλασσα πουλιά κι άστρα χρυσά τ’ αγέρι να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά, να σου φιλούν το χέρι. Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη ακρογιαλιά, αν με πίστευες λιγάκι θα σαν όλα αληθινά. Δίχως τη δική σου αγάπη δύσκολα περνά ο καιρός. Δίχως τη δική σου αγάπη είναι ο κόσμος πιο μικρός. Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη ακρογιαλιά, αν με πίστευες λιγάκι θα σαν όλα αληθινά. Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Όποιος πόνεσε μέσα στη ζωή όποιος έκλαψε σαν μικρό παιδί τώρα τίποτα πια δε σου ζητά μόνο στ’ όνειρο θα σ’ αναζητά Άσπρο περιστέρι μεσ’ τη συννεφιά μου `δωσες το χέρι να `χω συντροφιά άσπρο περιστέρι μαύρο μου φτερό κάθε καλοκαίρι θα σε καρτερώ Όταν σήκωσα το βαρύ σταυρό μου παράγγειλες να `ρθω να σε βρω κι όταν δάκρυσα σαν την Παναγιά ήταν άνοιξη και Πρωτομαγιά Άσπρο περιστέρι μεσ’ τη συννεφιά μου `δωσες το χέρι να `χω συντροφιά άσπρο περιστέρι μαύρο μου φτερό κάθε καλοκαίρι θα σε καρτερώ Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Έβαλε ο Θεός σημάδι παλληκάρι στα Σφακιά κι ο πατέρας του στον Άδη άκουσε μια τουφεκιά. Της γενιάς μου βασιλιά, μην κατέβεις τα σκαλιά. Πιες αθάνατο νερό να νικήσεις τον καιρό. Έβαλε ο Θεός σημάδι παλληκάρι στα Σφακιά κι η μανούλα του στον Άδη τράβηξε μια χαρακιά. Της καρδιάς μου βασιλιά με τον ήλιο στα μαλλιά, μην περνάς τη χαρακιά η ζωή είναι πιο γλυκιά. Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Με βασιλικό γιαρέμ γιαρέμ και δυόσμο στόλισε ο Θεός γιαρέμ γιαρέμ τον κόσμο μα `ρθε συννεφιά γιαρέμ γιαρέμ και μπόρα κι έπεσε κακό γιαρέμ γιαρέμ στη χώρα. Τώρα το παιδί γιαρέμ γιαρέμ μονάχο μοιάζει με πουλί γιαρέμ γιαρέμ σε βράχο, τέτοιο ξαφνικό Χριστέ Χριστέ Χριστέ μου να μην ξαναδώ ποτέ ποτέ ποτέ μου. Με της ομορφιάς γιαρέμ γιαρέμ τον ήλιο σου `χτισα κι εγώ γιαρέμ γιαρέμ βασίλειο μα `ρθανε καιροί γιαρέμ γιαρέμ και χρόνοι κι έγινε καπνός γιαρέμ γιαρέμ και σκόνη. Κι έμεινε η καρδιά γιαρέμ γιαρέμ μονάχη σαν της ερημιάς γιαρέμ γιαρέμ το στάχυ, τέτοια συμφορά Χριστέ Χριστέ Χριστέ μου να μην ξαναδώ ποτέ ποτέ ποτέ μου. Με του φεγγαριού γιαρέμ γιαρέμ τ’ αγιάζι τ’ όνειρο χαρές γιαρέμ γιαρέμ μοιράζει μα στην ξαστεριά γιαρέμ γιαρέμ της μέρας γίνεται φτερό γιαρέμ γιαρέμ κι αγέρας. Τώρα στου ματιού γιαρέμ γιαρέμ την άκρη θάλασσα κυλάει γιαρέμ γιαρέμ το δάκρυ, τι να πω κι εγώ Χριστέ Χριστέ Χριστέ μου που `μαι ένα μικρό πουλί πουλί τ’ ανέμου. Μουσική: Γιώργος Χατζην...

Ποιητής, στιχουργός και μεταφραστής, ο Νίκος Γκάτσος παραμένει μία ξεχωριστή περίπτωση για τα ελληνικά γράμματα. Με μία μόνο ποιητική σύνθεση στο ενεργητικό του, την περίφημη και αξεπέραστη Αμοργό, που έγραψε μεσούσης της Κατοχής, θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ποιητές μας. Γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1911, κατ' άλλους στις 30 Απριλίου 1915, στα Χάνια Φραγκόβρυσης (Κάτω Ασέα) Αρκαδίας. Τελείωσε το Δημοτικό στο χωριό του και το Γυμνάσιο στην Τρίπολη, όπου μυήθηκε στη λογοτεχνία και έμαθε μόνος του ξένες γλώσσες. Στη συνέχεια μετακόμισε με την οικογένειά του στην Αθήνα, όπου σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στις αρχές της δεκαετίας του '30 δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στα περιοδικά «Νέα Εστία» (1931) και «Ρυθμός» (1933). Γνώριζε ήδη αρκετά καλά Αγγλικά και Γαλλικά και είχε μελετήσει τον Παλαμά, το Σολωμό, το δημοτικό τραγούδι, όπως και τις νεωτεριστικές τάσεις της ευρωπαϊκής ποίησης. Το 1943 κυκλοφόρησε την ποιητική του σύνθεση «Αμοργός», που προκάλεσε ...

