Φάρος του Πνεύματος

  Ο τραγουδοποιός, στιχουργός και ερμηνευτής Παύλος Σιδηρόπουλος ήρθε για να αφήσει το στίγμα του βαθιά χαραγμένο στην ελληνική μουσική σκηνή. Ο άνθρωπος που πάντρεψε αβίαστα τους ξενόφερτους ροκ και μπλουζ ήχους με την παραδοσιακή μουσική της χώρας μας και τα ρεμπέτικα ακούσματα δεν χρειάζεται φυσικά συστάσεις! Παρόλο που έζησε μόλις μέχρι την ηλικία των 42 ετών, άφησε πίσω του αξιοσημείωτη μουσική κληρονομιά με αντοχή στον χρόνο και επιρροή στους καλλιτέχνες που ακολούθησαν τα βήματά του. Ο Σιδηρόπουλος πήρε τη ροκ και την έκανε ένα βαθύτατα προσωπικό μουσικό ιδίωμα, γινόμενος ένας από τους πρωτεργάτες της ελληνικής μουσικής σκηνής... Πρώτα χρόνια Ο Παύλος Σιδηρόπουλος γεννιέται στις 27 Ιουλίου 1948 στην Αθήνα μέσα σε εύπορη μεσοαστική οικογένεια ποντιακής καταγωγής, με τη φαμίλια να μετακομίζει ωστόσο στη Θεσσαλονίκη μετά τη γέννηση του Παύλου.  Από την πλευρά της μητέρας του μάλιστα είχε συγγένεια με τον Αλέξη Ζορμπά και την πεζογράφο Έλλη Αλεξίου, με τον ίδιο να αναγνωρίζ...

  Ξεκινώντας τις δημόσιες εμφανίσεις του από την τρυφερή ηλικία των 6 ετών, η πρωτόγνωρη αυτή ιδιοφυΐα της μουσικής μπορούσε να παίξει πάμπολλα όργανα και να συνθέσει ακόμα περισσότερα: από σονάτες και συμφωνίες μέχρι κονσέρτα και όπερες. Ως ένας από τους παραγωγικότερους και εμβληματικότερους μουσουργούς όλων των εποχών, ο Αυστριακός απογείωσε τον βιεννέζικο κλασικισμό σφραγίζοντας με τις ουράνιες μελωδίες του τη μουσική δωματίου, τη συμφωνική και την εκκλησιαστική μουσική, αφήνοντας παρακαταθήκη στην ανθρωπότητα περισσότερα από 600 αριστουργηματικά έργα. Ο Μότσαρτ έβλεπε πάντα τον κόσμο μέσα από το πρίσμα των συναισθημάτων του και αυτά ακριβώς επιστράτευσε ως κύρια πηγή της δημιουργίας του. Λέγεται συχνά πως κανείς άλλος δεν κατάφερε να αγκαλιάσει τη μουσική τόσο ολόπλευρα όπως ο Μότσαρτ, κανένας δεν μπόρεσε να την απογειώσει στην τελειότητα αλλά και την έκταση της αυστριακής μεγαλοφυΐας. Η χάρη και η κομψότητα της μουσικής του, αλλά και οι καινοτομίες που εισήγαγε στη σύνθεση, έ...

  Ο Τζάκομο Πουτσίνι υπήρξε ο τελευταίος μεγάλος συνθέτης της όπερας. Ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σο τον είχε χαρακτηρίσει διάδοχο του Τζιουζέπε Βέρντι. Ακόμη και αν με αυτόν τον τρόπο εκδήλωσε τον θαυμασμό του για το έργο του, μάλλον τον αδικούσε. Γιατί ο Τζιάκομο Πουτσίνι δεν ήταν διάδοχος κανενός. Ήταν ο ένας και μοναδικός που συνέθεσε σε μια εντελώς προσωπική γλώσσα, που σφράγισε με τη μουσική δημιουργία του την πρώτη εικοσαετία και κατά συνέπεια ολόκληρο τον 20ό αιώνα, που δεν μιμήθηκε αλλά βρήκε δεκάδες μιμητές. Ήταν ο Πουτσίνι που απογείωσε το μουσικό κίνημα του Βερισμού (ρεαλισμός, μεγαλύτερη έμφαση στη δραματικότητα, στην ένταση των συναισθημάτων παρά στο ευγενές και αψεγάδιαστο τραγούδι) δημιουργώντας όπερες («Τόσκα», «Μποέμ», «Μαντάμα Μπατερφλάι», «Τουραντότ») που ξεσηκώνουν ακόμη το κοινό στα λυρικά θέατρα όλου του κόσμου. Γόνος οικογένειας μουσικών, ο Τζιάκομο Αντόνιο Ντομένικο Μικέλε Σεκόντο Μαρία Πουτσίνι γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1858 στην Λούκα της Τοσκάνης. Έχασε τον πα...

  «Μαζεύεται πλήθος χαρούμενες φάτσες, εκεί που ο Γαρύφαλλος λέει. Τους λέει τα δικά του και σαν τελειώσει ο κόσμος γελάει ή κλαίει», λένε κάποιοι από τους στίχους του θρυλικού -πια- τραγουδιού, «Γαρύφαλλε, Γαρύφαλλε». Ενώ λίγο παρακάτω αναφέρει: «Δεν ξέρει να γράφει και όμως θαυμάσια δίνει στον κόσμο διαλέξεις… Γαρύφαλλε, Γαρύφαλλε κανείς μας δεν ξέρει ποιος είσαι». Και αυτή είναι μία αλήθεια που κρύβει το τραγούδι, αφού από την πρώτη ημέρα της κυκλοφορίας του από τους Πελόμα Μποκιού δημιουργήθηκε ένα μυστήριο γύρω από τον πρωταγωνιστή του πρώτου ελληνικού τραγουδιού από ροκ μπάντα. «Είναι ή όχι υπαρκτό πρόσωπο» αναρωτιούνταν τότε για το δημιούργημα του Γιάννη Κιουρτσόγλου. Και αν ήταν όντως υπαρκτό πρόσωπο, είχε και στη ζωή του αυτό το μυστήριο που άφηναν γύρω του οι στίχοι; Η αλήθεια είναι πως ο «Γαρύφαλλος» κουβαλάει μία απίστευτη ιστορία, ενώ εκτός των άλλων, είναι ένα τραγούδι που σφραγίστηκε από τον πληθωρικό Βλάσση Μπονάτσο, ο οποίος στην πραγματικότητα δεν τον τραγούδησε ε...

  Οι παλιοί ξεχασμένοι δίσκοι από βινύλιο, που κάποτε συντρόφευαν τους ανθρώπους σε ποικίλα μουσικά μονοπάτια αποκτούν «δεύτερη ζωή» στην Κατερίνη. Η διοίκηση του δήμου δημιούργησε την πρώτη Βινυλιοθήκη στη χώρα, όπου μέσα από τους δίσκους, οι νεότεροι έχουν τη δυνατότητα να μάθουν την εξέλιξη της μουσικής και οι παλιοί να «ταξιδεύουν» σε στιγμές του παρελθόντος, τότε που άκουγαν τα αγαπημένα τους τραγούδια τοποθετώντας τη βελόνα σε δίσκους βινυλίου επάνω σε γραμμόφωνα και πικ απ. Η ιδέα για την πρώτη Βινυλιοθήκη «γεννήθηκε» πριν από λίγο καιρό, όταν εργαζόμενοι στην υπηρεσία Καθαριότητας του δήμου Κατερίνης, στο πλαίσιο τακτοποίησης των αποθηκών, βρήκαν μέσα σε μαύρες σακούλες περίπου 2500 δίσκους βινυλίου, μέρος της συλλογής του δημοτικού ραδιοφώνου της πόλης. Οι δίσκοι με ελληνική και ξένη μουσική χρησιμοποιούνταν επί χρόνια για να βγαίνει στον «αέρα» το ραδιοφωνικό πρόγραμμα, όμως η έλευση των cd's τους «εξαφάνισε» εν μία νυκτί και τους οδήγησε στην αποθήκη, όπου και παρέμειναν...

Έλληνας στιχουργός, από τους σημαντικότερους στιχουργούς του λαϊκού μας τραγουδιού. Πολλοί τον έχουν χαρακτηρίσει λαϊκό ποιητή για το υψηλό επίπεδο των στίχων του. Ο Κώστας Βίρβος γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1926 στα Τρίκαλα Θεσσαλίας, από πλούσια οικογένειας της πόλης. Τελειώνοντας το γυμνάσιο το 1943 κατεβαίνει στην Αθήνα και φοιτά στην Πάντειο. Την ίδια χρονιά οργανώνεται στην Εθνική Αντίσταση, μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ. Το Μάρτιο του 1944 συλλαμβάνεται να γράφει συνθήματα στους τοίχους και μεταφέρεται στην Ειδική Ασφάλεια, όπου βασανίζεται. Μετά από τρεις μήνες αποφυλακίζεται και αναβαίνει στο βουνό. Από πολύ νωρίς ασχολήθηκε ως στιχουργός με το λαϊκό τραγούδι, χώρο στον οποίο διακρίθηκε από τη δεκαετία του ‘50. Η αγάπη, η χαρά, η ελπίδα, η ζωή, τα βάσανα, οι καημοί, αποτυπώνονται στα πάνω από 2.000 τραγούδια που μας άφησε ως παρακαταθήκη, πολλά από τα οποία έχουν χαρακτηριστεί κλασικά. Συνεργάστηκε με τους περισσότερους από τους κορυφαίους συνθέτες και ερμηνευτές του ελλ...

Θέλω πίσω εκείνον τον Αύγουστο που είναι σαν Κασταλία πηγή, εκείνον που βουτάς μέσα του ρετάλι και βγαίνεις μυημένος. Θέλω να επιστρέψει ο τρίτος μήνας του καλοκαιριού που δεν έχει «μου χρωστάς» Τον Δεκέμβρη του 1994, καταχείμωνο, κυκλοφόρησε ο δίσκος «Παρέα μ’ έναν ήλιο», ο οποίος ξεπέρασε τις 100.000 πωλήσεις. Ερμηνευτής ήταν ο ανυπέρβλητος Δημήτρης Μητροπάνος, ο Μήτσος μας. Υπογραφή στους στίχους έβαλε ο πάντα εύστοχος στις ρίμες Φίλιππος Γράψας, ενώ τη μουσική σύνθεση είχε κάνει ο τεράστιος -έτσι, χωρίς εισαγωγικά- Μάριος Τόκας. Ένας δίσκος all star, με ένα tracklist που έπαιρνε μυαλά και γινόταν τραγούδια σε χείλη, σε μια εποχή εντελώς διαφορετική από τη σημερινή, σε ημέρες ευημερίας και οικονομικής άνεσης. Ένα από τα τραγούδια εκείνου του δίσκου -όπου τόσα χρόνια μετά, στις βαθιές αυλακώσεις του μετράς και τα δικά σου χρόνια ζωής, τα οποία έγιναν ρυτίδες γύρω από τα μάτια- υπήρχε και το αξεπέραστο «Τον Αύγουστο που μου χρωστάς». Μέσα σε πέντε λέξεις ένα αντρικό παράπονο,...

«Στα δεκατρία μου, υπήρχαν στιγμές που μπορούσα να είμαι πραγματικά πολύ στρίγγλα και ξεροκέφαλη. Είχα απλώς αποφασίσει να μην λέω και να μην κάνω οτιδήποτε αντιτίθεται στη θέλησή μου. Τέρμα τα «σας παρακαλώ κύριε» και «ευχαριστώ κυρία». Τίποτε. Εκτός κι αν το 'θελα. Πρέπει να έχει ζήσει κανείς φτωχός και μαύρος για να καταλάβει πόσα χαστούκια τρώει κάποιος, στην προσπάθειά του να το κάνει αυτό πράξη». Δεν είναι οι λίγοι οι κριτικοί μουσικής που έχουν αναγνωρίσει στη φωνή της τη σπουδαιότερη τραγουδίστρια του 20ού αιώνα. Κι αν αυτοί οι αφορισμοί στερούνται σημασίας, το μόνο σίγουρο είναι ότι το εκφραστικό στιλ και η ερμηνευτική δεινότητα της Μπίλι Χόλιντεϊ έμελλαν να αλλάξουν τον τρόπο που τραγουδιόταν τόσο η τζαζ όσο και η ποπ. Η μεγάλη κυρία της αμερικανικής μουσικής σφράγισε με το ταμπεραμέντο της μια σειρά από μνημειώδη κομμάτια στην ιστορία της τζαζ, ενώ και η ίδια θα γινόταν κοινωνικό φαινόμενο στη δεκαετία του ’50! Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να ανακόψει την ...

Το «Give Peace a Chance» είναι από το πιο γνωστά αντιπολεμικά τραγούδια. Γράφτηκε τον Ιούνιο του 1969 από τον Τζον Λένον και κυκλοφόρησε σε σινγκλ τον επόμενο μήνα. Έκτοτε απoτελεί τον ύμνο του παγκόσμιου φιλειρηνικού κινήματος. Στα τέλη Μαΐου του 1969, ο Τζον Λένον και η Γιόκο Όνο περνούσαν τον μήνα του μέλιτος στο ξενοδοχείο «Κουΐν Ελίζαμπεθ» του Μόντρεαλ. Επί τη ευκαιρία, πραγματοποίησαν την δεύτερη «επί κλίνης» διαμαρτυρία τους («Bed-In») κατά της αμερικανικής επέμβασης στο Βιετνάμ. Κάθε μέρα από τις 9 το πρωί έως τις 9 το βράδυ, η πόρτα του δωματίου τους ήταν ανοιχτή για τους εκπροσώπους του Τύπου. Οι δημοσιογράφοι συνέρρεαν κατά δεκάδες, πιστεύοντας ότι θα συλλάβουν το ζευγάρι σε τρυφερές στιγμές, μετά τη γυμνή φωτογράφισή τους στο εξώφυλλο του άλμπουμ «Two Virgins». Προς μεγάλη τους απογοήτευση, ο Τζον και η Γιόκο, καθισμένοι στο κρεββάτι του δωματίου τους, συζητούσαν μαζί τους για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη στον κόσμο. Όταν ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε τί προσπαθεί ν...