Πρωτομαγιά με το σουγιά χαράξαν το φεγγίτη και μια βραδιά  σαν τα θεριά  σε πήραν απ' το σπίτι. Κι ένα πρωί σε μια γωνιά στην Κοκκινιά είδα το μπόγια να περνά και το φονιά γύρευα χρόνια μες στον κόσμο να τον βρω μα περπατούσε με το χάρο στο πλευρό. Νυν και αεί μες στη ζωή σε είχα αραξοβόλι μα μιαν αυγή  στη μαύρη γη σε σώριασε το βόλι. Κι ένα πρωί σε μια γωνιά στην Κοκκινιά είδα το μπόγια το ληστή και το φονιά του 'χανε δέσει στο λαιμό του μια τριχιά και του πατάγαν το κεφάλι σαν οχιά. Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Παράξενη πρωτομαγιά μ’ αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια ηρθ’ ο καιρός του «έχε γεια» τι να την κάνεις πια την περηφάνια. Στα δυο σου μάτια τα χρυσαφιά σκοτάδι πέφτει και συννεφιά ποιες μπόρες φέρνεις και ποιες βροχές σε κουρασμένες νεκρές ψυχές Παράξενη πρωτομαγιά ο ήλιος καίει το πέλαγο στη δύση μα της καρδιάς την πυρκαγιά πού θα βρεθεί ποτάμι να την σβήσει. Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Στίχοι:  Νίκος Γκάτσος Μουσική:  Δήμος Μούτσης Βράδιασε στο μουράγιο βράδιασε θαλασσοπούλια της νύχτας ρωτώ αν θά’ρθεις απ’ τα ξένα. Βράδιασε στην καρδιά μου βράδιασε τον ουρανό θα ρωτήσω για σένα μα δε θα στο πω. Άργησες πολύ και σε περιμένω μ’ ένα μου φιλί κι ένα δάκρυ μου Βράδιασε στο μουράγιο βράδιασε τα τρεχαντήρια της νύχτας ρωτώ αν θά `ρθεις απ’ τα ξένα Βράδιασε στην καρδιά μου βράδιασε τον ουρανό θα φωτίσω για σένα μ’ ένα άστρο χρυσό.

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος Ποίηση: Νίκος Γκάτσος Ερμηνεύει η Βίκυ Μοσχλιού. Από το δίσκο "Νυν και αεί" 1974 Στο περιβολάκι μπρος στην εκκλησιά έμοιαζες πουλάκι σ’ άγρια φυλλωσιά δυόσμο κι αγιοκέρι κράταγες στο χέρι κι έλεγες: “Ραβί σώσε μας και πάλι” Ήτανε Μεγάλη Παρασκευή Νύχτες κι άλλες νύχτες γύρισε η χρονιά του πολέμου οι δείχτες σήμαναν εννιά κι είδαμε να βγαίνει μ’ όψη κολασμένη μέσα απ’το κλουβί το φριχτό τσακάλι Ήτανε Μεγάλη Παρασκευή Τα παιδιά φευγάτα έρμα τα χωριά πάλευαν τα νιάτα για τη λευτεριά κι όταν ήρθα λίγο να σε δω πριν φύγω έκλαιγες βουβή με σκυφτό κεφάλι Ήτανε Μεγάλη Παρασκευή

Στίχοι:Νίκος Γκάτσος Μουσική:Χρήστος Τσιαμούλης Αυτός που κρέμασε τον ήλιο στο μεσοδόκι τ’ ουρανού κρεμάται σήμερα σε ξύλο ίλεως, Κύριε, γενού και στ’ ασπαλάθια της ερήμου μια μάνα φώναξε "παιδί μου!" Με τ’ Απριλιού τ’ αρχαία μάγια με των δαιμόνων το φιλί μπήκε στο σπίτι κουκουβάγια μπήκε κοράκι στην αυλή κι όλα τ’ αγρίμια στο λαγκάδι πήραν το δρόμο για τον Άδη Θα ξανασπείρει καλοκαίρια στην άγρια παγωνιά του νου Αυτός που κάρφωσε τ’ αστέρια στην άγια σκέπη τ’ ουρανού κι εγώ κι εσύ κι εμείς κι οι άλλοι θα γεννηθούμε τότε πάλι

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο. Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς. Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες και το καινούργιο πάν να δουν διυλιστήριο. Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς. Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα. Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς.